tag:blogger.com,1999:blog-83993110249144502262011-12-11T05:07:37.321-08:00phoechanhttp://www.blogger.com/profile/05508506733080157418noreply@blogger.comBlogger501100tag:blogger.com,1999:blog-8399311024914450226.post-18991481417665662232011-10-12T02:49:00.000-07:002011-10-12T02:49:42.987-07:00<span class="Apple-style-span" style="background-color: white; font-family: 'lucida grande', tahoma, verdana, arial, sans-serif; font-size: 11px; line-height: 14px;">ငါ႔ႏွယ္႔....<br />ဘဝေတြ ခါးခ်က္မ်ား<br />လြမ္းတာေတာင္ ကသုတ္ကရက္နဲ႔<br />လက္ပူတုိက္ လြမ္းရတယ္</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8399311024914450226-1899148141766566223?l=www.ngachankaung.com' alt='' /></div>phoechanhttp://www.blogger.com/profile/05508506733080157418noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8399311024914450226.post-38801830337867506352010-11-06T04:11:00.000-07:002010-11-06T22:00:51.474-07:00<div class="MsoNormal"><b><span lang="EN-US" style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;; font-size: 11pt;">ဆရာႀကီး သခင္ကုိယ္ေတာ္မႈိင္း</span></b></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://739478260399030539-a-1802744773732722657-s-sites.googlegroups.com/site/phoechannck/home/picture/Kodawmhine.jpg?attachauth=ANoY7creOIwbtaoQSkQLNV0gNw0GucYiu1c0wCdamzxBiI8Oa0xi_jc8oodioc259ua0UZFL8SJKTNN4OD2WqqPFPhpj9vsFwEJhDy5LT2V-FcROIHam1xI_3acsu7drJzcbgip6j36V9UlEKgtFfdDF0np6BEQ1U2C5xYQjaTTnUDHb_sr9r0VM4kWL0klG9rM5HYdX5dAyWyb2yeeQ2pJ9D8bFN5t_MA%3D%3D&amp;attredirects=0" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="https://739478260399030539-a-1802744773732722657-s-sites.googlegroups.com/site/phoechannck/home/picture/Kodawmhine.jpg?attachauth=ANoY7creOIwbtaoQSkQLNV0gNw0GucYiu1c0wCdamzxBiI8Oa0xi_jc8oodioc259ua0UZFL8SJKTNN4OD2WqqPFPhpj9vsFwEJhDy5LT2V-FcROIHam1xI_3acsu7drJzcbgip6j36V9UlEKgtFfdDF0np6BEQ1U2C5xYQjaTTnUDHb_sr9r0VM4kWL0klG9rM5HYdX5dAyWyb2yeeQ2pJ9D8bFN5t_MA%3D%3D&amp;attredirects=0" width="280" /></a></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><div class="MsoNormal"><a href="http://s295.photobucket.com/albums/mm123/phoechangyi/" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" height="320" src="https://739478260399030539-a-1802744773732722657-s-sites.googlegroups.com/site/phoechannck/home/picture/thakhinkodawmhine1.jpg?attachauth=ANoY7crA81yiOmGjm6PjaLTbJIUArAGT7MR2XzNiDlQOZ3hW05W9hl0pwYloxkmD7rTfq5aa9XyDrGXtcQUd3wIPs5ilbOQTCXF-dnJtxF7ua0zZgE7GIwjX7HPTtobHExyf0AJrBgyQNv6BW-Ifj6NqtEqqTlUtSbZDpg71K3aX9CbtsioQikOUkJ8iuRhEs4nlj1RNiI2A5mRfzjji0UhdTXQWGAK2DIN-UmCi1X_iaju3JLqVPZs%3D&amp;attredirects=0" width="240" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><span lang="EN-US" style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;; font-size: 10pt;">သခင္ကုိယ္ေတာ္မႈိင္းအား ပဲခူးတုိင္း ေရႊေတာင္ၿမဳိ႕နယ္ ဝါးလယ္ေက်းရြာတြင္ အဖ ဦးစံထြန္းႏွင္႔ အမိ ေဒၚအုန္းတုိ႔မွ ၁၂၃၇ခု တေပါင္းလျပည္႔ေက်ာ္ ၁၄ရက္ (1876 March 23 ) ၾကာသပေတးေန႔၌ ဖြားျမင္ခဲ႔ၿပီး ငယ္မည္မွာ ေမာင္လြန္း ဟုတြင္ေသာ္လည္း အမည္ရင္းမွာ ေမာင္လြမ္းေမာင္ ျဖစ္သည္။ &nbsp;ငယ္စဥ္က ေရႊေတာင္ၿမဳိ႕ က်ီးသဲေလးထပ္ ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးထံတြင္ ပညာသင္ယူခဲ႔ရာ ေက်ာင္းစားဘဝမွာပင္လ်င္ အတြင္းေအာင္ျခင္း၊ အျပင္ေအာင္ျခင္း၊ ရတနာေရႊခ်ဳိင္႔၊ ပရိတ္ႀကီး၊ သဒၵါသၿဂိဳဟ္ တုိ႔ကုိ တတ္ေျမာက္ခဲ႔ပါသည္။ </span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;; font-size: 10pt;">ေမာင္လြန္း ေက်ာင္းသားဘဝတြင္ ေရႊေတာင္ၿမဳိ႕တြင္သာမက ဦးႀကီး ရဟန္းေတာ္ႏွင္႔ အညာေဒသမ်ားသုိ႔ပါ လုိက္ပါရင္း ပညာသင္ယူခဲ႔သည္။ ၁၀ႏွစ္သားအရြယ္တြင္ မႏၲေလးၿမဳိ႕ ျမေတာင္တုိက္၌ရွိေနစဥ္ သီေပါမင္းအား အဂၤလိပ္တုိ႔ ေခၚေဆာင္သြားသည္႔ ပါေတာ္မူအေရးအခင္းႀကီးႏွင္႔ ႀကံဳႀကိဳက္ခဲ႔ရာ အမ်ဳိးႏွင္႔ ႏုိင္ငံအတြက္ အခဲမေက် ရွိခဲေလသည္။ ယင္းေနာက္ ရွင္သာမေဏဝတ္ကာ အလံု၊ မံုရြာ၊ ေခ်ာင္းဦး စေသာ အထက္အညာေဒသ၌လည္းေကာင္း၊ က်ီးသဲေလးထပ္ ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး ထံတြင္လည္းေကာင္း ပညာမ်ား ဆည္းပူးေနခဲ႔သည္။ </span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;; font-size: 10pt;">အသက္၁၉ႏွစ္အရြယ္တြင္ ဖခင္ ဦးစံထြန္း ကြန္လြန္ခဲ႔ေသာေၾကာင္႔ လူထြက္ကာ မိခင္ႀကီးအား လုပ္ေကၽြးေမြးျမဴရန္ႀကဳိးစားရင္ ရန္ကုန္သုိ႔ေရာက္ရွိလာခဲ႔သည္။ ထုိ႔ေနာက္ စာစီသမားဘဝ၊ စာျပင္ဆရာႏွင္႔ အယ္ဒီတာကေလးတုိ႔ဘဝ၊ ျပဇာတ္ေရးဆရာဘဝ၊ သတင္းစာဆရာဘဝ တုိ႔ျဖင္႔ က်င္လည္ခဲ႔ပါသည္။ ထုိကာလအတြင္း ဇမၺဴၾကက္သေရ ပံုႏွိပ္တုိက္၌လုပ္ကုိေနစဥ္ တုိက္ပုိင္ ဦးေမာင္ခႏွင္႔ ေဒၚေမေလးတုိ႔က ၾကည္႔ျမင္တုိင္သူ ေဒၚရွင္ႏွင္႔ အိမ္ေထာင္ခ်ေပးခဲ႔သည္။</span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;; font-size: 10pt;">သကၠရာဇ္ ၁၉၀၀ ေက်ာ္ခန္႔မွစ၍ ျမန္မာပညာတတ္တခ်ဳိ႕သည္ မစၥတာဆုိသည္႔အသံုးအႏႈန္းအား မိမိတုိ႔ျမန္မာအမည္မ်ားေရွ႕တြင္ တပ္၍ေခၚေဝၚၾကသည္ကုိ ဆရာႀကီးသခင္ကုိယ္ေတာ္မိႈင္းေတြ႔ျမင္ေနရေသာအခါ လံုးဝႏွစ္သက္ျခင္းမရွိ၊ ယဥ္ေက်းမႈႏွင္႔ ဆန္႔က်င္သည္႔အျပင္ လြတ္လပ္ေရးႀကဳိးပမ္းမႈႏွင္႔လည္း ဆန္႔က်င္သည္ဟု ယူဆသည္။ ထုိအခ်ိန္တြင္ ဦးႀကီးေရးသားေသာ ခ်ဥ္ေပါင္ရြက္သည္ ေမာင္မႈိင္းဝတၳဳတြင္ ဇာတ္ေကာင္ေမာင္မိႈင္းမွာ အလြန္ယုတ္မာေကာက္က်စ္လွေသာ လူရွဳတ္လူေပြတစ္ဦးျဖစ္ၿပီး အမ်ဳိးေကာင္းသမီးတုိ႔ကုိ လွည္႔ဖ်ားကာ ဥစၥာပစၥည္းတုိ႔ယူငင္သူျဖစ္သည္။ ထုိ႔ေၾကာင္႔ ဆရာႀကီးသည္ မစၥတာ ေမာင္မိႈင္းအမည္ျဖင္႔ ေဆာင္းပါးႏွင္႔ကဗ်ာမ်ားကုိ အစဥ္တစုိက္ ေရးသာခဲ႔ရာ မစၥတာတပ္သူအေပါင္းသည္ မစၥတာဘဝမွ အနားယူသြားၾကရေလသည္။ </span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;; font-size: 10pt;">၁၉၂၀တြင္ ရန္ကုန္ယူနီဗာစီတီ အက္ဥပေဒကုိ ဆန္႔က်င္႔ေသာ ရန္ကုန္ၿမဳိ႕ ဗဟန္းရပ္ကြက္ရွိ အမ်ဳိးသားေကာလိပ္ေက်ာင္းတြင္ ျမန္မာစာပါေမာကၡအျဖစ္ ဝင္ေရာက္ေဆာင္ရြက္ေပးခဲ႔သည္။ ေနာက္ပုိင္းတြင္ ျမန္မာရာဇဝင္ ေျပာင္း၍သင္ၾကားသည္။ သုိ႔ေသာ္လည္း အမ်ဳိးသားေကာလိပ္မွာ အမ်ဳိးသားပညာေရးေကာင္စီ၏ အေထာက္အပံ႕မရသျဖင္႔ ဆက္လက္ရပ္တည္ရန္ ခက္ခဲလာၿပီး ပိတ္ခဲ႔ရေလသည္။</span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;; font-size: 10pt;">သခင္ကုိယ္ေတာ္မႈိင္းသည္ ၁၉၃၄ ခုႏွစ္တြင္ ထင္ရွားလာေသာ တုိ႔ဗမာအစည္းအရုံးကုိ သူ၏ ၾသဇာတိကၠမျဖင္႔ ဝင္ေရာက္အားေပးကူညီခဲ႔ရာ ၁၉၃၆တြင္ နာယက ျဖစ္လာခဲ႔သည္။ ထုိအခါ တုိ႔ဗမာအစည္းရုံးဝင္မ်ား၏ ဓေလ႔ကုိလုိက္၍ မိမိကုိယ္တုိင္ သခင္အမည္ကုိခံယူခဲ႔သည္။</span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;; font-size: 10pt;">၁၉၆၄ခုႏွစ္ ဇူလုိင္၂၃ရက္ေန႔နံနက္ ၁ နာရီအခ်ိန္တြင္ ကြယ္လြန္အနိစၥေရာက္ခဲ႔ပါသည္။ ကြယ္လြန္ခ်ိန္မွာ အသက္ ၈၉ႏွစ္ရွိၿပီျဖစ္သည္။</span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;; font-size: 11pt;">ျပည္တြင္း ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ေဆာင္ရြက္မႈမ်ား</span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;; font-size: 10pt;">သခင္ကိုယ္ေတာ္မိႈင္းသည္ ျမန္မာႏိုင္ငံ လြတ္လပ္ေရးရအျပီး ျပည္တြင္းစစ္ၾကီး မျဖစ္ပြါးရန္ အမ်ိဳးမ်ိဳးၾကိဳးစားခဲ့သည္။ ၄င္းေနာက္ ျပည္တြင္စစ္ၾကီး ျဖစ္ပြါျပီး ရက္သတၱပတ္ အၾကာတြင္ ျငိမ္းခ်မ္းေရး ျပန္လည္တည္ေဆာက္ရန္ ရည္ရြယ္ခ်က္ျဖင့္ တို႕ဗမာအစည္းအရံုးကို ျပန္လည္ဖြဲ႕စည္းခဲ့သည္။ ၁၉၄၈ စက္တင္ဘာ၁၄ရက္ ေန႕တြင္ ေရႊတိဂံုေစတီေတာ္ ေတာင္ဘက္ေစာင္းတန္း သခင္စံထြန္းလွဇရပ္၌ အဖြဲ႕အစည္း ေပါင္းစံုကိုယ္စားလွယ္မ်ား၏ အစည္းအေဝးတစ္ရပ္ က်င္းျပျပဳလုပ္ျပီး ၁၇ဦးေကာ္မတီ ႏိုင္ငံေတာ္ေအးခ်မ္းသာယာေရး အဖြဲ႕ကုိ ဖြဲ႕စည္းခဲ့သည္။</span><br /><span lang="EN-US" style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;; font-size: 10pt;">၁၉၄၈ဒီဇင္ဘာ ၂၅ရက္ေန႕တြင္ ေရႊတိဂံုေစတီေတာင္ ရာဟုေဒါင့္ သံတန္ေဆာင္းၾကီး၌ ရန္ကုန္ျမိဳ႕ေပၚရွိ ေက်ာင္းတိုက္ေပါင္း၁၀၀ေက်ာ္မွ ဆရာေတာ္၃၀၀၀ခန္႕၊ အျခားဘာသာေပါင္းစံု၊ ဂိုဏ္းေပါင္းစံုမွ ေခါင္းေဆာင္မ်ားႏွင့္ လူထုပရိတ္သတ္ ၂၀၀၀ေက်ာ္တက္ေရာက္ေသာ ျပည္တြင္းျငိမ္းခ်မ္းေရး စည္းေဝးပြဲၾကီးအားဦးစီး က်င္းပခဲ့သည္။ ထုိ႕ေနာက္ ၁၉၅၁ခုႏွစ္တြင္ ျပည့္သူ႕ျငိမ္းခ်မ္းေရး အဖြဲ႕ေပါင္းစံု(People's Peace Front) ကိုဖြဲ႕စည္းခဲ့ျပန္သည္။ </span><br /><span lang="EN-US" style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;; font-size: 10pt;">၁၉၅၂ခုႏွစ္ ေမလ ၁၀ရက္မွ ၁၄ရက္ထိ ဂ်ဴဗလီေဟာတြင္ က်င္းပျပဳလုပ္ခဲ့ေသာ ကမာၻ႕ျငိမ္းခ်မ္းေရး ကြန္ဂရက္(ဗမာႏိုင္ငံ)၏ ျပည္လံုးကြ်တ္ ညီလာခံစင္ျမင့္ေပၚမွ ျပည္တြင္းစစ္ရပ္စဲေရးႏွင့္ ျငိမ္းခ်မ္းေရး ဆံုးျဖတ္ခ်က္မ်ား ခ်မွတ္ျပီး ေမလ၁၀ရက္ေန႕တြင္ ျပည္တြင္းစစ္ရပ္စဲရန္ ပန္ၾကားလႊာကို ထုတ္ျပန္ခဲ့သည္။ ၄င္းေနာက္ ၁၉၅၆ခုႏွစ္ ေဖေဖၚဝါရီလ၂၇ရက္ေန႕မွ မတ္လကုန္အထိ အထက္ျမန္မာျပည္တလႊားသို႕ လွည့္လည္၍ ျပည္တြင္းျငိမ္းခ်မ္းေရး တရားမ်ား လုိက္လံေဟာေျပာခဲ့သည္။ မတ္လ၃၁ရက္ေန႕တြင္ မႏၲေလးအိမ္ေတာ္ရာဘုရား ၁၄ခန္းဇရပ္ၾကီး၌ ေလးျပင္ေလးရပ္ ဆရာေတာ္ ၁၄၃ပါးကို ျပည္တြင္းျငိမ္းခ်မ္းေရးပန္ၾကးလႊာတစ္ေစာင္ တင္ဆက္ေလွ်ာက္ထားျပီး ၾသဝါဒခံယူခဲ့သည္။ </span><br /><span lang="EN-US" style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;; font-size: 10pt;">ထို႕ေနာက္ျပည္တြင္းျငိမ္းခ်မ္းေရး ၈ဦးေကာ္မတီအားဖြဲ႕စည္း၍ ၁၉၅၈ခုႏွစ္ မတ္လ၂၈ရက္ေန႕တြင္ တျပည္လံုးရွိ ခရိုင္ျမိဳ႕နယ္ အသီသီး၌ တျပိဳင္နက္ဆႏၵျပပြဲမ်ား ျပဳလုပ္ခဲ့ၾကသည္။ သို႕ေသာ္၁၉၅၈တြင္ အာဏာလႊဲေျပာင္းမႈၾကီး ေပၚေပါက္ခဲ့ျပီး ၈ဦးေကာ္မတီအားဖ်က္သိမ္းေပးခဲ့ ရသည္။ ၁၉၆၀အေရာက္တြင္ ျပည္တြင္းျငိမ္းခ်မ္း ေရးႏိႈးေဆာ္ေရးအဖြဲ႕အား ထပ္မံဖြဲ႕စည္းခဲ့ျပီး အမ်ိဳးသားျပန္လည္စည္းလံုးညီညြတ္ေရးႏွင့္ သင္ပုန္းေခ်ေရးတို႕အတြက္ စြမ္းစြမ္းတမံေဆာင္ရြက္ခဲ့သည္။ </span><br /><br /><span lang="EN-US" style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;; font-size: 11pt;">ျပည္ပ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ေဆာင္ရြက္မႈမ်ား</span><br /><span lang="EN-US" style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;; font-size: 10pt;">ကမာၻ႕ျငိမ္းခ်မ္းေရး ကြန္ဂရက္(ဗမာႏိုင္ငံ)၏ ဥကၠ႒ၾကီးအျဖစ္ တညီတညြတ္တင္ေျမွာက္ျခင္း ခံရျပီးေနာက္ ကမာၻ႕ႏိုင္ငံအမ်ားအျပားသို႕ လွည့္လည္ခဲ့သည္။ ၁၉၅၂ခုႏွစ္ ပီကင္းတြင္ က်င္းပခဲ့သည့္ အာရွပစိဖိတ္ဆိုင္ရာ ကမာၻ႕ျငိမ္းခ်မ္းေရးညီလာခံ ၾကီးကိုလည္ေကာင္း၊ ၁၉၅၃ခုႏွစ္ တြင္ ဟန္ေဂရီႏိုင္ငံ ဘူဒါပက္စ္ျမိဳ႕ေတာ္ တြင္ က်င္းပခဲ့သည့္ ကမာၻ႕ျငိမ္းခ်မ္းေရးကြန္ဖရင့္ ကိုလည္ေကာင္း တက္ေရာက္ခဲ့သည္။ ထို႕အျပင္ ၁၉၅၇ခုႏွစ္ သိရိလကၤာႏိုင္ငံ ကိုလံဘိုတြင္ က်င္းပခဲ့သည့္ ကမာၻ႕ျငိမ္းခ်မ္းေရးကြန္ဖရင့္ကိုလည္း ျမန္မာျပည္ကုိယ္စားလွယ္ အဖြဲ႕ကို ဦးေဆာင္၍ တက္ေရာက္ခဲ့သည္။</span><br /><span lang="EN-US" style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;; font-size: 11pt;">ဘြဲ႕ႏွင္႔ ဆုအမ်ဳိးမ်ဳိး</span><br /><span lang="EN-US" style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;; font-size: 10pt;">ကိုလိုနီေခတ္အတြင္းက ရန္ကုန္ယူနီဗာစီတီ ျမန္မာစာပါေမာကၡအျဖစ္ တစ္လ၃၀၀က်ပ္အျဖင့္ အမႈထမ္းရန္ ကမ္းလွမ္းခဲ့ေသာ္လည္း ျငင္းပယ္ခဲ့သည္။ တပည့္ရင္း ျဖစ္သူျပည္ထဲေရးဝန္ၾကီး ဦးေမေအာင္က အဂၢမဟာပ႑ိတ ဘြဲ႕ယူရန္ ေျပာဆိုေသာ္လည္း လက္မခံခဲ့ေပ။ ထို႕အျပင္ ေဝလမင္းသားအား ၾကိဳဆိုဂုဏ္ျပဳသည့္ ပိုဒ္စံုရတုအား ေငြတစ္ေထာင္ေပး၍ ေရးခိုင္းေသာ္လည္း ရန္သူကိုခ်ီးမြမ္းေထာပနာမျပဳႏိုင္ ဟုခါးခါးသီးသီး ျငင္းဆန္ခဲ့သည္။ လြတ္လပ္ေရးရျပီးေနာက္ ျပည္ ေထာင္စုအစိုးရမွ အလၤကာေက်ာ္စြာ စာေပဘြဲ႕ကိုေပးအပ္ခဲ့သည္။ မၾကာမီပင္ ကမာၻ႕ျငိမ္းခ်မ္းေရး ေဆာင္ရြက္ခ်က္မ်ားေၾကာင့္ ဆိုဗီယက္ယူနီယံမွ စတာလင္ ျငိမ္းခ်မ္းေရးဆုကုိ အပ္ႏွင္းခဲ့ျပန္သည္။ တဖန္ အေရွ႕ဂ်ာမဏီမွ ေဒါက္တာဘြဲ႕ခ်ီးျမင့္ခဲ့ျပန္သည္။ သခင္ကိုယ္ေတာ္မိႈင္းသည္ အဆိုပါ ေဒါက္တာဘြဲ႕အား မ်ားစြာႏွစ္ျမိဳ႕ျခင္း မရွိေသာ္လည္း ႏွစ္ႏိုင္ငံ ခ်စ္ၾကည္ေရး သေဘာအရသာ လက္ခံခဲ့သည္ဟု ဆုိသည္။</span></div></div></div><div></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://739478260399030539-a-1802744773732722657-s-sites.googlegroups.com/site/phoechannck/home/picture/thakhinkodawmhine.jpg?attachauth=ANoY7cqVyT9EywCAXt9X_fk0xnOBUg3eDkbGb623UNO25QCGFY3fRp3FIG__YLvk7sjJwLDrt5XkwTC2HU03-GnqNh2GnyEw9FXfhyfT9DRO_qztp48qT-b32Y5s_JDdND3-f-cdVkjCFSPWCiIE4ztVAuORP862oPQXxZJkU5FlsRXDm6FwgSEKPSvL6IInfqWAfDQBHBpmKJ6_SuunwQnk8Z7GgrCP0f-uue7ob-NazzCxSw6JkOg%3D&amp;attredirects=0" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="256" src="https://739478260399030539-a-1802744773732722657-s-sites.googlegroups.com/site/phoechannck/home/picture/thakhinkodawmhine.jpg?attachauth=ANoY7cqVyT9EywCAXt9X_fk0xnOBUg3eDkbGb623UNO25QCGFY3fRp3FIG__YLvk7sjJwLDrt5XkwTC2HU03-GnqNh2GnyEw9FXfhyfT9DRO_qztp48qT-b32Y5s_JDdND3-f-cdVkjCFSPWCiIE4ztVAuORP862oPQXxZJkU5FlsRXDm6FwgSEKPSvL6IInfqWAfDQBHBpmKJ6_SuunwQnk8Z7GgrCP0f-uue7ob-NazzCxSw6JkOg%3D&amp;attredirects=0" width="320" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://739478260399030539-a-1802744773732722657-s-sites.googlegroups.com/site/phoechannck/home/picture/thakhinkodawmhine.jpg?attachauth=ANoY7cqKi6ibPNREsKw5JVWNBMSwrbEW7au7_rdb37HrDVNt1N19BorzC3HvEW9thC2uFPQJ-hXCbPUJUJilNQJFO8kJyBirE0eHZxc5j8ffQZTYXiXfNJwqd8mHT1OMbpHrmu8-5BlhU-Z7U5K5N6jVQH3itDh2ry6_C6_NQRwq1tk-HfjAnEfWQmvzE9er66XvITFaJ1E-G6yAI39Ely73RNqiXulUgY18YTeS5EWfIDHV3nfl1yk%3D&amp;attredirects=0" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><br /></a></div><div style="text-align: center;"><span lang="EN-US" style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;; font-size: 10pt;">&nbsp;ဆရာႀကီး သခင္ကုိယ္ေတာ္မႈိင္းကုိ ဒီလုိပံုစံနဲ႔ ဂုဏ္ျပဳထားတယ္</span></div><div style="text-align: center;"><span lang="EN-US" style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;; font-size: 9pt;">ဓါတ္ပံုကုိ <a href="http://shwedaung.yolasite.com/forum.php">ဒီေနရာေလး</a>မွ သြားယူထားတာပါ</span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;; font-size: 9pt;">ဆရာႀကီးသခင္ကုိယ္ေတာ္မႈိင္း၏ ေလးစားအတုယူဖြယ္ေကာင္းေသာ သမုိင္းကုိ <a href="http://wikimyanmar.co.cc/wiki/index.php?title=%E1%80%9E%E1%80%81%E1%80%84%E1%80%B9%E1%80%80%E1%80%AF%E1%80%AD%E1%80%9A%E1%80%B9%E1%80%B1%E1%80%90%E1%80%AC%E1%80%B9%E1%80%99%E1%82%88%E1%80%AD%E1%80%84%E1%80%B9%E1%80%B8">ဒီေနရာမွ </a>ကူးယူထုတ္ႏုတ္ေရးသားထားျခင္းျဖစ္ပါသည္။ အေသးစိတ္ ေလ႔လာလုိပါက <a href="http://wikimyanmar.co.cc/wiki/index.php?title=%E1%80%9E%E1%80%81%E1%80%84%E1%80%B9%E1%80%80%E1%80%AF%E1%80%AD%E1%80%9A%E1%80%B9%E1%80%B1%E1%80%90%E1%80%AC%E1%80%B9%E1%80%99%E1%82%88%E1%80%AD%E1%80%84%E1%80%B9%E1%80%B8">ဒီေနရာ</a> ေလးကုိ တစ္ခ်က္ႏွပ္လုိက္ပါ။</span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8399311024914450226-3880183033786750635?l=www.ngachankaung.com' alt='' /></div>phoechanhttp://www.blogger.com/profile/05508506733080157418noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8399311024914450226.post-61176565396830170442010-11-01T04:02:00.001-07:002010-11-01T04:05:49.167-07:00<a href="http://www.scribd.com/doc/40609073/1st-AGM-amp-15MGGP-Invitation-by-Email" style="display: block; font: 14px Helvetica,Arial,Sans-serif; margin: 12px auto 6px; text-decoration: underline;" title="View 1st AGM &amp; 15MGGP Invitation by Email on Scribd">1st AGM &amp; 15MGGP Invitation by Email</a> <object data="http://d1.scribdassets.com/ScribdViewer.swf" height="600" id="doc_977756737446814" name="doc_977756737446814" style="outline: medium none;" type="application/x-shockwave-flash" width="100%">&nbsp;&nbsp; &nbsp;&nbsp;&nbsp; &nbsp;<param name="movie" value="http://d1.scribdassets.com/ScribdViewer.swf">&nbsp;&nbsp; &nbsp;&nbsp;&nbsp; &nbsp;<param name="wmode" value="opaque">&nbsp;&nbsp; &nbsp;&nbsp;&nbsp; &nbsp;<param name="bgcolor" value="#ffffff">&nbsp;&nbsp; &nbsp;&nbsp;&nbsp; &nbsp;<param name="allowFullScreen" value="true">&nbsp;&nbsp; &nbsp;&nbsp;&nbsp; &nbsp;<param name="allowScriptAccess" value="always">&nbsp;&nbsp; &nbsp;&nbsp;&nbsp; &nbsp;<param name="FlashVars" value="document_id=40609073&amp;access_key=key-27iwajl0f098xg9yquhk&amp;page=1&amp;viewMode=list">&nbsp;&nbsp; &nbsp;&nbsp;&nbsp; &nbsp;<embed id="doc_977756737446814" name="doc_977756737446814" src="http://d1.scribdassets.com/ScribdViewer.swf?document_id=40609073&amp;access_key=key-27iwajl0f098xg9yquhk&amp;page=1&amp;viewMode=list" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" height="600" width="100%" wmode="opaque" bgcolor="#ffffff"></embed> &nbsp;&nbsp; &nbsp;</object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8399311024914450226-6117656539683017044?l=www.ngachankaung.com' alt='' /></div>phoechanhttp://www.blogger.com/profile/05508506733080157418noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8399311024914450226.post-25382475701237510772010-06-09T09:17:00.000-07:002010-08-28T06:31:35.168-07:00<i><b>စည္းျခားတဲ႔ ည</b></i><br /><br />အဲဒီ စည္းျခားတဲ႔ ညမွာ<br />ေကာင္းကင္ၿပိဳသံသဲ႔သဲ႔<br />ေျမြေဟာက္တစ္ေကာင္လုိ<br />ငါ႔ရင္ကုိ သတ္လွ်ဳိခဲ႔။<br /><br />မနာက်င္ပါဘူး...<br />လဟာျပင္မွာ ေရေသာက္ဆင္းတဲ႔ ဒရယ္<br />က်ားအႏၲရာယ္ေတာ႔<br />ဖတ္လဲတကင္းေပါ႔။<br /><br />မထိတ္လန္႔ပါဘူး....<br />အိပ္မက္အေသေတြကုိ အနည္ထုိင္ေစဖုိ႔<br />ငါ႔အတြက္ လကြယ္ညေရ..<br />ၾကယ္တစ္လံုးေတာင္ အပုိမေဆာင္ခဲ႔နဲ႔။<br /><br />အဲဒီ စည္းျခားတဲ႔ ညမွာေပါ႔၊<br />အရုပ္ႀကိဳးျပတ္ ေကာင္းကင္ေအာက္<br />အိတ္ေပါက္နဲ႔ အတိတ္ေတြေကာက္ရင္း<br />အရူးတစ္ေယာက္ရဲ႕ညည္းခ်င္းလုိ မပီမသ<br />သံုးစားမရတဲ႔ ရင္ဘတ္ႀကီးနဲ႔ငါ ....<br />အခါခါသာေသခဲ႔ရတယ္<br />အဲဒီ စည္းျခားတဲ႔ ညမွာေပါ႔။&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8399311024914450226-2538247570123751077?l=www.ngachankaung.com' alt='' /></div>phoechanhttp://www.blogger.com/profile/05508506733080157418noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-8399311024914450226.post-52261514588739588552010-05-29T12:41:00.000-07:002010-05-29T12:44:55.281-07:00<i><b>အရူးတစ္ေယာက္ရဲ႕ မာန</b></i><br /><br />မင္းတုိ႔ထင္ထားတဲ႔ အရူးတစ္ေယာက္က<br />ရူးခ်င္ေယာင္ေဆာင္ခ႔ဲတာမဟုတ္ပါဘူးဆုိတာကုိ<br />မယံုၾကည္ႏုိင္ၾကေလာက္ေအာင္ <br />မင္းတုိ႔ေတြရူးေနၾကလား။<br /><br />အရူးတစ္ေယာက္ရဲ႕<br />လြတ္လပ္စြာ ရူးသြပ္ခြင္႔ကုိ<br />ေဘာင္ေတြလုိက္ခတ္ေနရေအာင္<br />မင္းတုိ႔ေတြ ရူးေနၾကလား။<br /><br />ရူးေနတဲ႔ ဒီေကာင္ႀကီးကုိ<br />ယဥ္ယဥ္ေလးပဲျဖစ္ျဖစ္<br />သြပ္သြပ္ခါေအာင္ပဲျဖစ္ျဖစ္<br />ရူးခ်င္ခြင္႔မျပဳႏုိင္ရေအာင္ <br />မင္းတုိ႔ေတြ ရူးေနၾကလား။<br /><br />ေက်းွဇူးျပဳၿပီး<br />အရူးတစ္ေယာက္ရဲ႕<br />တစ္ကုိယ္ရည္တစ္ကာယ ရူးသြပ္မႈကုိ<br />စိတ္မေကာင္းဟန္နဲ႔ <br />ေခါင္းရမ္းမယ္ မႀကံံၾကပါနဲ႔။<br /><br />အရူးတစ္ေယာက္ရဲ႕ ရာဇဝင္ကို<br />ကဗၺည္းမတင္ခ်င္ေန<br />ေမာ္ကြန္းမဝင္တဲ႔မွတ္တမ္းမွာ<br />အရူးလုပ္တမ္း မကစားတတ္တာကုိေတာ႔<br />တဆိတ္ ခြင္႔လႊတ္ၾကပါ။<br /><br />ငါေစာင္႔ၾကည္႔ခ်င္တယ္<br />ေရထဲမုိးထဲေရာက္ရင္<br />အရူးတစ္ေယာက္ေလာက္<br />မင္းတုိ႔ရဲ႕ ရုိးသားမႈေတြ<br />သက္လံုေကာင္းၾကမလားဆုိတာကုိ။&nbsp;&nbsp;&nbsp; ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8399311024914450226-5226151458873958855?l=www.ngachankaung.com' alt='' /></div>phoechanhttp://www.blogger.com/profile/05508506733080157418noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-8399311024914450226.post-27912198361398952852010-05-27T04:44:00.001-07:002010-05-29T03:02:23.333-07:00<i><b>&nbsp;ေန႔စြဲ တစ္ခုအေၾကာင္း</b></i><br /><br /><a href="http://www.ngachankaung.22web.net/photos/birthdaylast.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://www.ngachankaung.22web.net/photos/birthdaylast.jpg" width="283" /></a>ေန႔စဲြေလးတခုပါ။ သိပ္ေရးႀကီးခြင္က်ယ္ မဟုတ္လွေပမယ္႔ လုိအပ္တဲ႔ အခါတုိင္း ထုတ္မၾကည္႔ရေအာင္ အလြတ္က်က္ထားခဲ႔တယ္။ ဒါေတာင္ တခါတေလဆုိ အေမ႔ရင္ဘတ္ထဲက ဆြဲထုတ္ေနရတုန္း။ အဲဒီေနမွာေပါ႔။ ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္ ရွဳိက္ႀကီးတငင္နဲ႔ အူလွဳိက္သဲလွဳိက္ ငုိခဲ႔ရဖူးတယ္။ အဲဒါေၾကာင္႔မုိ႔ပဲ ထင္ပါတယ္။ ေဈးသည္စကားနဲ႔ေျပာရင္ ေစ်းေခါင္းက်ဳိးတယ္ ေပါ႔ဗ်ာ။ အဲဒီကတည္းက ဒီေကာင္ႀကီးတစ္ေယာက္ ငုိခ်င္းနဲ႔ ရင္းႏွီး ငယ္ေပါင္းႀကီးေဖာ္ႀကီးကို ျဖစ္လုိ႔။ တခါတေလလည္း မ်က္ရည္လည္ရြဲနဲ႔ တခါတေလလည္း ရင္ဘတ္ႀကီးထဲ ပဲမေပါ႔။ အဲလုိေန႔မ်ဳိးကုိ ကၽြန္ေတာ္ အမွတ္ရေနသင္႔ပါလား။ ေသခ်ာတာကေတာ႔ လုပ္ယူမထားတဲ႔ ေမ႔ေလ်ာ႔ျခင္းမ်ဳိးနဲ႔ ေနသားက်ေအာင္ ေနျဖစ္ခဲ႔တယ္။ တခါတေလေတာ႔လည္း ကၽြန္ေတာ္႔ေခါင္းထဲကုိ ေမွာ္ဆရာတစ္ေယာက္လုိ ေရာက္ေရာက္လာတတ္ၿပီး ဇရာဆုိတဲ႔ စကားနဲ႔ ယဥ္ပါးေစတတ္ခ်ိန္ကလြဲလုိ႔ေပါ႔။ အဲလုိအခ်ိန္မ်ဳိးေတြမွာ ေသမင္းေအာင္လံထူတဲ႔ အလံျဖဴကုိ ေခါင္းထဲမွာ ျဖဲျဖဲရွာမိတယ္။ တရားမရွိသေရြ႕ေတာ႔ ေျခာက္ျခားျခင္းေတြနဲ႔ ဖြတ္ေမ႔ပုတက္ေမ႔ ေမ႔ေနရဦးမွာပဲ။ ရံဖန္ရံခါ ဂဏန္းသခ်ၤာနဲ႔ ကံၾကမၼာကို သြားသြားရွာတတ္တဲ႔ အေမတစ္ေယာက္ကလြဲရင္ တစ္မိသားစုလံုးက အဲဒီေန႔ကုိ ရက္ရာဇာလား ျပႆဒါးလားဆုိတာထက္ စိတ္ဝင္စားမႈမရွိခဲ႔တာကုိပဲ ေက်းဇူးတင္မိသလုိ။ ဒီလုိနဲ႔ ေနလာခဲ႔တာ ကၽြန္ေတာ္႔စိတ္္ထဲမွာလည္း ဖာသိဖာသာ။ တခါတခါလည္း ရင္ဗလာနဲ႔ေပါ႔။ <br />အဲဒီေန႔စြဲေလးေၾကာင္႔ပဲ ကၽြန္ေတာ႔္ႏွလံုးသားကုိ သံုးစားမရေအာင္ထိ ထုိးခြဲခံရဘူးတယ္။ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ေၾကာင္႔ေပါ႔။ ပုိၿပီး တိတိက်က်ေျပာရရင္ ကၽြန္ေတာ္႔ရဲ႕ နီညဳိေရာင္ ကတ္ျပားခ်ပ္ေလးေပၚက ေန႔စဲြေလးတစ္ခုကုိ ရွာေဖြသိမ္းဆည္း ရမိသြားတဲ႔ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ေပါ႔။ အဲဒီေန႔ေရာက္တုိင္းသူဟာ ကၽြန္ေတာ႔္အတြက္ ေပ်ာ္စရာေလးေတြ ဖန္တီးေပးတတ္သလုိ တခ်ိန္မွာ တသေနရမယ္႔ အတိတ္အပုိင္းအစေလးေတြကုိလည္း သူထုဆစ္ေပးခဲ႔တယ္။ ဒါေပမယ္႔ သူတုိးတိုးေလး ေျပာျပထားတဲ႔ ေန႔စြဲတစ္ခုကုိ ကၽြန္ေတာ္ အလြတ္မရခဲ႔ဘူးရယ္။ ထုတ္ၾကည္႔စရာမွ မလုိတာ။ လုိအပ္ရင္လည္း ေဘးနားမွာ သူရွိေနမွာပဲမဟုတ္လား။ ဒါကုိပဲ တစ္စိတ္ကုိ တစ္အိတ္လုပ္လုိ႔ ကၽြန္ေတာ္႔ညေတြကုိ အလြမ္းေတြနဲ႔ မြန္းက်ပ္ေစခဲ႔တယ္။ ဒီလုိနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ႏွစ္ေယာက္ၾကားမွာ အေလ႔က်ေပါက္လာတဲ႔ ေန႔စြဲေတြက တေစၦတစ္ေကာင္လုိ ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ၾကား ႏႈတ္ဆိတ္မႈေတြနဲ႔ ေျခာက္ျခားလာေစခဲ႔တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ တကယ္႔ကုိ နားမလည္ခဲ႔တာပါ။ အခ်စ္ကုိ တုိင္းတာတဲ႔ေပတံမွာ ေန႔စြဲေတြဟာ သူ႔အတြက္ ယူနစ္တစ္ခု ျဖစ္ေနခဲ႔တယ္ဆိုတာကိုေပါ႔။ နားလည္ေအာင္ ႀကဳိးစားရင္းက အခ်ိန္မေလာက္ငွခဲ႔ပါဘူး။ သူ ကၽြန္ေတာ္႔ကုိ ဒဏ္ရာတခ်ဳိ႕၊ မစုိ႔မပုိ႔အနမ္းေတြနဲ႔ပဲ အတိတ္ဇာတ္လမ္းမွာခ်န္ထား အလြမ္းေတြနဲ႔ နလန္မထူေအာင္ နာဖ်ားေစခဲ႔တယ္။ သူေပးတဲ႔ဆင္ေျခက ေႏြလယ္ေနလုိ႔ ကၽြန္ေတာ္႔ရင္ကုိ ပတ္ၾကားအက္ေစခဲ႔တယ္။ နင္မွ ငါ႔ကုိ မခ်စ္တာပဲတဲ႔။ ကၽြန္ေတာ္ တိတ္တိတ္ေလးပဲ ေခါင္းညိတ္ခဲ႔ပါတယ္။ ေသခ်ာတာကေတာ႔ မႏူးမနပ္နဲ႔ ရူးမတတ္ကုိ ခ်စ္ခဲ႔တာပါ။ <br />ေန႔စြဲေလးတစ္ခုေပါ႔။ သိပ္ေရးႀကီးခြင္က်ယ္မဟုတ္ေပမယ္႔ လုိအပ္တဲ႔ အခါတုိင္း ထုတ္မၾကည္႔ရေအာင္ အလြတ္က်က္ထားခဲ႔တယ္။ ဒီ႔ထက္မပုိခဲ႔ပါဘူး။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8399311024914450226-2791219836139895285?l=www.ngachankaung.com' alt='' /></div>phoechanhttp://www.blogger.com/profile/05508506733080157418noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8399311024914450226.post-19446747371725271672010-05-22T21:03:00.000-07:002010-05-22T21:03:35.698-07:00<b>ရင္အက္ရွဳိက္သံ </b><br /><br />ငါ႔က်ရွဳံးခန္းကုိ <br />လမ္းႀကံဳဝင္မသနားၾကပါနဲ႔။<br />ၾကက္ဆူသားနဲ႔ က်ားကန္မွာေၾကာက္လြန္းလုိ႔<br />ငါ႔မနက္ျဖန္ကုိ ငါပဲၿဖဳိလွဲပါရေစ။<br /><br />လူ႔စည္းကမ္းေတြ စၿမံဳျပန္ၿပီး<br />အစဥ္အလာအရ အစဥ္အလာရ နဲ႔ပဲ<br />ငါ႔အခ်စ္ေတြကုိ စုပ္မသတ္ၾကပါနဲ႔။<br />ငါဆုိတဲ႔ေကာင္ကလည္း......<br />ခ်စ္သူအတြက္ဆုိ<br />တန္ေစာင္းပ်က္ထဲက ကႏုတ္ပန္းလုိ<br />ေတာ္ဝင္ပန္းရဲ႕ ဝတ္မႈံေျခာက္လုိ<br />ပုိးကုိက္ဒဏ္ရာနဲ႔ ေပလႊြာခ်ပ္လုိ<br />တခမ္းတနား ပ်က္စီးေနရတာကုိပဲ<br />ခုံမင္ေနတတ္သူပါ။&nbsp;&nbsp;&nbsp; ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8399311024914450226-1944674737172527167?l=www.ngachankaung.com' alt='' /></div>phoechanhttp://www.blogger.com/profile/05508506733080157418noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-8399311024914450226.post-16344394550475842172010-05-09T01:39:00.001-07:002010-05-23T06:03:51.653-07:00စိန္ကဲ ေက်ာက္ကံဲထက္ လူကဲခတ္ရတာ အင္မတန္ခက္တယ္ဆုိတဲ႔စကားဟာ အေမေတြအတြက္ေတာ႔ သိပ္ကုိမွားတယ္လုိ႔ ကၽြန္ေတာ္ ဆုိခ်င္ပါတယ္။ ဘာလုိ႔လဲဆုိေတာ႔ ငိုတတ္ရုံ ရယ္တတ္ရုံမွ်သာ တတ္ႏုိင္ရွာတဲ႔ ဥမမယ္ စာမေျမာက္ေသးတဲ႔ အရြယ္ ရင္ေသြးငယ္ေတြရဲ႕ မ်က္ႏွာရိပ္မ်က္ႏွာကဲ ၾကည္႔ရုံမွ်ျဖင္႔ မိခင္ေတြဟာ ငါ႔သားေလးေတာ႔ျဖင္႔ ခ်ဳိဆာေနၿပီ။ ရွဴးရွဴးေပါက္ခ်င္ေနၿပီ။ အီးအီးပါခ်င္ေနၿပီ။ အိုက္ေနၿပီ။ အိပ္ခ်င္ေနၿပီ။ စသည္ျဖင္႔ အတပ္ေျပာႏိုင္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္႔ရဲ႕ မ်က္ႏွာကုိ အကဲခတ္ၾကည္႔ရုံမွ်ျဖင္ အေမဟာ ကၽြန္ေတာ္ရင္ထဲမွာ ဘာရွိတယ္။ ဘာေတြေတြးႀကံေနတယ္ဆုိတာကုိ အေမေကာင္းေကာင္းသိပါတယ္။ ခုေန႔ထိ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ မိသားစု ဆံုၿပီဆုိ အေမအၿမဲ ေျပာျပေလ႔ရွိပါတယ္။ ငါ႔သားႀကီးက ဘာလုပ္ခ်င္ၿပီဆုိ မ်က္ႏွာကဘယ္လုိ၊ သားလတ္ေလး မ်က္ႏွာေပးက ဘယ္လုိ၊ သားငယ္တုန္းကေတာ႔ ဘယ္လုိနဲ႔ ေျပာၿပီး ရယ္ေမာေနတတ္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ႔ ေျပာပါေသးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ငယ္ငယ္က ေသးေၾကာတင္းတယ္တဲ႔။ ညလယ္ေလာက္ဆုိ အိပ္ေနရင္းက ရွဴးပန္းရင္ ျခင္ေထာင္အမုိးထိလုနီးပါးတက္ၿပီးမွ ေအာက္ျပန္က်တာတဲ႔။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ပါးစပ္ကုိ ပိတ္ထားရင္ထား မထားလုိ႔ကေတာ႔ ပါးစပ္ထဲ တန္းဝင္တာဆုိပဲ။ အဲလုိေျပာၿပီး ဟုိးအေဝးတစ္ေနရာကုိ ေငးၿပီး အေမတစ္ေယာက္ ၿပံဳးေနတက္ပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ အေမ႔မ်က္ႏွာေပၚကအၿပံဳးကုိ မိုနာလီဇာ ယွဥ္ရင္ ရွဳံးမွာပါ။ ဘာပဲေျပာေျပာ သူ႔အၿပံဳးကုိ ဘယ္ပန္းခ်ီစရာတုိ႔ ခ်ယ္မႈန္းႏုိင္ေသးတယ္ေလ။ အေမ႔မ်က္နာကုိေတာ႔ ပန္းခ်ီေရးလုိ႔ရခ်င္ ရေပလိမ္႔မယ္။ ဒါေပမဲ႔ အေမ႔မ်က္ႏွာေပၚက အၿပဳံးမွာ ထင္ဟပ္ေနတဲ႔ အင္မတန္ နက္ရွဳိင္းလွတဲ႔ အေမ႔ေမတၱာတရားေတြကုိ ေပၚလြင္လာေအာင္ ပန္းခ်ီဆရာ ေရးဆြဲႏုိင္မွာမဟုတ္ပါဘူး။ <br />ကၽြန္ေတာ္ေတာင္ ပထမေတာ႔&nbsp; အေမမ်ားေန႔မွာ အေမ႔ေမတၱာဖြဲ႔ ကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္၊ စာေလးတစ္ပုဒ္နဲ႔ အေမ႔ေမတၱာကုိ ေဖာ္က်ဴးေရးသားမယ္လုိ႔ ရည္ရြယ္ခဲ႔ပါေသးတယ္။ လြန္ခဲ႔တဲ႔ ႏွစ္ရက္သံုးရက္ေလာက္ကတည္းကေပါ႔။ ဒါေပမယ္႔ ကၽြန္ေတာ္အရမ္းညံ႕ဖ်င္းပါတယ္။ အေမ႔ရဲ႕ ေမတၱာေတြကုိ ႏႈုိင္းစာဖုိ႔ ေဖာ္ျပစရာ စကားလံုးကုိ ကၽြန္ေတာ္ရွာလုိ႔ မတတ္သာခဲ႔ပါဘူး။&nbsp; ဒါေၾကာင္႔&nbsp; စာမ်က္ႏွာေျပာင္ႀကီးထားလုိက္ၿပီးမွ အေမ႔ ေမတၱာကုိ ဖြဲ႔ျပစရာ စကားလံုးမရွိလုိ႔ ဒီလုိပဲ တင္ႏုိင္တယ္ဆုိၿပီး လူတုိင္းကုိ လုိက္ရွင္းျပရင္ ေကာင္းမလားလုိ႔ေတာင္ စဥ္းစားမိပါတယ္။ ဒါမ်ဳိး။ ဘာလုိ႔လဲ ဆိုေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္ အေမ႔႔ရဲ႕ တုိင္းတာ ႏႈိင္းစာမရတဲ႔ ေမတၱာထုကုိ ဖြဲ႔က်ဴးေရးသားတဲ႔အခါ မပီျပင္ခဲ႔ရင္ မိဘေမတၱာ ေသးႏုတ္သြားေအာင္ လုပ္လုိက္သလုိ ျဖစ္သြားမွာ&nbsp; စိုးရိမ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင္႔ ေဖာ္ျပျခင္းငွာ မစြမ္းသာတဲ႔ အေမ႔ေမတၱာေတြကုိ စိတ္ဝယ္ရည္မွန္းလုိ႔ ရုိေသေလးျမတ္စြာ ကန္႔ေတာ႔လုိက္ပါတယ္အေမ....။<br />ကမၻာေပၚရွိ အေမေတြအားလံုး စိတ္ခ်မ္းသာ ကုိယ္ခ်မ္းသာနဲ႔ ျပည္႔စံုပါေစလုိ႔ ဆုေတာင္းရင္း.....<br /><br /><b><i>Thank You Mom For Everything</i></b><br /><br /><i>How did you find the energy,Mom<br />To do all the things you did,<br />To be teacher, nurse and counselor<br />To me, when i was a kid.<br /><br />How did you do it all, Mom,<br />Be a chauffeur, cook and friend,<br />yet find time to be a playmate,<br />i just can't comprehend.<br /><br />I see now it was love, Mom<br />That made you come whenever I'd call,<br />Your inexhustible love, Mom<br />And i thank you for it all.</i><br />xxxxladanxxxxxluv ulots<br />Ladan<object height="385" width="480"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/0yHiZEAajXE&hl=en_US&fs=1&"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/0yHiZEAajXE&hl=en_US&fs=1&" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object><br /><object height="385" width="480"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/JPBCj61WJyo&hl=en_US&fs=1&"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/JPBCj61WJyo&hl=en_US&fs=1&" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8399311024914450226-1634439455047584217?l=www.ngachankaung.com' alt='' /></div>phoechanhttp://www.blogger.com/profile/05508506733080157418noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-8399311024914450226.post-20914251955462486512010-05-01T06:51:00.000-07:002010-05-01T06:51:16.729-07:00“သစ္ရိပ္ ဝါးရိပ္ဟာ အင္မတန္ေအးျမပါတယ္။ သစ္ရိပ္ဝါးရိပ္ထက္ မိရိပ္ဖရိပ္က ပုိၿပီးေအးျမတယ္။ မိရိပ္ဖရိပ္ထက္ ဘုရားရိပ္ တရားရိပ္က သာလြန္ၿပီး ေအးျမတယ္။” တဲ႔။ ဘုရားရိပ္ တရားရိပ္ကုိ မခုိႏုိင္ေသးပဲ ေလာဘ ေဒါသ ေမာဟ မီးေတြနဲ႔ တေျမ႕ေျမ႕ ကြ်မ္းေလာင္ေနတဲ႔ ပုထုစဥ္ လူသားေတြအတြက္ေတာ႔ မိရိပ္ဖရိပ္က အေအးျမဆံုးပါပဲ။<br />&nbsp;ၿပီးခဲ႔တဲ႔ ေသာၾကာေန႔က ရုံးကအျပန္ မုိးမိၿပီး ဒီေကာင္ႀကီးတစ္ေယာက္ အေခ်ာင္းတဟြတ္ဟြတ္ဆုိၿပီ ဖ်ားေလေတာ႔တာပဲ။ အေမ႔အိမ္မွာတုန္းကဆုိ ေတာ္ၾကာေနရင္း နဖူးေလး လာလာစမ္းၿပီး စုိးရိမ္စိတ္နဲ႔ ေဆးခန္းသြားဖုိ႔ အကုိ႔ကုိ ဆုိင္ကယ္နဲ႔ လိုက္ပုိ႔ခုိင္းပါတယ္။ ခုေတာ႔ ေဆးခန္းကုိ ကုိယ္႔ဖာသာ ေျခက်င္ေရြ႕ရပါတယ္။ ရြာမွာတုန္းကေတာ႔ ဆရာဝန္က အေဖအေမတုိ႔နဲ႔ အရမ္းရင္းႏွီးတဲ႔ အျပင္ သူ႔သားနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္က သူငယ္ခ်င္းေတြဆုိေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္႔ကုိ ေဆးဖုိးမယူတဲ႔အျပင္ အိမ္မွာ အနားယူဖုိ႔ ေလစိမ္းတုိက္မခံဖုိ႔ စသည္ျဖင္႔ တယုတယနဲ႔ ၾကင္ၾကင္နာနာမွာပါတယ္။ ေဆးကုိလည္း တစ္ၾကိမ္စာစီကုိ ေပါင္းၿပီးေတာ႔ အိပ္ကေလးေတြနဲ႔ ထည္႔ေပးပါတယ္။ တစ္ခါေသာက္ရင္ တစ္အိပ္ဖြင္႔ ေသာက္ရုံပဲေပါ႔။ ဒီမွာေတာ႔ဗ်ာ။ ဆရာဝန္ဆုိတဲ႔ ကုလားက စမ္းသပ္ၾကည္႔ၿပီး ေဆးကုိ ေကာင္တာမွာ ယူဆုိၿပီး ေျပာပါတယ္။ အမ္စီ (medical leave) ေပးဖုိ႔ေမ႔ေနတာလား။ ဒီေလာက္နဲ႔ေတာ႔ ဘာမွမျဖစ္ေလာက္ဘူး။ အလုပ္သြားလုိ႔ ရတယ္ထင္လုိ႔လားေတာ႔မသိ။ ေထာက္ခံစာေရးမေပးပါဘူး။ ဒါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္က မနက္ျဖန္ငါရုံးတက္ရဖုိ႔လား။ ဒီလုိျဖစ္ေနတဲ႔ဟာကုိဆုိေတာ႔ မင္းက အမ္စီလုိခ်င္လုိ႔လားတဲ႔။ ငါေပးႏုိင္တယ္ဆုိၿပီးေတာ႔ ခြင္႔တစ္ရက္ယူဖုိ႔ ေထာက္ခံစာေလးေရးေပးပါတယ္။ ေကာင္တာေရာက္ေတာ႔ နက္(စ)မက ဘာေဆးနဲ႔ မတည္႔လဲေမးပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က မတည္႔တာမရွိဘူးဆုိေတာ႔ ေဆးေတြထုပ္ေပးၿပီး ဒါဘယ္ႏွစ္ႀကိမ္ ဟိုဟာက ဘယ္ႏွစ္ႀကိမ္နဲ႔ ခပ္သြက္သြက္ေျပာၿပီး ေပးတာတယ္။ ဒီေကာင္ႀကီးကလည္း သိတဲ႔ အတုိင္းမဟုတ္လား။ အဂၤလိပ္စာက မီးႀကိဳးေမာင္းပ်က္ဆုိေတာ႔ နားမလည္တာနဲ႔ ထက္ေမးပါတယ္။ ဒါကုိ သူက စိတ္မရွည္လက္မရွည္နဲ႔ ထပ္ေျပာပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေဆးအိပ္မွာ အညႊန္းစာရြက္ကေလးေတြ ကပ္ထားတာေတြ႔တာနဲ႔ အုိေကဆုိ ေျပာၿပီး ျပန္လာပါတယ္။ အိမ္ေရာက္ေတာ႔ စားစရာ ဘာမွ ခ်က္ၿပီးသားမရွိတာနဲ႔ ေဆးေသာက္ၿပီး အိပ္လုိက္ပါတယ္။ အိမ္မွဆုိ အေမက အိပ္ခါနီးဆုိ အနားမွာရွိတဲ႔ ျပတင္းေပါက္ေတြကုိ လုိက္ပိတ္ပါတယ္။ ေလစိမ္းဝင္မွာစုိးလို႔တဲ႔ေလ။ ၿပီးရင္ အိပ္ယာခင္းၿပီး ေစာင္ေလးျခံဳေပးပါတယ္။ ၿပီးရင္ တစ္ညကုိ တစ္ခါႏွစ္ခါေလာက္ထၿပီး ေစာင္လြတ္လားလုိ႔ လာၾကည္႔ပါတယ္။ ေစာင္လြတ္ေနရင္ ေသခ်ာျပန္ၿခံဳးေပးပါတယ္။ ခုေနတဲ႔အိမ္မွာေတာ႔ အခန္းေဖာ္ကုိအားနာေတာ႔ အဲကြန္းပိတ္လုိ႔ မေျပာခ်င္ဘူးျဖစ္ေနတယ္။ သူက ခါတုိင္း ၂၅ေလာက္ထားတာေတာင္ အကၤ် ီခၽြတ္အိပ္တဲ႔သူဆုိေတာ႔။ ဒါေတာင္ သူေျပာင္းလာစက အရမ္းေအးရင္ ကၽြန္ေတာ္ ရင္ဘတ္ေတြ ေအာင္႔ေအာင္႔ေနတတ္လုိ႔ပါဆုိလုိ႔ သူက အဲေလာက္ပဲဖြင္႔တာ။ ခုလည္း သူက အဲကြန္းပိတ္ေပးရမလား ေမးေပမဲ႔ ရပါတယ္ ၂၈ေလာက္ေတာ႔ ထားေပးလုိ႔ပဲ ေျဖလုိက္ပါတယ္။ သူကလည္း ကၽြန္ေတာ္႔အေပၚေတာ္ေတာ္ေကာင္းပါတယ္။ သူခ်က္ထားတဲ႔ ဝက္ေျခေထာက္စြတ္ျပဳတ္ေတာင္ ေသာက္ဆုိတာနဲ႔ အားနာပါးနာ တစ္တုံးေတာ႔ တီးလုိက္ေသးတယ္။ အေမ႔အိမ္မွာဆုိ မနက္မုိးလင္းကတည္းက ၾကက္စြတ္ျပဳတ္ ျပဳတ္ထားၿပီးသား။ ေဆးေသာက္ခ်ိန္က်ေတာ႔ ပူပူေနြးေႏြး ေလြးရေအာင္ဆုိၿပီး ထပ္ေႏြးေပးေလ႔ရွိတဲ႔ အျပင္ မနက္ျဖန္ ဘာစားမလဲ။ ဘဲေပါင္းလား။ စြတ္ျပဳတ္ပဲလား။ တကယ္႔ အခြင္႔ထူးခံႀကီးေပါ႔ဗ်ာ။ ဒီမွာေတာ႔ မနက္ေဆးက အစာ စားၿပီးမွ ေသာက္ရမယ္ဆုိလုိ႔ မနက္အိပ္ယာကႏုိးေတာ႔ ကရီးကတုိင္နဲ႔ ဝယ္ထားတဲ႔ ခ်ဥ္စပ္ ေခါက္ဆြဲဗူးေလးကုိ ထုတ္ၿပီး စားမယ္ႀကံမွ ညတုိင္းစားေနက်ဟာဆုိေတာ႔ စားခ်င္စိတ္က ေပ်ာက္သြားျပန္ေရာ။ ဒါနဲ႔ မီးဖုိထဲမွာ ဘယ္သူ႔ဟာမွန္းမသိတဲ႔ ဆီခ်က္ေခါက္ဆြဲထုတ္ကေလးေတြ႔တာနဲ႔ ေရေႏြးနဲ႔စိမ္လုိက္တယ္။ ၿပီးေတာ႔ ဘယ္သူ ဘာေၾကာ္ထားမွန္းမသိတဲ႔ ဆီအုိးညစ္ညစ္ထဲကုိ ၾကက္ဥတစ္လံုး ေဖာက္ထည္႔ၿပီး ေၾကာ္လုိက္တယ္။ အေရေသာက္အတြက္ေတာ႔ ခ်ည္စပ္ဗူးကုိပဲ ေခါက္ဆြဲေတြဖယ္ၿပီး စြန္တန္လုပ္လုိက္တယ္။ အားရွိသြားေအာင္ အခန္းေဖာ္ရဲ႕ ဝက္စြတ္ျပဳတ္ရည္ထည္႔လုိက္ေသးတယ္။ ဒီလုိနဲ႔ မနက္စာမေကာင္းတေရာင္းကုိ စားလုိက္တယ္။ အဆင္ေျပပါတယ္။ ကုိယ္႔ ခံတြင္းကလည္း မေကာင္းဘူး မဟုတ္လား။ ဒီလုိနဲ႔ ေဆးေသာက္ၿပီးသြားတယ္ ဆုိႀကပါစုိ႔ရဲ႕။ အေမ႔ရင္ခြင္ရိပ္မွာဆုိ ၁၅ မိနစ္ျခား တစ္ခါ သားေလး ေနသာရဲ႕လား သက္သာလား ကုိက္ခဲေနလားနဲ႔ လားေပါင္းမ်ားစြာကုိ ေမာေနေအာင္ေျဖရပါတယ္။ ဒါတင္မကပါဘူး။ ေခြ်းေလးမ်ား စုိ႔လာရင္ အိကၤ် ီကုိ ခြ်တ္ၿပီး တကုိယ္လံုးကုိ တပတ္နဲ႔ သုတ္ေပးၿပီး အဝတ္လဲေပးပါေသးတယ္။ ဒီမွာေတာ႔ ဂ်ီေတာ႔ေပၚတက္ၿပီး ဝတ္ေၾကတမ္းေၾက hi, how r u? ဆုိတာေလးကုိပဲ ေျဖခြင္႔ရွိပါတယ္။ ဒီကုိ အလုပ္လာရွာတဲ႔ တစ္ေယာက္ကေတာ႔ သူကုိမေျပာလုိ႔ ဂရုနာေဒါသနဲ႔ ဆူတာေတာ႔ ခံလုိက္ရပါတယ္။ ဘာစားမလဲ ဘာလာပုိ႔ေပးရမလဲလုိ႔ ေမးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က အက်င္႔ပါသြားမွာစိုးလုိ႔ဆုိၿပီး ရွင္းျပလုိက္မွ ၿငိမ္သြားတယ္။ ဟုတ္တယ္ေလ။ သူက အလုပ္မရေသးလုိ႔ အားေနတာ။ အားလံုးက အကုန္အလုပ္သြားၾကတာဆုိေတာ႔။ ဒီလုိနဲ႔ ေနသားက်စျပဳလာတဲ႔ လူတစ္ေယာက္က အဲဒီအခြင္႔အေရးရၿပီး အက်င္႔ပါသြားရင္ မခက္ေခ်ေရာ႔လား။ သူအလုပ္ရသြားရင္ သူေရာ လုပ္ေပးႏုိင္ေတာ႔မွာမွ မဟုတ္တာ။ <br />ခလုတ္ထိမွ အမိတ ဆုိတဲ႔စကားသိပ္မွန္တယ္ဗ်ာ။ မိဘနဲ႔ သာသာယာယာေနတုန္းကေတာ႔ မိဘေမတၱာေတြကုိ နားမလည္ေသးပါဘူး။ ခလုတ္ထိရင္လည္း တစရာမလုိပါဘူး။ မ်က္ႏွာရိပ္မ်က္ႏွာကဲကုိ မွန္လုိရွဴ႔ေနတဲ႔ အေမနဲ႔ အေဖက ငါသား ဘာျဖစ္ေနလဲ အေမတုိ႔ကုိ ေျပာဆုိ တန္းေမးေတာ႔တာပါပဲ။ ဒီလုိေအးျမမႈနဲ႔ အတိၿပီးတဲ႔ မိဘရဲ႕ ရင္ခြင္အုိထဲက ထြက္လာခဲတဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္ ဒုကၡမေတြ႔သေရြ႕ မိဘကုိေမ႔ၿပီး အေပ်ာ္ႀကီး ေပ်ာ္ေနခဲ႔တာပါ။ ေလာကဓံရွစ္ပါးဆုိတာနဲ႔ နဖူးေတြ႔ ဒူးေတြ႔ ေတြ႔ေတာ႔မွပဲ မိဘေမတၱာကုိ ပုိ ပုိၿပီး နားလည္လာပါတယ္။ <br />ကၽြန္ေတာ္ခုခ်ိန္ထိ ေနာင္တရေနတာတစ္ခုရွိပါတယ္။ အေဖဟာ အစုိးရဝန္ထမ္းပီပီ တာဝန္က်ရာ နယ္ေဝးရပ္ျခားမွာ အလုပ္လုပ္ေနရသည္႔တုိင္ ကၽြန္ေတာ္ ဆုိင္ကယ္ တိုက္တုိင္း ေမွာက္တုိင္းမွာ အလုပ္ေတြကုိပစ္ၿပီး အိမ္ကုိ ခ်က္ျခင္းျပန္လာတတ္ေပမယ္႔ တစ္အိမ္တည္းေနတဲ႔ အေမတစ္ေယာက္ ေနမေကာင္းလို႔ ရန္ကုန္သြားၿပီး ေဆးရုံတက္ရတာကုိ ကၽြန္ေတာ္ လုံးဝ မသိခဲ႔ပါဘူး။ အဲေလာက္ အလည္လြန္ၿပီး မိဘကုိ ဂရုမစုိက္တာပါ။ ကၽြန္ေတာ္မွာ အျမဲတမ္းေျပာတတ္တဲ႔ လက္သံုးစကားရွိပါတယ္။ အေရွ႕လားလား အေနာက္သြားသြား အေမ႔အိမ္ဟာ အေကာင္းဆံုးပဲ ဆုိတဲ႔စကားကုိ အေရွ႕လားလား အေနာက္သြားသြား အေမ႔အိမ္ကလြဲရင္ နားညီးသက္သာတယ္ဆုိၿပီးေတာ႔။ အဲဒီအေၾကာင္းေတြ ေတြးမိတုိင္း စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရတုန္းရယ္။<br />တကယ္လုိ႔မ်ား အဲဒီအရိပ္ကေလးကုိ အခုိက္အတန္မွ် ျပန္ခံုလႈံခြင္႔ရခဲ႔ရင္………။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8399311024914450226-2091425195546248651?l=www.ngachankaung.com' alt='' /></div>phoechanhttp://www.blogger.com/profile/05508506733080157418noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8399311024914450226.post-16769849000087150202010-04-02T07:16:00.001-07:002010-04-29T08:35:08.814-07:00<span xmlns=""></span><br /><span xmlns=""><span style="font-family: Zawgyi-One;">ဒီေန႔ ရုံးပိတ္တာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္႔ဖုန္းစုတ္ေလးကုိ ပုိက္ဆံျဖည္႔ဖုိ႔နဲ႔ စိတ္ေျပလက္ေပ်ာက္ေလးျဖစ္ေအာင္ စီးတီးေဟာ( City Hall ) မွာရွိတဲ႔ ပန္နဆူးလား ပလာဇာ( Peninsula Plaza ) ကုိ သြားခဲ႔ပါတယ္။ ဟုိေရာက္ေတာ႔ အင္းေလးမွာ ျမန္မာထမင္းနဲ႔ တစ္ေန႔လံုးစာ (မနက္စာ + ေန႔လည္စာ + ညစာ=တစ္နပ္) ကုိစားၿပီး ဖုန္းကတ္ဝယ္ဖုိ႔ ဒုတိယထပ္ကုိ ဖုန္းကတ္ဝယ္ဖုိ႔ တက္ခဲ႔ပါတယ္။ ဆိုင္ေရာက္ေတာ႔ ေရာင္းတဲ႔မမေလးက သူျဖည္႔ေပးမယ္ဆုိၿပီး ဖုန္းနံပါတ္ေတာင္းပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ကုိယ္႔နံပါတ္ကုိယ္ေတာင္ မွတ္ဖုိ႔ပ်င္းေတာ႔ ကုိယ္ဖာသာပဲ ထည္႔မယ္လုိ႔ ေျပာေပမယ္႔ သူက ဆုိင္ကထည္႔ေပးရင္ ေစ်းသက္သာတယ္ဆုိတာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္႔ဖုန္းကုိ သူ႔လက္ထဲ ထည္႔ေပးခဲ႔ပါတယ္။ သူေလး (မမေလး) လည္း ကၽြန္ေတာ္႔ဖုန္းနဲ႔ အလုပ္ရွဳတ္ေနတုန္း ေနာက္တစ္ေယာက္က ႏုိင္ငံရပ္ျခား ေခၚဆုိတဲ႔ ဖုန္းကတ္ (over sea card) လာဝယ္ပါတယ္။ အဲဒါနဲ႔ ေစတနာေကာင္းတဲ႔ သူေလးက အစိမ္းေရာင္ ဖုန္းကတ္ေလးကုိ ထုတ္ေရာင္းခဲ႔ပါတယ္။ ဟုိသေကာင္႔သားက အဲဒါမဟုတ္ဘူးလုိ႔ ျငင္းေတာ႔ သူေလးက ဒါ ျမန္မာျပည္ကုိ မိနစ္ ၇၀၀ ေခၚရတဲ႔ ဖုန္းကတ္အသစ္လုိ႔ ေျပာေလေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္ အံ႕အားသင္႔သြားပါတယ္။ နားၾကားလြဲတာမ်ားလားလုိ႔ သူေလးကုိ ထပ္ေမးေတာ႔ ဟုတ္ပါတယ္ ျမန္မာျပည္ကုိ အမွန္တကယ္ မိနစ္ ၇၀၀ ေခၚဆုိလုိ႔ ရတာပါလို႔ ၿပံဳးၿပံဳးေလး ျပန္ေျဖပါတယ္။ ဒါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္လည္း မယံုတစ္ဝက္္ ယံုတဝက္နဲ႔ပဲ စမ္းသံုးၾကည္႔မယ္ဆုိၿပီး တစ္ကတ္ဝယ္လုိက္ပါတယ္။ ၿပီး ေခၚၾကည္႔ေတာ႔ အဟုတ္ဗ်။ မိနစ္ ၇၅၀ ေတာင္ ရပါတယ္။ ေစ်းႏႈန္းကေတာ႔ ထံုးစံအတုိင္း ရွစ္က်ပ္ရယ္။<br /></span></span><br /><span xmlns=""><span style="font-family: Zawgyi-One;">ကဲ ေဘာ္ေဘာ္တုိ႔ေရ။ အေနေဝးလည္း ေသြးမေအးေအာင္ ေန႔တုိင္းသာ ဖုန္းေၾကြးေပေရာ႔ပဲ။ ဟဲဟဲ။ ဖုန္းကတ္ကေလးရဲ႕ အမည္ကေတာ႔ 1576 ပါတဲ႔ခင္ဗ်ာ။ အစိမ္းေရာင္ေလးေနာ္။ ကဲ အခ်ိန္မျဖဳန္းပဲ တစ္အိမ္လံုးသာ ေျပးဝယ္လုိက္ၾကေပေရာ႔။</span></span><br /><span xmlns=""><span style="font-family: Zawgyi-One;">ဖုန္းကတ္ေလးကုိပါ ေတြ႔ရေအာင္လုိ႔ ဓာတ္ပံုရုိက္ၿပီး တင္မယ္ႀကံကာမွ ကၽြန္ေတာ္႔ရဲ႕ google page က upload လုပ္မရေတာ႔ဘူး။ တျခားမွာ တင္ဖုိ႔ကလည္း လုပ္တတ္ဘူးဆုိေတာ႔။ သီးခံၾကေပေရာ႔။</span></span><br /><span xmlns=""><span style="font-family: Zawgyi-One;"><br /></span></span><br /><span xmlns=""><span style="font-family: Zawgyi-One;"><b>ေနာက္ဆက္တြဲ သတင္း</b><br /></span></span><br /><span xmlns="">တကယ္ေတာ႔ ဒီေကာင္ႀကီး အေပ်ာ္ႀကံခံလုိက္ရတာ ခင္ဗ်။ ဒီေန႔ ေန႔လည္ ထမင္းစားခ်ိန္ေရာက္ေတာ႔ ေန႔လည္ေန႔ခင္းလုိင္းေကာင္းမလား ေခၚလုိက္မိပါတယ္။ ဖုန္းကတ္ထဲက မိန္းမအသံေလးဟာ မေန႔က သူမဟုတ္တဲ႔ အတုိင္းပါခင္ဗ်။ ကၽြန္ေတာ္လက္က်န္မိနစ္က ၂၇ မိနစ္ပဲလုိ႔ ေျပာလာခဲ႔ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ထင္တာမမွားရင္ေတာ႔ ဒီဖုန္းကတ္ကုိ လူသိမ်ားလာေအာင္ တစ္ရက္ႏွစ္ရက္ေလာက္ မိနစ္ေတြအမ်ားႀကီးေပးၿပီး လူေတြလည္းသိသြားေရာ ဒုံရင္းက ဒုံရင္းပဲ ျပန္လုပ္လုိက္တာထင္ပါတယ္။ ဘယ္တက္ႏုိင္ပါ႔မလဲဗ်ာ။ ပံုမွန္ထက္ေတာ႔ နည္းနည္း ပုိေျပာလုိက္ရေတာ႔ တန္ပါတယ္။ <br />&nbsp;</span><br /><span xmlns=""><span style="font-family: Zawgyi-One;"><br /></span>&nbsp;</span><br /><span xmlns=""></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8399311024914450226-1676984900008715020?l=www.ngachankaung.com' alt='' /></div>phoechanhttp://www.blogger.com/profile/05508506733080157418noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-8399311024914450226.post-39093392426630975692010-03-26T05:37:00.001-07:002010-03-26T05:49:14.981-07:00<span xmlns=""></span><br /><div style="text-align: right;"><span xmlns=""><span style="font-family: Zawgyi-One;"><i><b>ရင္အက္ ရွိဳက္သံ </b></i>&nbsp;&nbsp; </span></span><br /><br /><span xmlns=""><span style="font-family: Zawgyi-One;">ေတာေျခာက္ခံရရုံနဲ႔<br /></span></span></div><div style="text-align: right;"><span xmlns=""><span style="font-family: Zawgyi-One;">မုဆုိးျဖစ္ခဲ႔တာပါ။<br /></span></span></div><div style="text-align: right;"><a href="http://www.storiesofwisdom.com/images/blood-mark-print-simplicity-love-contrasts-horizon1.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="150" src="http://www.storiesofwisdom.com/images/blood-mark-print-simplicity-love-contrasts-horizon1.jpg" width="200" /></a><span xmlns=""><span style="font-family: Zawgyi-One;">ေသြးစြန္းေနတဲ လက္တစ္စံုဟာ<br /></span></span></div><div style="text-align: right;"><span xmlns=""><span style="font-family: Zawgyi-One;">ဟုိး…… အရင္ကလုိပဲ<br /></span></span></div><div style="text-align: right;"><span xmlns=""><span style="font-family: Zawgyi-One;">ပန္းခူးတတ္ဖုိ႔ ႀကိဳးစားဆဲပါ။<br /></span></span></div><div style="text-align: right;"><span xmlns=""><br />&nbsp;</span></div><div style="text-align: right;"><span xmlns=""><span style="font-family: Zawgyi-One;">ေတာေျခာက္ခံရရုံနဲ႔ <br /></span></span></div><div style="text-align: right;"><span xmlns=""><span style="font-family: Zawgyi-One;">မုဆုိးျဖစ္ခဲ႔တာပါ။<br /></span></span></div><div style="text-align: right;"><span xmlns=""><span style="font-family: Zawgyi-One;">မုဆုိးကုိ စုိင္သင္လုိ႔<br /></span></span></div><div style="text-align: right;"><span xmlns=""><span style="font-family: Zawgyi-One;">ေတာဘုရင္ေတာင္ မမႈေတာ႔ခ်င္ေပမယ္႔<br /></span></span></div><div style="text-align: right;"><span xmlns=""><span style="font-family: Zawgyi-One;">ဟုိး….. အရင္ကလုိပဲ<br /></span></span></div><div style="text-align: right;"><span xmlns=""><span style="font-family: Zawgyi-One;">ပန္းတစ္ပြင္႔အတြက္<br /></span></span></div><div style="text-align: right;"><span xmlns=""><span style="font-family: Zawgyi-One;">ညဆက္ေအာင္ ေသြးပ်က္ေနရဆဲပါ။</span></span><br /><span xmlns=""><span style="font-family: Zawgyi-One;"><br /></span></span><br /><div style="text-align: justify;"><span xmlns=""><span style="font-family: Zawgyi-One;">(ဒါေလးကုိ ေရးထားတာ ႏွစ္ ႏွစ္ေက်ာ္ေလာက္ၿပီထင္ပါတယ္။ အဆံုးမသတ္ႏုိင္ေသးလုိ႔ ဆက္ေရးမယ္လုပ္ေပမယ္႔ ဘယ္လုိမွ ေရးမရေတာ႔တာနဲ႔ ဒီတုိင္း တင္လုိက္ပါတယ္။ ဝါသနာပါရင္ ေနာက္ဆံုးပုိဒ္ေလး ေရးေပးသြားႏုိင္ပါေၾကာင္း ေဘာ္ေဘာ္အေပါင္းတုိ႔ခင္ဗ်ား။)<br /></span></span></div></div><span xmlns=""><span style="font-family: Zawgyi-One;"><br /></span>&nbsp;</span><br /><span xmlns=""></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8399311024914450226-3909339242663097569?l=www.ngachankaung.com' alt='' /></div>phoechanhttp://www.blogger.com/profile/05508506733080157418noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-8399311024914450226.post-16827866367887541502010-02-21T23:17:00.001-08:002010-02-22T00:33:27.049-08:00<span xmlns=""></span><br /><span xmlns=""><span style="font-family: Zawgyi-One;"> <i><b>အခ်ိန္ဆုိတာ တခါသံုးေတြပါ… ဒီေတာ႔ ေနတတ္သလုိေနပါတာ႔………။</b></i><br /></span></span><br /><i><b>&nbsp;</b></i><a href="http://phoechan.nck.googlepages.com/04NayTatTaLo.mp3"><i><b>ေနတတ္သလုိ ေနပါေတာ႔ </b></i>(လင္းလင္း)</a><br /><span xmlns=""><span style="font-family: Zawgyi-One;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;</span></span><br /><span xmlns=""><span style="font-family: Zawgyi-One;">သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရဲ႕ g-talk ေပၚမွာ တင္ထားတဲ႔ စာသားေလးပါ။ အဲဒီစာသားေလးကုိ သေဘာက်တာနဲ႔ ဒီပုိ႔စ္ ေလးကုိ ေရးလုိက္တာပါ။ အခ်ိန္ဆုိတာ တကယ္႔ကုိ တစ္ခါသံုးပါ။ ဘာလုိ႔လဲဆုိေတာ႔ ခုသံုးပစ္လုိက္တဲ႔ အခ်ိန္အပုိင္းအစအခ်ဳိ႕ကုိ ေနာက္တစ္ႀကိမ္ ျပန္သံုးခြင္႔မွ မရွိေတာ႔တာ။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ရွိခဲ႔တဲ႔ မွားယြင္းမႈေတြကုိ ျပန္ျပင္ဆင္ႏုိင္ခြင္႔ မရွိေတာ႔သလုိ ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြကုိလဲ ျပန္လည္ခံစားခြင္မရွိေတာ႔ဘူး မဟုတ္လား။ အဲေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္ ေနာင္တရမိပါတယ္။ လက္ရွိအခ်ိန္ေလးမွာ တစ္ေယာက္ကုိ တစ္ေယာက္ ေလာဘ ေဒါသ ေမာဟေတြနဲ႔ မုဆုိးေခ်ာင္း ေခ်ာင္းေနတာေတြ၊ မာယာေတြနဲ႔ ေျခခ်င္းလိမ္ေနတဲ႔ ဆက္ဆံေရးေတြ၊ အသြားအျပန္ဆန္တဲ႔ ကူညီမႈေတြ၊ ခရီးသြားဟန္လြဲ ဖိတ္ေခၚမႈေတြ၊ ေခ်ာ္လဲေရာထုိင္ ပ်ဴငွာမႈေတြ၊ အေပၚယံ စည္းလံုးမႈေတြနဲ႔ သင္းကြဲေနတဲ႔ စိတ္ဓါတ္ေတြ၊ အသက္မပါတဲ႔ ေသြ႔ေျခာက္ေျခာက္ အၿပံဳးေတြ၊ စတာေတြကုိ မ်က္မုန္းက်ဳိးေနတဲ႔ ဒီေကာင္ႀကီးတစ္ေယာက္ စိတ္ေတြ အရမ္းမြန္းက်ပ္ၿပီး ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြ သိပ္မရခ႔ဲဘူး။ ဒါကလည္း ကၽြန္ေတာ္႔ရဲ႕ ေမြးရာပါၿခံဳထည္တစ္ခုလို ကပ္ညိတြယ္ေနခဲ႔ အတၱေတြေၾကာင္႔ပါပဲ။ ဒါနဲ႔ပဲ ကၽြန္ေတာ္႔ေခါင္းထဲ အေတြးတစ္ခု ဝင္လာပါတယ္။ ခုလုိ ျပန္မရႏုိင္တဲ႔ လက္ရွိအခ်ိန္ေလး သူက ဘယ္လုိ ငါက ဘယ္လုိ ဆုိတာမ်ဳိးေတြကုိ အတၱကို ေရွ႕တန္းတင္ၿပီး ေတြးေနမယ္႔အစား ေပ်ာ္စရာအခ်ိန္ေလးေတြပဲ ျဖစ္ေအာင္ ဖန္တီးသင္႔တယ္လုိ႔ေပါ႔။ သူလည္း သူ႔အေတြးနဲ႔ သူ႔ခံယူခ်က္နဲ႔ ကုိယ္လည္းထုိနည္း၄င္းပဲ ဆုိေတာ႔ သူမ်ားေတြ ေနတတ္သလုိ ေနပါေစေတာ႔မယ္။ ၿပီးရင္ ဘယ္သူနဲ႔ပဲေတြ႔ေတြ႔ သူတုိ႔ေနတတ္တဲ႔ ပံုစံေလးအတုိင္း လုိက္ေလ်ာညီေထြ ေနေပးၿပီး အေပ်ာ္ရႊင္ဆံုး အခ်ိန္ေလးေတြအျဖစ္ ထုဆစ္ဖန္တီး ခ်င္ပါေတာ႔တယ္။ ဒါေၾကာင္႔ အခ်ိန္ဆုိတာ တခါသံုးေတြပါ…. ဒီေတာ႔ ေနတတ္သလုိ ေနပါေတာ႔……။<br /></span></span><br /><span xmlns=""><br />&nbsp;</span><br /><span xmlns=""><span style="font-family: Zawgyi-One;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;</span></span><br /><span xmlns=""></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8399311024914450226-1682786636788754150?l=www.ngachankaung.com' alt='' /></div>phoechanhttp://www.blogger.com/profile/05508506733080157418noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-8399311024914450226.post-81144130966890040042010-02-11T06:17:00.001-08:002010-02-13T04:14:07.445-08:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://phoechan.nck.googlepages.com/GeneralAungSan.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="400" src="http://phoechan.nck.googlepages.com/GeneralAungSan.jpg" width="260" /></a></div><span xmlns=""></span><br /><span xmlns=""><span style="font-family: Zawgyi-One;"> ၂၀၁၀၊ ေဖေဖာ္ဝါရီလ ၁၃ ရက္ေန႔ဟာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ အမိျမန္မာႏုိင္ငံေတာင္ႀကီးရဲ႕ ဖခင္ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းရဲ႕ ၉၅ႏွစ္ေျမာက္ေမြးေန႔ပါ။ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ က်ဆံုးခဲ႔တာဟာ ခုဆုိ ၆၂ ႏွစ္ေက်ာ္ ၾကာခဲ႔ေပမယ္႔ ကၽြန္ေတာ္႔ရင္ထဲမွာေတာ႔ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ဟာ ယေန႔ထက္တုိင္ ရွင္သန္ေနဆဲ၊ အမွတ္ရေနဆဲပါ။ ဆရာႀကီး မင္းသုဝဏ္ ေရးသားခဲ႔တဲ႔ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း (အတိတ္ႏွင္႔ပစၥဳပၸန္) ကဗ်ာေလးထဲကလုိ ေပါ႔ဗ်ာ။ <br /></span></span><br /><div style="text-align: center;"><span xmlns=""><span style="font-family: Zawgyi-One;"> <b>ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း </b><br /></span></span></div><div style="text-align: center;"><span xmlns=""><span style="font-family: Zawgyi-One;"><i>(အတိတ္ႏွင္႔ပစၥဳပၸန္)</i><br /></span></span></div><div style="text-align: center;"><span xmlns=""><span style="font-family: Zawgyi-One;">မသိ၍ဆုိ၊<br /></span></span></div><div style="text-align: center;"><span xmlns=""><span style="font-family: Zawgyi-One;">မလုိ၍ေျပာ။<br /></span></span></div><div style="text-align: center;"><span xmlns=""><span style="font-family: Zawgyi-One;">သူ႔စိတ္မွာ အလြန္ယဥ္လုိ႔၊<br /></span></span></div><div style="text-align: center;"><span xmlns=""><span style="font-family: Zawgyi-One;">သူ႔ဥာဥ္မွာ အလြန္သန္႔တယ္၊<br /></span></span></div><div style="text-align: center;"><span xmlns=""><span style="font-family: Zawgyi-One;">ထူးခၽြန္႔သေဘာ။ ။<br /></span></span></div><div style="text-align: center;"><span xmlns=""><span style="font-family: Zawgyi-One;">မသိ၍ထင္၊<br /></span></span></div><div style="text-align: center;"><span xmlns=""><span style="font-family: Zawgyi-One;">မျမင္၍ေျပာ။<br /></span></span></div><div style="text-align: center;"><span xmlns=""><span style="font-family: Zawgyi-One;">သူ႔ဝိညာဥ္ မေသေပ်ာက္ပါဘူး၊<br /></span></span></div><div style="text-align: center;"><span xmlns=""><span style="font-family: Zawgyi-One;">မုိးေပါက္လုိ အစဥ္ၾကည္လုိ႔၊<br /></span></span></div><div style="text-align: center;"><span xmlns=""><span style="font-family: Zawgyi-One;">ေနျခည္လုိ အစဥ္လန္းကာ၊<br /></span></span></div><div style="text-align: center;"><span xmlns=""><span style="font-family: Zawgyi-One;">ဖ်န္းဆြတ္စိတ္ေစာ။ ။</span></span><br /><span xmlns=""><span style="font-family: Zawgyi-One;"><br /></span></span></div><span xmlns=""><span style="font-family: Zawgyi-One;">ဒီကဗ်ာေလးက ပထမပုိဒ္မွာ အတိတ္က အျဖစ္အပ်က္ကေလးကုိ ေရးဖြဲ႔ထားၿပီး ဒုတိယအပုိဒ္ကေလးကေတာ႔ လက္ရွိအေနအထားေလးကုိ ဖြဲ႔သီထားတာပါ။ အဲဒီကဗ်ာေလးထဲကလုိပါပဲ။ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ဟာ က်ဆံုးသြားခဲ႔တာ ႏွစ္ေပါင္းအေတာ္ၾကာခဲ႔ေပမယ္႔ ကၽြန္ေတာ္႔ရင္ထဲမွာေတာ႔ မုိးသီးမုိးေပါက္ကေလးေတြလုိ ၾကည္လင္ၿပီး အာရံုဦးေနျခည္လုိ လန္းဆန္းကာ ရွင္သန္ေနဆဲပါပဲ။ ဘာေၾကာင္႔လဲဆုိေတာ႔ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ဟာ ကၽြန္ေတာ္ ကေလးဘဝထဲက အထင္ႀကီးေလးစား အတုယူခဲ႔ရတဲ႔ စံထားေလာက္တဲ႔ မ်ဳိးခ်စ္သူရဲေကာင္းႀကီး တစ္ေယာက္ျဖစ္လုိ႔ပါပဲ။ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ရဲ႕ အရည္အခ်င္းေတြကုိ အက်ယ္တဝင္႔ ေရးသားေဖာ္ျပခ်င္ေသာ္လည္း ကၽြန္ေတာ္႔ရင္ထဲမွာရွိတဲ႔ စကားလံုးေတြဟာ တုိင္းျပည္ကုိခ်စ္တဲ႔ ဖခင္ႀကီးဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းရဲ႕ ေျပာင္ေျမာက္တဲ႔သတၱိ၊ ထက္ျမက္တဲ႔ စြမ္းရည္၊ ျမင္႔ျမတ္တဲ႔ စိတ္ထား၊ ထူးခၽြန္တဲ႔ ပညာ၊ ခုိင္မာတဲ႔ စိတ္ဓာတ္၊ ႏူးညံ႔တဲ႔ ေမတၱာ၊ ႀကီးမားတဲ႔ ေစတနာေတြကုိ ေဖာ္ျပႏုိင္ျခင္းငွါ မစြမ္းသာပါဘူး။ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ကုိ မသိလုိက္ မမွီလုိက္ရေပမယ္႔ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ ပံုေဖာ္ထုဆစ္ခဲ႔တဲ႔ လြတ္လပ္ေသာ ျမန္မာႏုိင္ငံေတာ္ႀကီးမွာ ႀကီးျပင္းခဲ႔ရတဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တစ္ေရာက္ရဲ႕ ရင္ထဲမွာ ဝင္သက္ထြက္သက္ရွိေနသ၍ ဘယ္ေတာ႔မွ ေမ႔ေဖ်ာက္ႏုိင္မွာမဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေၾကာင္႔ ကမ႓ာေပၚမွာ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ရဲ႕ ပံုရိပ္ေတြ ေပ်ာက္ပ်က္သြားေစအံုးေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္ရင္ထဲမွာ ေက်ာက္ထြင္းအကၡာရာမ်ားလုိ ပီျပင္ထင္ရွားေနဦးမွာပါ။ ကုိယ္႔ရင္ထဲမွာ ရွိေနရုံမွ်ျဖင္႔ မၿပီးေသးပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္႔ရဲ႕ မ်ဳိးဆက္သစ္ သားသမီးေျမးျမစ္ေတြထဲအထိ ဒီပံုရိပ္ေတြရွိေစဖုိ႔ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ရဲ႕ ပံုရိပ္ေတြကုိ ဒီစာမ်က္ႏွာေလးေပၚမွာ ကဗ်ာေလးနဲ႔အတူ တင္ေပးထားလုိက္ပါတယ္။</span></span><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://phoechan.nck.googlepages.com/GeneralAungSan3.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" height="400" src="http://phoechan.nck.googlepages.com/GeneralAungSan3.jpg" width="272" /></a></div><span xmlns=""><span style="font-family: Zawgyi-One;"><b>ေအာင္ဆန္းဇာနည္&nbsp;</b></span></span><br /><span xmlns=""><span style="font-family: Zawgyi-One;">ေဖေဖၚဝါရီ ဆယ္႔သံုးမွာ</span></span><br /><span xmlns=""><span style="font-family: Zawgyi-One;">ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေမြးေန႔ပါ၊</span></span><br /><span xmlns=""><span style="font-family: Zawgyi-One;">တစ္ေထာင္႔ကုိးရာ တစ္ဆယ္႔ငါး</span></span><br /><span xmlns=""><span style="font-family: Zawgyi-One;">ေရွ႕ေန ဦးဖာသား၊</span></span><br /><span xmlns=""><span style="font-family: Zawgyi-One;">ဇာတိ နတ္ေမာက္ မေကြးခရုိင္</span></span><br /><span xmlns=""><span style="font-family: Zawgyi-One;">သိၾကမ်ား ခုတုိင္၊</span></span><br /><span xmlns=""><span style="font-family: Zawgyi-One;">ႀကံ့ႀကံ့ခုိင္လုိ႔ ဇာနည္ဘြား</span></span><br /><span xmlns=""><span style="font-family: Zawgyi-One;">မိခင္ေဒၚစုသား၊</span></span><br /><span xmlns=""><span style="font-family: Zawgyi-One;">တစ္ေထာင္႔ကုိးရာေလးဆယ္႔ခြန္</span></span><br /><span xmlns=""><span style="font-family: Zawgyi-One;">ေျပာင္းၾကြ တမလြန္၊</span></span><br /><span xmlns=""><span style="font-family: Zawgyi-One;">မ်က္ရည္သြန္လုိ႔ ဘဝင္ညိဳး</span></span><br /><span xmlns=""><span style="font-family: Zawgyi-One;">ဇူလုိင္ တစ္ဆယ္႔ကုိး။</span></span><br /><span xmlns=""><span style="font-family: Zawgyi-One;">ျပည္ေထာင္စုရဲ႕ ေက်းဇူးရွင္</span></span><br /><span xmlns=""><span style="font-family: Zawgyi-One;">ဗုိလ္ခ်ဳပ္ တုိ႔ဖခင္၊</span></span><br /><span xmlns=""><span style="font-family: Zawgyi-One;">ေကာင္းေစခ်င္တဲ႔ မွာစကား</span></span><br /><span xmlns=""><span style="font-family: Zawgyi-One;">ငါတုိ႔ မေမ႔အား။</span></span><br /><br /><object height="344" width="425"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/kvPchRBivg4&hl=en_US&fs=1&"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/kvPchRBivg4&hl=en_US&fs=1&" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><div style="text-align: right;"><span xmlns=""><span style="font-family: Zawgyi-One;"><b>ဇာနည္ဖြား</b><br /></span></span></div><div style="text-align: right;"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://phoechan.nck.googlepages.com/GeneralAungSan4.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="400" src="http://phoechan.nck.googlepages.com/GeneralAungSan4.jpg" width="290" /></a></div><span xmlns=""><span style="font-family: Zawgyi-One;">အမိေျမမွ၊ သန္႔စင္ၾကရာ <br /></span></span></div><div style="text-align: right;"><span xmlns=""><span style="font-family: Zawgyi-One;">သူကထူးျခား၊ ဇာနည္ဖြား၏။<br /></span></span></div><div style="text-align: right;"><span xmlns=""><span style="font-family: Zawgyi-One;">သူငယ္ဘာဝ၊ ေဆာ႔ျမဴးၾကလွ်င္<br /></span></span></div><div style="text-align: right;"><span xmlns=""><span style="font-family: Zawgyi-One;">သူကေငးကာ၊ တေနရာမွ<br /></span></span></div><div style="text-align: right;"><span xmlns=""><span style="font-family: Zawgyi-One;">မ်က္လႊာမယွက္၊ အေတြးနက္၏။<br /></span></span></div><div style="text-align: right;"><span xmlns=""><span style="font-family: Zawgyi-One;">ေက်ာင္းသားတကာ၊ ေဖြရွာသိပၸ<br /></span></span></div><div style="text-align: right;"><span xmlns=""><span style="font-family: Zawgyi-One;">ဆည္းပူးၾကခုိက္၊ သူကထူးခၽြန္<br /></span></span></div><div style="text-align: right;"><span xmlns=""><span style="font-family: Zawgyi-One;">ဇာတိမာန္ျဖင္႔၊ ထက္သန္လံု႔လ<br /></span></span></div><div style="text-align: right;"><span xmlns=""><span style="font-family: Zawgyi-One;">ရဲေသြးၾကြ၏။<br /></span></span></div><div style="text-align: right;"><span xmlns=""><span style="font-family: Zawgyi-One;">အသက္သံုးဆယ္၊ ဝန္းက်င္ဝယ္၌<br /></span></span></div><div style="text-align: right;"><span xmlns=""><span style="font-family: Zawgyi-One;">အရြယ္စက၊ ေခၚတုံၾကလည္း<br /></span></span></div><div style="text-align: right;"><span xmlns=""><span style="font-family: Zawgyi-One;">သူကသတၱိ၊ ရဲရဲၿငိလ်က္<br /></span></span></div><div style="text-align: right;"><span xmlns=""><span style="font-family: Zawgyi-One;">အမိျမန္မာ၊ ရတနာသား<br /></span></span></div><div style="text-align: right;"><span xmlns=""><span style="font-family: Zawgyi-One;">ဇာနည္ဖြားဟု၊ ထင္ရွားပီပီ<br /></span></span></div><div style="text-align: right;"><span xmlns=""><span style="font-family: Zawgyi-One;">ေရွ႕သို႔ခ်ီ၏။<br /></span></span></div><div style="text-align: right;"><span xmlns=""><span style="font-family: Zawgyi-One;">ေၾသာ္…..ဇာနည္သတၱိ၊ တုိင္းမရွိ၍<br /></span></span></div><div style="text-align: right;"><span xmlns=""><span style="font-family: Zawgyi-One;">သူ၏ေမတၱာ၊ အထုမွာလည္း<br /></span></span></div><div style="text-align: right;"><span xmlns=""><span style="font-family: Zawgyi-One;">ႏႈိင္းရာမရ၊ ႀကီးမားစြကုိ<br /></span></span></div><div style="text-align: right;"><span xmlns=""><span style="font-family: Zawgyi-One;">ႀကံဳရေဘးရန္၊ အတန္တန္၌<br /></span></span></div><div style="text-align: right;"><span xmlns=""><span style="font-family: Zawgyi-One;">ေနာက္ျပန္မတြန္႔၊ ရဲရဲဝံ႔သည္<br /></span></span></div><div style="text-align: right;"><span xmlns=""><span style="font-family: Zawgyi-One;">သက္စြန္႔ခႏၡာ ေၾကြသည္႔တုိင္။<br /></span></span></div><div style="text-align: right;"><span xmlns=""><span style="font-family: Zawgyi-One;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ႏုယဥ္။</span></span></div><div style="text-align: right;"><span xmlns=""><span style="font-family: Zawgyi-One;"> <br /></span></span></div><span xmlns=""><span style="font-family: Zawgyi-One;">ေဖေဖာ္ဝါရီလ ၁၃ရက္ေန႔မွာ က်ေရာက္တဲ႔ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ရဲ႕ေမြးေန႔အတြက္ ဘာေမြးေန႔လက္ေဆာင္ေပးရမလဲလုိ႔ စဥ္းစားရင္း ဗုိလ္ခ်ဳပ္ျမင္ခ်င္ေတြ႕ခ်င္ခဲ႔တဲ႔ ပံုရိပ္ကေလးေတြကုိ ေပးဖုိ႔စိတ္ကူးရလုိက္တာနဲ႔ စည္းလံုးခ်င္းအတြက္ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ဆုိတဲ႔ သီခ်င္းေလးကုိ ေမြးေန႔လက္ေဆာင္အျဖစ္ေပးကာ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ရဲ႕ အိပ္မက္တခ်ဳိ႕ကုိ ဆက္လက္တည္ေဆာက္သြားပါ႔မယ္လုိ႔ သႏၷိတ္႒ာန္ျဖင္႔ ႏုိင္ငံေတာ္၏ ဖခင္ႀကီး ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းအား ရုိေသစြာ ဂါတဝျပဳ ဦးညြတ္အေလးျပဳလုိက္ပါသည္။</span></span><br /><span xmlns=""></span><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://phoechan.nck.googlepages.com/AungSanandKachinGirls.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="217" src="http://phoechan.nck.googlepages.com/AungSanandKachinGirls.jpg" width="320" /></a></div><br /><br /><br /><a href="http://phoechan.nck.googlepages.com/GeneralAungSan2.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" height="150" src="http://phoechan.nck.googlepages.com/GeneralAungSan2.jpg" width="200" /></a><a href="http://phoechan.nck.googlepages.com/myanmar.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" height="166" src="http://phoechan.nck.googlepages.com/myanmar.jpg" width="200" /></a><object height="344" width="425"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/IVPpf-r7nK8&hl=en_US&fs=1&"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/IVPpf-r7nK8&hl=en_US&fs=1&" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8399311024914450226-8114413096689004004?l=www.ngachankaung.com' alt='' /></div>phoechanhttp://www.blogger.com/profile/05508506733080157418noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-8399311024914450226.post-75938362555163175742010-01-17T21:01:00.001-08:002010-02-21T22:19:26.936-08:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://phoechan.nck.googlepages.com/2.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://phoechan.nck.googlepages.com/2.jpg" width="208" /></a></div><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"> ကၽြန္ေတာ္႔ရဲ႕ အႏုပညာ ေျခစလက္နကုိ ပထမပုိ႔စ္ (<a href="http://www.ngachankaung.com/2009/12/blog-post_19.html">ကၽြန္ေတာ္ႏွင္႔ အႏုပညာ</a>) မွာ ေရးခဲ႔ၿပီးပါၿပီ။ ဒါကေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္႔ရဲ႕ ဒုတိယေျခလွမ္းေလးပါ။ ေရွ႕မွာ ေခ်ာက္ရွိမွန္းသာ ဒီေကာင္ႀကီး ႀကဳိသိခဲ႔ရင္ ဒီေျခလွမ္းကုိ လွမ္းခ်င္မွ လွမ္းပါလိမ္႔မယ္။ ခုေတာ႔ဗ်ာ။ ျဖစ္ပံုက ဒီလုိရယ္…..။<br /></span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ကၽြန္ေတာ္ ရွစ္တန္းေက်ာင္းသား ဘဝတုန္းကေပါ႔။ အဲဒီႏွစ္က်မွ ထူးထူးျခားျခား ေက်ာင္းသားစံုညီပြဲေတာ္ေတြကုိ ေက်ာင္းတုိင္းမွာ လုပ္ရပါတယ္။ အဲဒီေတာ႔ အတန္းတုိင္းက ေဖ်ာ္ေျဖေရးအတြက္ အကယိမ္း ႏွစ္ယိမ္းမွ သံုးယိမ္းအထိ တာဝန္ယူရပါေလေရာဗ်ာ။ ဒီေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ အ႒မတန္းက သံုးယိမ္းတာဝန္ယူရပါတယ္။ ဒီသံုးယိမ္းမွာ ထူးထူးျခားျခား ဟာသယိမ္းေလး တစ္ယိမ္း ပါလာေလရဲ႕။ ဒါနဲ႔ပဲ ဆရာမေတြက အတန္းထဲမွာ မ်က္ခြက္အေျပာင္ဆံုး ေကာင္ေတြကုိ စာရင္းျပဳစုၿပီး လက္ေရြးစင္ကုိးေကာင္ကုိ နံမည္တပ္ေခၚၿပီး နားေနခန္းကုိ ေခၚလုိက္ပါတယ္။ တန္းခြဲေလးတန္း ရွိတဲ႔အထဲက မ်က္ႏွာေျပာင္တဲ႔ ဂေဂ်ာင္စာရင္းထဲမွာ ဒီေကာင္ႀကီးလည္း ပါသြားတာေပါ႔ဗ်ာ။ ဆရာမေတြက နင္တုိ႔ ကၾကမလား ဟာသယိမ္းဆုိေတာ႔ သိတဲ႔အတုိင္းပဲ အကုန္လံုးက ဂ်ေပေတြမုိ႔လား။ စာသင္ခန္းမဝင္ရ ၿပီးေရာဆုိၿပီး အားတက္သေရာႀကီး ေခါင္းညိတ္ၾကပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ငါးတန္းတုန္းက အေတြ႔အႀကံဳက ရွိၿပီးသားေလ။ တီးခ်င္ရာတီး ကခ်င္ရာကၿပီး ေက်ာင္းေခၚခ်ိန္ အျပည္႔ရတာ နည္းတဲ႔ အခြင္႔အေရးၾကီးလားဆုိၿပီး ဘာယိမ္းလဲ ဘယ္လုိကရမွာလဲေတာင္ ေမးမေနေတာ႔ပဲ ေခါင္းကုိ သြက္သြက္ႀကီး ညိတ္လုိက္ပါတယ္။ ဒါနဲ႔ ဆရာမေတြက နင္႔တုိ႔ကရမွာ <b>ေဗြးတုတ္ယိမ္း</b>တဲ႔။ ညီေအာင္ တစ္လေလာက္အလုိထဲက အကတုိက္ရမယ္တဲ႔။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔အားလံုး ႀကိတ္ေပ်ာ္သြားၾကပါတယ္။ တစ္လႀကီးမ်ားေတာင္ ေက်ာင္းစာနဲ႔ေဝးမွာဆုိေတာ႔ ဦးေႏွာက္ေအးၿပီေပါ႔ဆုိတဲ႔ အေတြးနဲ႔ေလ။ အဲဒီအေပ်ာ္ေလးေတြဟာ စၿပီး အကတုိက္တဲ႔ေန႔မွာပဲ ၾကက္ေပ်ာက္ငွက္ေပ်ာက္ ေပ်ာက္သြားပါေလေရာ။ ကၽြန္ေတာ႔တုိ႔ထင္ထားသလုိ ထင္ရာျမင္ရာ ကရမွာမဟုတ္ဘူးဆုိတာကုိ ငွါးထားတဲ႔ အကနည္းျပဆရာမကုိ ျမင္လုိက္တဲ႔အခါမွ သိလုိက္ရပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔လည္း စာသင္ခန္းဝင္ရမွာထက္စာရင္ ဘာျဖစ္ျဖစ္ တန္တယ္ဆုိတဲ႔ အေတြးေလး ျပန္ဝင္လာၿပီး စိတ္ထဲမွာ ၾကည္ႏူးေက်နပ္သြားျပန္ပါတယ္။ အကဆရာမက ကၽြန္ေတာ႔တုိ႔ကမယ္႔ ယိမ္းအေၾကာင္းကုိ ရွင္းျပပါတယ္။ ေက်းလက္မိန္းမငယ္ေလးမ်ားရဲ႕ ၾကက္ဖခြပ္တမ္း ကစားတဲ႔ ခ်စ္စရာ ေတာဓေလ႔ေလးကုိ ေဖာ္က်ဴးထားတဲ႔ ယိမ္းကကြက္ေလး ျဖစ္တယ္ေပါ႔။ အဲေတာ႔ ကုိးေယာက္ထဲမွာ သာေအးလုပ္မယ္႔ေကာင္ကလြဲၿပီး က်န္တဲ႔ေကာင္ေတြက မိန္းမလုိ ကရမယ္ဆုိၿပီး အႏုပညာဆုိတာ ဘာျဖစ္တယ္။ ညာျဖစ္တယ္နဲ႔ ရွင္းျပပါတယ္။ ဒီကေကာင္ေတြကလည္း နားသာေထာင္ေနတာ။ ႏြားပလာတာေကၽြး၊ ဖားဘီယာတုိက္၊ ေခြးဂစ္တာတီးျပေနသလုိပါပဲ။ ေခါင္းသာညိတ္ေနတာ ဘာမွနားလည္ဘူးရယ္။ ကြမ္းတစ္ရာညက္ခန္႔ေလာက္ၾကာေတာ႔ စကမယ္ဆုိၿပီး သီခ်င္းတစ္ေၾကာင္းဖြင္႔လုိက္၊ ကျပလုိက္၊ လုိက္ကခုိင္းလုိက္၊ ေခြကုိ ျပန္ရစ္လုိက္နဲ႔ ခ်ာလပတ္ရမ္းေနပါေတာ႔တယ္။ သူနဲ႔တူေအာင္ လုိက္လုပ္ဆုိေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔မွာ မရွိမဲ႔ ရွိမဲ႔ ဖင္ေလးကုိ နငယ္(န)လုိ ေကာက္ခ်ိတ္ၿပီး ထားရပါတယ္။ ရင္ဘတ္ကုိလည္း တတ္ႏုိင္သမွ် ေကာ႔ထားရၿပီး ေခါင္းေလးကုိလည္း အသာေမာ႔ထားရပါေသးတယ္။ ၿပီး ကေတာ႔ ကတာနဲ႔မတူဘူး။ ဗ်ဳိင္းမ်ား ပ်ံေနသလုိပဲ။ အဲလုိနဲ႔ ဆရာမတစ္ေယာက္ေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ တစ္သုိက္ကုိ သင္လုိက္ တျခားယိမ္းႏွစ္ယိမ္းကုိသင္လုိက္နဲ႔ပဲ သံုးပတ္ေလာက္အတြင္းမွာ ညီညီညာညာ ျဖစ္လာေလေတာ႔တယ္။ စံုညီပြဲ က်င္းပဖုိ႔ တစ္ပတ္ေလာက္အလုိမွာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ကုိ ဝတ္စံုျပည္႔ အစမ္းေလ႔က်င္႔ရမယ္ဆုိၿပီး အဝတ္အစားေတြ ယူလာခုိင္းပါတယ္။ အဲဒီမွာ စေတြတာပါ။ ဒုကၡနဲ႔ လွလွႀကီးနဲ႔။ ကၽြန္ေတာ္႔မွာက အမေတြ ညီမေတြမွ မရွိတာ။ အေမ႔အဝတ္အစားေတြယူဝတ္ဖုိ႔ကလည္း အေမ႔က ကၽြန္ေတာ္႔ သံုးဆေလာက္ ဝပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြဆီက ငွားဝတ္ဖုိ႔က်ေတာ႔လည္း ဘယ္ကဘယ္လုိစေျပာၿပီး ငွားရမွန္းက မသိနဲ႔။ အဲဒီမွာ ကံေကာင္းခ်င္ေတာ႔ အေမက သူမဂႍလာေဆာင္တုန္းက ဝတ္တဲ႔ အဝတ္အစားေတြကုိ ထုတ္လားၿပီး သူအပ်ဳိတုန္းက ပိန္ပိန္ေလးရယ္ဆုိၿပီး ဝတ္ၾကည္႔ခုိင္းပါတယ္။ ဝတ္ၾကည္႕လုိက္ေတာ႔ အေတာ္ရယ္ဗ်။ လူမုိက္ကံေကာင္းပဲ ေျပာပါေတာ႔ဗ်ာ။ အဝတ္အစားက အဆင္ေျပသြားၿပီဆုိေတာ႔ စိတ္ေအးသြားတာေပါ႔။ ေက်ာင္းေရာက္ရင္ အဝတ္အစားေလးေကာက္လဲၿပီး ကလုိက္ရုံပဲ ရွိေတာ႔တာကုိး။ ဟုိေရာက္ေတာ႔ ထင္ထားသလုိ မဟုတ္ဘူးရယ္။ အကဆရာမက မိတ္ကပ္ဗူးႀကီး ယူလာၿပီး လက္စြမ္းျပေတာ႔တာပါပဲ။ မိတ္ကပ္လိမ္းေတာ႔ ေအာက္ခံဆုိတာ အရင္လိမ္းရပါဆယ္။ အဲဒါက အၾကမ္းလိမ္းတာဆုိေတာ႔ သူလိမ္းမေပးပဲ တျခားကတဲ႔ ေကာင္မေလးေတြကုိ လိမ္းခုိင္းပါတယ္။ ေကာင္မေလးေတြကလည္း နဂုိကမွ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ကုိ အျမင္ကပ္ေနၾကတာဆုိေတာ႔ ဆံပင္ကေန စုကုိင္ၿပီး ပယ္ပယ္နယ္နယ္ သမပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔လည္း သံသရာေၾကြးဆပ္တယ္လုိ႔ သေဘာထားၿပီး အံႀကိတ္ခံပါတယ္။ အဲဒါလိမ္းၿပီးေတာ႔မွ အကဆရာမက သူ႔ပညာခန္းေတြ ျပပါေတာ႔တယ္။ တျခားလူေတြကုိလိမ္းေတာ႔ အဟုတ္။ ကၽြန္ေတာ္႔က်မွ ျပႆနာတက္ပါတယ္။ သူက မ်က္ေတာင္ေမြးကုိ အျပင္က ခ်ယ္ျပီးေတာ႔ အတြင္းကလည္း ထပ္ခ်ယ္ဖုိ႔လုပ္ပါတယ္။ အဲဒီမွာ ကၽြန္ေတာ္႔မ်က္လံုးက ေၾကာက္ၿပီး မွိတ္မွိတ္ေနေတာ႔ ဘယ္လုိမွ ခ်ယ္မရဘူးျဖစ္ေနပါတယ္။ လက္နဲ႔ျဖဲထားတာကုိ မရတာ။ မရရင္ မလုပ္ပါနဲ႔လားဆုိတဲ႔ၾကားက သူကလည္း မရရေအာင္ကုိလုပ္တာ။ ဘယ္လုိမွ မရတဲ႔ အဆံုးက်မွ လက္ေလ်ာ႔သြားတာ။ လက္ေလ်ာ႔သြားတယ္ဆုိလုိ႔ ဇြဲနည္းတယ္ မထင္လုိက္ေလနဲ႔။ မလုပ္ဖုိ႔ကုိ ငုိမတက္ ယိုမတက္ကုိ ေတာင္းပန္မွ ေလ်ာ႔သြားတာ။ မိတ္ကပ္လိမ္းၿပီးေတာ႔ အဝက္အစားေတြ လဲၾကတာေပါ႔။ ေကာက္ေၾကာင္းေလးေတြလွဖုိ႔ကေတာ႔ ကုိယ္႔နည္းကုိယ္႔ဟန္နဲ႔ ဖန္တီးရတာေပါ႔။ အဝတ္စေတြထည္႔တဲ႔လူကထည္႔၊ ဗူေပါင္းမႈတ္ထည္႔တဲ႔သူကထည္႔နဲ႔ေပါ႔။ ဒီလုိနဲ႔ ခဏခ်င္းအတြင္းမွာ ဘုန္းကညာတပါး လံုးရာက ျပားသြားတယ္ ဆုိပါေတာ႔ဗ်ာ။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ေနရထုိင္ရတာ တယ္မလြယ္ပါဘူး။ ေခြေခြေခါက္ေခါက္ေနတတ္တဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔လုိ ငပ်င္းေတြအတြက္ အတြင္းခံအက်ၤ ီက က်တ္စည္းထားသလုိ ေတာင္႔ေတာင္႔ႀကီး ျဖစ္ေနပါတယ္။ အသက္ရွဴလည္း က်ပ္ပါတယ္။ ဒီၾကားထဲ ဆုိးထားတဲ႔ ႏႈတ္ခမ္းနီေတြ ပါးစပ္ထဲဝင္မွာဆုိးလုိ႔ ႏႈတ္ခမ္းေလးကုိ ေထာ္ၿပီး ဟထားရပါတယ္။ ဘာမွလည္း မစားရဲဘူး။ အရွင္းဆုံးေျပာရရင္ တံေတြးေတာင္မ်ဳိမခ်ဘူး။ ၿပီးေတာ႔ အခန္းထဲကလည္း အျပင္မထြက္ရဲဘူး။ ထြက္လာရင္ ဝုိင္းၿပီး အမဲဖ်က္မယ္႔ ေဘာ္ဒါေတြက အျပင္မွာ အံတႀကိတ္ႀကိတ္နဲ႔ရယ္။ ဆရာမေတြရွိေတာ႔ အခန္းထဲဝင္မလာရဲၾကပါဘူး။ ဆရာမက စမယ္ဆုိေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔လည္း တိုက္ထားတဲ႔အတုိင္း ပညာကုန္ထုတ္ၿပီး ကၾကတာေပါ႔ဗ်ာ။ ကံေကာင္းတယ္ ေျပာရမလားပဲ။ အဲဒီေန႔က ေအာင္ေအာင္ျမင္ျမင္ၿပီးသြားပါတယ္။<br /></span><br /><a href="http://phoechan.nck.googlepages.com/4.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" height="222" src="http://phoechan.nck.googlepages.com/4.jpg" width="320" /></a><span style="font-family: Zawgyi-One;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ေက်ာင္းသားစံုညီပြဲေတာ္ေန႔လည္းေရာက္ေရာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔အဖြဲ႔ ေက်ာင္းကုိ အေစာႀကီးလာရပါတယ္။ ၿပီးေတာ႔ ထုံးစံအတုိင္း ျပင္ရဆင္ရတာေပါ႔ဗ်ာ။ ျပင္ၿပီးေတာ႔လည္း ကခါနီးအထိေတာင္ အျပင္မထြက္ရဲဘူးရယ္။ ရွက္လုိ႔မထြက္တာေတာ႔ မဟုတ္ဘူး။ ေၾကာက္လုိ႔။ အျပင္မွာ ေဘာ္ဒါေတြက မနည္းမေနာေလ။ ခင္လုိ႔ အနမ္းခံလုိက္ရင္ ဗူးေပါင္းပါ ရန္ရွာလာၾကဦးမယ္။ မေတာ္ ေပါက္သြားဘယ္လုိလုပ္မလဲ။ ကခါနီးမွထေပါက္လုိ႔ လဲခ်ိန္မရရင္ တဖက္ပိန္နဲ႔ အရွက္ကြဲဦးမယ္။ အခမ္းအနားစမွပဲ ဆရာမေတြနဲ႔အတူ ကြင္းလယ္က ဇာတ္စင္ကုိ ဆင္မယဥ္သာေျခလွမ္းနဲ႔ ႏြဲ႔ႏြဲ႔ေလးလွမ္းၿပီး ထြက္လာၾကရပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔အစဥ္ေရာက္မွ စင္ေပၚတက္ၿပီးကၾကပါတယ္။ ဒီလုိနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္ျဖင္႔ က်ားေၾကာက္လုိ႔ ရွင္ႀကီးကုိး ရွင္ႀကီးက်ားထက္ဆုိး ဆုိတာလုိ႔ စာသင္ခန္းမဝင္ခ်င္လုိ႔ ကမယ္လုပ္ပါတယ္။ အေတာင္ႏွစ္ဆယ္ဝတ္ကေန သံုးေတာင္ဝတ္ဘဝကုိ ခဏေျပာင္းလုိက္ရပါေတာ႔တယ္။</span><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://phoechan.nck.googlepages.com/3.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="215" src="http://phoechan.nck.googlepages.com/3.jpg" width="320" /></a></div><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8399311024914450226-7593836255516317574?l=www.ngachankaung.com' alt='' /></div>phoechanhttp://www.blogger.com/profile/05508506733080157418noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-8399311024914450226.post-14818252795175531392009-12-19T08:54:00.001-08:002010-02-21T22:19:43.974-08:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://phoechan.nck.googlepages.com/5.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="219" src="http://phoechan.nck.googlepages.com/5.jpg" width="320" /></a></div><span style="font-family: Zawgyi-One;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;ပုိ႔(စ္)ေလးရဲ႕ ေခါင္းစဥ္ေလးကုိဖတ္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္႔ကုိ အႏုပညာရွင္တစ္ေယာက္လုိ႔ထင္ရင္ တက္တက္စင္ေအာင္ လြဲပါလိမ္႔မယ္ ခင္ဗ်။ ဘာလုိ႔လဲဆုိေတာ႔ အႏုပညာနဲ႔ပတ္သတ္လာရင္ ဝါးလက္ခုတ္ကုိေတာင္ ဟုတ္တိပတ္တိ တီးတတ္တဲ႔ေကာင္ မဟုတ္ဘူးရယ္။ ဒါမွမဟုတ္ရင္ ဝါသနာရွင္ပဲ ေနမွာေပါ႔လုိ႔ ထပ္ေတြးခ်င္ေတြးပါလိမ္႔မယ္။ အႏုပညာနဲ႔ပတ္သတ္ရင္ ဝါသနာ ပါလား မပါးလားကေတာ႔ ငယ္ငယ္က ခ်ဳိမုိင္မုိင္ကဖုိ႔ေတာင္မွ မနည္းေခ်ာ႔ေမာ႔ခုိင္းရတဲ႔ ေကာင္စားမ်ဳိးပါ။ ဒါဆုိ အႏုပညာရွင္လည္း မဟုတ၊္ ဝါသနာရွင္လည္း မဟုတ္ဆုိမွေတာ႔ ဘာလုိ႔ ကၽြန္ေတာ္ႏွင္႔ အႏုပညာဆုိၿပီး ေရးေနေသးလဲလုိ႔ ေမးစရာရွိပါလိမ္႔မယ္။ ကၽြန္ေတာ္ေျပာခ်င္တာက အဲဒါပါ။ ကၽြန္ေတာ္ ငယ္စဥ္ေတာင္ေက်း ကေလးဘဝကတည္းက ျပင္းထန္တဲ႔ ခံယူခ်က္တစ္ခုရွိပါတယ္။ ဘာလဲဆုိေတာ႔ စာသင္ရမွာ စာက်က္ရမွာထက္စာရင္ ဘယ္အရာကုိမဆုိ လုပ္ရတာ တန္တယ္ဆုိတာပါပဲ။ ဒါေၾကာင္႔ စာေမးပြဲႀကီးနီးလာရင္ အေမက စာက်က္ခ်င္လာေအာင္လုိ႔ သားစာမက်က္လုိ႔ကေတာ႔ ႀကီးလာရင္ ဟုိကေလးေတြလုိ ေရခဲေခ်ာင္းေရာင္းစားရမယ္လုိ႔ ေျပာပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ဘယ္ရမလဲ။ နည္းနည္းမကုိ မေလ်ာ႔ဘူး။ ဒါဆုိလည္း ေရခဲေခ်ာင္းပဲ ေရာင္းစားေတာ႔မယ္ခ်ည္႔ ေျပာေနလုိ႔ ဒုတ္တစ္ေခ်ာင္းနဲ႔ အနားမွာထုိင္ၿပီ စာက်က္ခုိင္းရပါတယ္။ ေက်ာင္းမွာဆုိလည္း အတန္းမတက္ရၿပီးေရာဆုိတဲ႔ စိတ္နဲ႔ အသင္းအဖြဲ႔တုိင္းမွာ ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္ အားတက္သေရာကုိ ဝင္ပါတယ္။ အဲဒီလုိနဲ႔ပဲ ဒီေန႔အထိ ေမ႔လုိ႔မရတဲ႔ မွတ္မွတ္ရရ အျဖစ္အပ်က္ကေလးတစ္ခု ရွိခဲ႔ပါတယ္။<br /></span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"> ကၽြန္ေတာ္ ငါးတန္းႏွစ္တုန္းကေပါ႔ဗ်ာ။ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက ေက်ာင္းမွာ ဘံုကထိန္ပြဲက်င္းပရင္ ၿမိဳ႕ကုိ ပေဒသဘင္မ်ားနဲ႔ စီတန္း လွည္႔လည္ေလ႔ ရွိပါတယ္။ အဲဒီေတာ႔ အတန္းတုိင္းဟာ ပေဒသာပင္နဲ႔အတူ အကဝုိင္းေလးေတြ လုပ္ၾကရပါတယ္။ အဲဒီႏွစ္ ဘံုကထိန္ပြဲ နီးလာေတာ႔ ကၽြန္႔ေတာ္႔ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က ေျပာပါတယ္။ ဒီႏွစ္မွာ အကဝုိင္းတစ္ခုကုိ သူဦးေဆာင္ၿပီး လုပ္မယ္ေပါ႔။ အစစ အရာရာကုိ သူ႔အေဖက တာဝန္ယူ စီစဥ္ေပးလိမ္႔မယ္လုိ႔လည္း ေျပာပါတယ္။ ဒီေကာင္႔ကုိ ဘယ္တုန္းကမွ အရုံအၾကည္သိပ္္မရွိခဲ႔ေပမယ္႔ သူ႔အေဖကုိယ္တုိင္ စီစဥ္ေပးမယ္ဆုိတာက တစ္ေၾကာင္း၊ ဆရာဆရာမေတြက ခြင္႔ျပဳတာကလည္း တစ္ေၾကာင္း၊ ဒီလုိမ်ဳိးကျဖစ္ခဲ႔ရင္ အကတုိက္တဲ႔ရက္ေတြမွာ စာသင္ခန္းဝင္စရာမလုိပဲ ေခၚခ်ိန္အျပည္႔ရမွာကလည္း တစ္ေၾကာင္း၊ အေၾကာင္းေၾကာင္းေတြေၾကာင္႔ စာမသင္ရ ၿပီးေရာဆုိတဲ႔ စိတ္ဓါတ္နဲ႔ပဲ ကမယ္လုိ႔ ကတိေပးခဲ႔လုိက္ပါတယ္။ ဒီလုိနဲ႔ သူဦးေဆာင္တဲ႔ ေနာက္လုိက္ေနာက္ပါ အဖြဲ႔သားေလးေယာက္ပါေသာ အကအဖြဲ႔ေလးကုိ ဖြဲ႔စည္းလုိက္ပါတယ္။ ဒီလုိနဲ႔ပဲ ေက်ာင္းဘံုကထိန္ရက္က နီးလာေလေတာ႔ တျခားအတန္းေတြက ေက်ာင္းသာေတြလုိပဲ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔လည္း အကတုိက္ၾကဖုိ႔ စီစဥ္ၿပီး ရက္ခ်ိန္းသတ္မွတ္လုိက္ပါတယ္။ အဲဒီေန႔လည္းေရာက္ေရာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔နဲ႔အတူ တီးမႈတ္ၾကမယ္႔ သူေတြက သူတုိ႔ရြာကေန ဒုိးပတ္ေတြ၊ လင္ဂြင္းေတြ၊ ဝါးလက္ခုတ္ေတြ ယူလာၾကၿပီး ေက်ာင္းေရွ႕ ကြင္းျပင္ႀကီးထဲမွာ အကတုိက္ၾကပါတယ္။ စတုိက္ေတာ႔ တီးမယ္႔ မႈတ္မယ္႔ေမာင္ေတြက အဲဒီေကာင္ကုိ သူတုိ႔ ဘယ္လုိတီးရမလဲလုိ႔ ေမးပါတယ္။ ကုိယ္႔ဆရာက ျပႆနာမရွိဘူး တီးခ်င္သလုိသာတီးလုိ႔ ေျဖလုိက္ေတာ႔ နဂုိကမွ ဟုတ္တိပတ္တိ မတီးတတ္ၾကတဲ႔ေမာင္ေတြဆုိေတာ႔ ေပ်ာ္သြားၾကတာေပါ႔။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ကလည္း ဒါဆုိ ငါတုိ႔ေရာ ဘယ္လုိကၾကရမွာလဲလုိ႔ ေမးပါတယ္။ သူကေတာ႔ ဆရာႀကီးစတုိင္နဲ႔ ဂုိက္ေပးၾကမ္းရင္း ေျဖပါတယ္။ ဘယ္လုိျပန္ေျဖတယ္ထင္လဲ။ မင္းတို႔လည္း ကခ်င္သလုိသာကၾက။ ငါလည္း ကခ်င္သလုိကမွာတဲ႔။ ဒါနဲ႔မ်ား အကတုိက္ေနရေသးတယ္။ အဲဒီေန႔မွ စ ကေတာင္ ရတာပဲ မဟုတ္လား။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကုိယ္ေတြလုိ စာသင္ခန္းဝင္ရမွာ ပ်င္းတဲ႔ေကာင္ေတြကေတာ႔ စာလည္း သင္စရာမလုိ၊ ဦးေႏွာက္လည္း ေျခာက္စရာမလုိဘူးဆုိေတာ႔ ေပ်ာ္တၿပံဳးၿပံဳး မုိးသုိ႔ခ်ဳန္းေနၾကတာေပါ႔။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ဆုိတာ ကလုိက္တာမ်ား ေကြးေကာက္ေနတာပဲ။ တီးတဲ႔ေကာင္ေတြကလည္း တီးခ်င္ရာတီး ကတဲ႔ေကာင္ေတြကလည္း ကခ်င္သလုိ က၊ ဝုန္းခတ္ေနၾကတာေပါ႔။ သံုးေလးရက္ေလာက္ကုိ တုိက္ယူရတာ။ ဒါေတာင္ တီးတဲ႔ေကာင္ေတြက သူတုိ႔ ေက်ာင္းလာတုိင္း ဒုိးပတ္ေတြ၊ ဘာေတြညာေတြက သယ္ သယ္လာရတာ ေလးလုိ႔ ေတာ္ပါေတာ႔လုိ႔ ေတာင္းပန္လုိ႔။ မဟုတ္လုိ႔မ်ားေတာ႔လား တစ္လကုိးသတင္းကုိ အကတုိက္ေနရမွာ။ ဒါနဲ႔ ေျပာရဦးမယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ေကာင္ေတြကလည္း ေခသူေတြေတာ႔မဟုတ္ဘူး။ ျမန္မာမႈ႔ ျမန္မာ႔ဟန္အျပင္ အေနာက္တုိင္းလည္းပါေအာင္ ဘရိတ္ဒန္႔ ဆုိလား ဘာလား။ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက ေခတ္စားတဲ႔ အကေရာ ႏွစ္မ်ဳိးကမယ္ဆုိၿပီး ေပြလီလုိက္ၾကေသးတယ္။ တီးတဲ႔ေကာင္ေတြကလည္း ဟန္းမားဆုိၿပီး ဒရမ္တီးသလုိ ဒုိးပတ္နဲ႔ လင္ကြင္းကို တြဲၿပီးတီးပါတယ္။ ျမန္မာလုိတီးၿပီဲး ျမန္မာလုိ ကလုိက္ ဟန္းမားဆုိတာၾကီးတီးၿပီး ဘရိတ္ဒန္႔ ကလုိက္နဲ႔ ဟုတ္ေနၾကတာပဲ။ ဒီလုိနဲ႔ ဘံုကထိန္လွည္႔ဖုိ႔ ႏွစ္ရက္သံုးရက္ေလာက္ အလုိလည္းေရာက္ေရာ ဝတ္စံုျပည္႔ အစမ္းေလးက်င္႔မယ္ဆုိၿပီး သူ႔အေဖ ေသခ်ာစီစဥ္ဖန္တီးေပးထားတဲ႔ ဝတ္စံုေတြကို ယူလာေလရဲ႕။ သူက ေခါင္းေဆာင္ဆုိေတာ႔ မင္းညီမင္းသား အဝတ္အစားနဲ႔။ ေခါင္းမွာကလည္း အေလာင္းဘုရားေဆာင္းတဲ႔ ဦးထုတ္လုိလုိ က်န္စစ္သားေဆာင္းတဲ႔ ဦးထုတ္လုိလုိလည္း ေဆာင္းထားပါေသးတယ္။ ရင္ဘတ္မွာက ျမင္းေခါင္းၾကီးကုိ ခ်ိတ္ထားၿပီး ဖင္မွာက ျမင္းအျမီးႀကီးနဲ႔ရယ္။ သေဘာကေတာ႔ ျမင္းစီးထားတဲ႔ မင္းသားငယ္ေလးေပါ႔ဗ်ာ။ လက္ထဲမွာကလည္း ႏွင္တံႀကီးက တဝင္႔ဝင္႔။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ က်န္တဲ႔ေလးေယာက္ကေတာ႔ သူငယ္ေတာ္ ဝတ္စံုနဲ႔ သူငယ္ေတာ္ ေခါင္းစြတ္မ်က္ႏွာဖံုးႀကီးကုိ ဝတ္ထားရပါတယ္။ လက္ထဲမွာကလည္း လက္ဆြဲေသတၱာ တစ္လုံးစီနဲ႔ေပါ႔။ အဲဒီႏွစ္က ၁၉၉၆ခုႏွစ္ဆုိေတာ႔ ျမန္မာ႔ခရီးသြားႏွစ္ကုိ ႀကိဳဆုိတဲ႔ အထိန္းအမွတ္နဲ႔ စီစဥ္ထားတဲ႔ သူ႔အေဖရဲ႕ အုိင္ဒီယာေလးပါ။ အဲလုိနဲ႔ တီးၾက ကၾက ခုန္ၾက ေပါ႔ဗ်ာ။ သူကေရွ႕က ခုန္ေပါက္ခုန္ေပါက္နဲ႔ ေျပး။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ေလးေယာက္ကလည္း ေကြးေကာက္ေနေအာင္ကရင္း ခုန္ေပါက္ၿပီး သူ႔ေနာက္ကလုိက္။ ဘာေျပာေကာင္းမလဲ။ ဝူးဝါးၾကဲေနၾကတာေပါ႔ဗ်ာ။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္က တခုသတိရၿပီး သူ႔ကုိ အလန္႔တၾကားသတိေပးလုိက္မိတယ္။ ဘာလဲဆုိေတာ႔<b><i> ငါတုိ႔ေတြအကတုိက္တုန္းက ငါတုိ႔လက္ထဲမွာ ဘာမွ မပါဘူး။ အခု လက္ထဲမွာက ေသတၲာေတြနဲ႔ဆုိေတာ႔ ကရတာသိပ္အဆင္မေျပဘူး။ ဒါေၾကာင္႔ ေနာက္ႏွစ္ရက္ေလာက္ေတာ႔ အကထပ္တုိက္သင္႔တယ</i>္</b> ေပါ႔။ တကယ္က တစ္ရက္ႏွစ္ရက္ေလာက္ပုိၿပီး စာသင္ခန္းမဝင္ခ်င္လုိ႔ ရမယ္ရွာတာပါ။ ေတြးၾကည္႔ေလ။ တီးခ်င္သလုိတီးၿပီး ကခ်င္သလုိကေနၾကတာ။ လက္ထဲမွာ ေသတၲာတစ္လုံးပုိလာေတာ႔ေရာ ဘာထူးမွာမုိ႔လဲ။ ေသခ်ာ ညီေနေအာင္ ကခ်ဳိး ကကြက္နဲ႔ တုိက္ထားတာတဲ႔ ကိစၥမွမဟုတ္တာ။ သူကလည္း မိန္႔မိန္႔ႀကီးေတြးၿပီး ေလးေလးနက္နက္ႀကီး ဆုံးျဖတ္ခ်က္ ခ်လုိက္ပါတယ္။ <b><i>ဟုတ္တယ္။ ေလက်င္႔ၾကရမယ္။</i></b> ဆုိၿပီးေတာ႔ေလ။ ဒီလုိနဲ႔ပဲ ဗရုတ္သုတ္ခနဲ႔ ေနာက္တစ္ရက္ထပ္ၿပီး အကတုိက္ၾကပါတယ္။ ဒီလုိနဲ႔ ဘံုကထိန္လည္႔လည္တဲ႔ ပြဲေန႔ရက္ကုိ ေရာက္ရွိလာပါတယ္။<br /></span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"> အဲဒီေန႔မွာေပါ႔။ အလြန္အင္မတန္ ခန္႔ထည္ဝင္႔ၾကြားလွတဲ႔ ပေဒသပင္ႀကီးေနာက္မွာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ေပါတိေပါခ်ာ ဂေဂ်ာင္တစ္သုိက္ ၿမဳိင္ၿမဳိင္ႀကီး ကၿပီးလုိက္ပါတယ္။ ရင္ဘတ္ေတြမွာလည္း ေငြေတြကုိ တြယ္ခ်ိတ္နဲ႔ခ်ိတ္ၿပီး ဆုခ်ထားၾကတာ နည္းတာမဟုတ္ဘူး။ တျခားလူေတြေတာ႔မဟုတ္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ အမ်ဳိးေတြခ်ည္႔ပဲ ဆုခ်ထားၾကတာပါ။ ဒါကလည္း သူတုိ႔ ဂုဏ္သိကၡာကုိ မ်က္ႏွာဖံုးစြတ္ထားၿပီး ကာကြယ္ေပးလုိ႔ လိမၼာတယ္ဆုိၿပီး ဆုခ်တဲ႔သေဘာပါ။ မဟုတ္လုိ႔ကေတာ႔ ကၽြန္ေတာ႔တုိ႔မ်က္ႏွာေတြ ျမင္လုိက္တာနဲ႔ လူတုိင္းက <b><i>ဟယ္….. ဘယ္႔သူ တူေလး၊ သားေလးေတြကေတာ႔ ကေနလုိက္ၾကတာမ်ား။ ရွိတာမွ ငါးေယာက္ကေလးကုိ။ တစ္ေယာက္တစ္ေပါက္နဲ႔ ေကြးေကာက္ေနေအာင္ ထင္ရာျမင္ရာေတြ ေလွ်ာက္ကေနလုိက္ၾကတာ။ ကတဲ႔ပံုကလည္းၾကည္႔ပါဦး။ ေမ်ာက္ေတာင္ၾကည္႔ေနရင္းကေန မ်က္စိေနာက္ၿပီး မူးလဲသြားေလာက္ေအာင္ ထြန္႔ထြန္႔လူးေနၾကတာ။ ကတာနဲ႔မတူဘူး။ အရူးေတြ လြတ္လာတဲ႔အတုိင္းပါပဲလား။</i></b> ဘာလား။ ညာလားေပါ႔ဗ်ာ။ ေျပာၾကဆုိၾကမွာ ေျမႀကီးလက္ခတ္မလြဲပဲ။ ေနာက္ဆံုး ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ေတာင္ တစ္ေယာက္ကုိ တစ္ေယာက္ၾကည္႔မရဘူးျဖစ္လာတယ္။ ဘာပဲေျပာေျပာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ကေတာ႔ ဆုေငြေတြရတယ္ဆုိေတာ႔ ေပ်ာ္တၿပံဳးၿပဳံး မုိးသို႔ခ်ဳန္းေနၾကတာေပါ႔။ ပုိက္ဆံေတြကလည္း ရင္ဘတ္မွာ အမ်ားႀကီးခ်ိတ္ထားတာဆုိေတာ႔ ဘာရယ္ညာရယ္ေတာ႔ မဟုတ္ဘူး။ လူရိုန္တာေပါ႔ဗ်ာ။ ဒီလုိနဲ႔ ကၿပီး ျမဳိ႕ကုိပတ္လုိက္တာ ေနအေတာ္ျမင္႔ေတာ႔ အလယ္တန္းေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းေရွ႕ကုိ ေရာက္လာတယ္ဆုိပါေတာ႔ဗ်ာ။ အဲဒီမွာ ေက်ာင္းသားေတြက ထြက္ၾကည္႔ၾကတာေပါ႔ဗ်ာ။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ေခါင္းေဆာင္ႀကီး လွစ္ခနဲ႔ေပ်ာက္သြားလုိ႔ ရွာၾကည္႔လုိက္ေတာ႔ သေကာင္႔သားက ထြက္ၾကည္႔ေနတဲ႔ ေက်ာင္းသားေတြနဲ႔ ကြဳိင္တက္ေနတာဗ်။ အဲဒါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔လည္း သူ႔ကုိ ထိန္းၿပီး ျပန္ေခၚမလုိ႔ သူ႔ဆီလုိက္အသြားမွာ သူက ဟုိေကာင္ေတြကုိ ရင္ဘတ္ႀကီးကိုေကာ႔၊ ေခါင္းႀကီးကုိေမာ႔ၿပီး ေလသံမာမာနဲ႔ <b><i>မင္းတုိ႔ေတာင္ ငါ႔တုိ႔ေတြလုိ ကတတ္ၾကလုိ႔လား</i></b> ေျပာလုိက္ပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ သူေျပာလုိက္တဲ႔ စကားတစ္ခြန္းေၾကာင္႔ ကၽြန္ေတာ႔္ရင္ဘတ္ထဲကုိ အေတြးေလးတစ္ခု ေရာက္လာၿပီး ဂုဏ္ယူဝင္႔ၾကြားစြာနဲ႔ မိန္႔မိန္႔ႀကီး ၿပံဳးလုိက္မိပါေတာ႔တယ္။ ဘာမ်ားေတြးမိလုိက္တယ္ထင္လဲ။ "ငါတုိ႔နဲ႔ ရြယ္တူတန္းတူေတြေတာင္ မကႏုိင္ၾကတဲ႔ ယိန္းအကတစ္ခုကုိ ပုိင္ပုိင္ႏုိင္ႏုိင္ႀကီး ကႏုိင္တဲ႔ အႏုပညာရွင္ႀကီးတစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနပါေပါ႔လား" ဟု ျဖစ္ပါေလေတာ႔သတည္း။ ။<br /></span><br /><br /><br /><br /><br />&nbsp;<br /><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"> &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8399311024914450226-1481825279517553139?l=www.ngachankaung.com' alt='' /></div>phoechanhttp://www.blogger.com/profile/05508506733080157418noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-8399311024914450226.post-81772595235390565042009-12-08T03:04:00.001-08:002009-12-11T01:55:29.391-08:00<span style="font-family: Zawgyi-One;"> အရွဳံးေတြ တုိးလုိ႔တြဲေလာင္းက်</span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">သုညမွ မရွိတဲ႔ဘဝ</span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">မင္းနဲ႔က်မွရွဳံးတာ</span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">ႏွလုံးသားေတာင္ အဆစ္ပါခဲ႔ေလရဲ႕။</span><br /><br /><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">ေကာင္မေလးေရ…….</span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">အခုေတာ႔လည္း</span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">ေနမဝင္အလြမ္းနဲ႔</span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">ဘယ္ကမ္းကပ္ကပ္</span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">ငါေလွာ္ခတ္ေတာ႔မယ္</span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">မင္းအမုန္းေတြ ကြယ္ခဲ႔ရင္ေပါ႔။ ။&nbsp;&nbsp;&nbsp; <br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8399311024914450226-8177259523539056504?l=www.ngachankaung.com' alt='' /></div>phoechanhttp://www.blogger.com/profile/05508506733080157418noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8399311024914450226.post-79094584088469944242009-10-08T01:22:00.001-07:002009-10-10T18:50:22.382-07:00<span style="font-family: Zawgyi-One;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;ၿပီးခဲ႔တဲ႔ တနဂၤေႏြ(4/Oct/2009)ေန႔က အလုပ္မပိတ္တဲ႔ၾကားကပဲ 31 Ah Hood Road, Home Team NS-JOM Club မွာ က်င္းပခဲ႔တဲ႔ ၁၄ႀကိမ္ေျမာက္ စင္ကာပူေရာက္ ျမန္မာဘူမိေဗဒမိသားစု ေတြ႔ဆံုပြဲ (14^th Myanmar Geologists (Singapore) Gathering Party ) ကုိ အေရာက္သြားျဖစ္ခဲ႔ပါတယ္။ ဟုိေရာက္ေတာ႔ မရတာၾကာၿပီျဖစ္တဲ႔ လႈိက္လွဲေဖာ္ေရြတဲ႔ ဖိတ္ေခၚမႈေတြ၊ ေႏြးေထြးတဲ႔ အၿပံဳးေတြ၊ ဖက္လဲတကင္း ႏႈတ္ဆက္သံေတြ၊ အူလႈုိက္သံလႈိက္ ရယ္ေမာသံေတြကုိ ျမင္ရ၊ ၾကားရ၊ ခံစားရပါတယ္။ ဆရာႀကီး ဆရာမႀကီးေတြနဲ႔ သူငယ္ခ်င္း အေပါင္းအသင္းေတြၾကားမွာ တကၠသုိလ္ ေက်ာင္းသားဘဝကုိ တဒဂၤ ျပန္ရလုိက္သလုိလုိ ပ်င္းတိပ်င္းတြဲ ခုန္ေနတဲ႔ ကၽြန္ေတာ္႔ရင္ခုန္သံေတြေတာင္ အကဲပိုေနခဲ႔ပါတယ္။ ဒါ႔ေၾကာင္႔ ဒီအသင္းၾကီးကုိ စတင္တည္ေထာင္ျပီး အခုလုိမ်ဳိး မိသားစုေတြ႔ဆုံပြဲႀကီးကုိ ၁၄ႀကိမ္ေျမာက္တုိင္ေအာင္ ႀကိဳးပမ္းေဆာင္ရြက္ လာခဲ႔ၾကတဲ႔ စီနီယာ အကုိႀကီး အမႀကီးမ်ားကုိ ခ်ီးက်ဴးေလးစားမိပါတယ္။ သူတုိ႔တေတြရဲ႕ ႀကဳိးပန္းမႈေၾကာင္႔ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ရဲ႕ MGSS (MYANMAR GEOLOGISTS SOCIETY (SINGAPORE)) အသင္းႀကီးဟာ စကၤာပူအစုိးရ အသိအမွတ္ျပဳ တရားဝင္ အသင္းအဖြဲ႔ႀကီး တစ္ခုအေနနဲ႔ ရပ္တည္ႏိုင္ခဲ႔ ျဖစ္ပါတယ္။ အခမ္းအနားမွာ စီနီယာ ဆရာႀကီးမ်ားရဲ႕ အဖုိးတန္ ၾသဝါဒစကားမ်ား၊ သူတို႔ျဖတ္သန္းခဲ႔တဲ႔ မွတ္သားဖြယ္ ဘဝအေတြ႕နဲ႔ ဆံုးမစကားေျပာၾကားျခင္း အစီအစဥ္မ်ား၊ ေတးဂီတ ေဖ်ာ္ေျဖမႈ အစီအစဥ္မ်ား၊ ေပ်ာ္ရႊင္စရာ ကစားပြဲ အစီအစဥ္မ်ား၊ ကေလးငယ္မ်ားအတြက္ ပန္းခ်ီၿပိဳင္ပြဲမ်ား၊ ဉာဏ္စမ္းေမးခြန္း ျပိဳင္ပြဲေလးမ်ားႏွင္႔ ဆုေပးပြဲ အစီအစဥ္မ်ား၊ ကံစမ္းမဲအစီအစဥ္မ်ား စသည္ျဖင္႔ တမ်ဳိနဲ႔ တမ်ဳိး မရုိးရေလေအာင္ စီစဥ္ေဆာင္ရြက္ထားတာကို ေတြ႔ရပါတယ္။ ေနလည္ခင္းစာကိုလည္း ဘူးေဖးျဖင္႔ သံုးေနရာခြဲ၍ တည္ခင္းေကၽြးေမြးပါေသးတယ္။ တစ္ရက္တာဆုိေပမယ္႔ တစ္သက္တာ အမွတ္ရစရာေလးေတြ ဖန္တီးေပးထားတဲ႔ ဘူမိေဗဒ မိသားစု ေတြ႔ဆုံပြဲေလးဟာ ကၽြန္ေတာ္ကုိ ေပ်ာရြင္ၾကည္ႏူးစရာမ်ားနဲ႔ အတိၿပီးတဲ႔ ေန႔ေလးတစ္ရက္ ျဖစ္ေစခဲ႔ပါေတာ႔တယ္။<br /></span><br /><a href="http://phoechan.nck.googlepages.com/DSC00908.JPG" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="150" src="http://phoechan.nck.googlepages.com/DSC00908.JPG" width="200" /></a><br />&nbsp; အခမ္းအနား မစတင္မီ အခ်ိန္<br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://phoechan.nck.googlepages.com/DSC00911.JPG" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="150" src="http://phoechan.nck.googlepages.com/DSC00911.JPG" width="200" /></a><a href="http://phoechan.nck.googlepages.com/DSC00913.JPG" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" height="150" src="http://phoechan.nck.googlepages.com/DSC00913.JPG" width="200" /></a><a href="http://phoechan.nck.googlepages.com/DSC00914.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"> <img border="0" height="150" src="http://phoechan.nck.googlepages.com/DSC00914.JPG" width="200" /></a><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://phoechan.nck.googlepages.com/DSC00913.JPG" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><br /></a><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;">ဆရာႀကီးမ်ားမွ အခုလုိ ၾသဝါဒစကား ေျပာၾကားခဲ႔ၾကပါတယ္<br /></div><a href="http://phoechan.nck.googlepages.com/DSC00915.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="150" src="http://phoechan.nck.googlepages.com/DSC00915.JPG" width="200" /></a><br />MGSS အသင္းဝင္ ဆရာ ဆရာမမ်ားနဲ႔ အကုိႀကီး အမႀကီးမ်ား<br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://phoechan.nck.googlepages.com/DSC00916.JPG" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="150" src="http://phoechan.nck.googlepages.com/DSC00916.JPG" width="200" /></a><br /></div><br /><br />MGSS အသင္းႀကီးအေႀကာင္း ႏွင္႔ ရည္ရြယ္ခ်က္မ်ားကုိ ခုလုိ ရွင္းျပပါတယ္။<br /><br /><br /><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://phoechan.nck.googlepages.com/DSC00917.JPG" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="150" src="http://phoechan.nck.googlepages.com/DSC00917.JPG" width="200" /></a><a href="http://phoechan.nck.googlepages.com/DSC00918.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="150" src="http://phoechan.nck.googlepages.com/DSC00918.JPG" width="200" /></a><br /></div><br />ျမန္မာသံစဥ္ ေဖ်ာ္ေျဖမႈ အစီအစဥ္<br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://phoechan.nck.googlepages.com/DSC00919.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="150" src="http://phoechan.nck.googlepages.com/DSC00919.JPG" width="200" /></a><br /></div>မိသားစု ေတြ႔ဆုံပြဲႏွင္႔ အနီးစပ္ဆံုး တုိက္ဆုိင္တဲ႔ ေမြးေန႔ရွင္ကုိလည္း ညီအကုိ ေမာင္ႏွမမ်ားက ခုလုိ ေမြးေန႔ပြဲေလး စီစဥ္ေပးပါေသးတယ္။<br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://phoechan.nck.googlepages.com/DSC00920.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="150" src="http://phoechan.nck.googlepages.com/DSC00920.JPG" width="200" /></a><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">ကာလာအုိေက သီခ်င္းမ်ားျဖင္႔လည္း ခုလုိ ေဖ်ာ္ေျဖ ခဲ႔ပါေသးတယ္<br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><a href="http://phoechan.nck.googlepages.com/DSC00921.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="150" src="http://phoechan.nck.googlepages.com/DSC00921.JPG" width="200" /></a><a href="http://phoechan.nck.googlepages.com/DSC00922.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="150" src="http://phoechan.nck.googlepages.com/DSC00922.JPG" width="200" /></a><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">ဂိမ္းကစားေနတာပါ။&nbsp; စုံတြဲငါးတြဲ သူႏုိင္ ကုိယ္ႏိုင္ အျပိဳင္ႀကဲေနၾကပံုပါ။ ကစားနီးေလးကေတာ႔ အမ်ိဳးသားေတြရဲ႕ ေနာက္ေက်ာဖက္ ခါးမွာ ပုိက္ကုိ ခ်ည္ျပီး တြဲေလာင္းခ်ထားပါတယ္။ ေအာက္မွာေတာ႔ ဘီယာပုလင္းကို ေထာင္ထားပါတယ္။ ေအာက္ကို မၾကည္႔ပဲ ပုိက္ကုိ ပုလင္းထဲ ဝင္ေအာင္ထည္႔ရမွာပါ။ အမ်ဳိးသမီးမ်ားကေတာ႔ အမ်ဳိးသားကုိ မထိရပဲ ပါးစပ္ျဖင္႔ ကူညီေပးရပါတယ္။ ဥပမာ ဝင္ေတာ႔မယ္ ဟုိဘက္ကေလးနည္းနည္းေရြ႔ ဒီဘက္ကေလးနည္းနည္းတုိးေပါ႔။ အေပးအယူေလးေပါ႔ဗ်ာ။<br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">&nbsp;<a href="http://phoechan.nck.googlepages.com/DSC00924.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="150" src="http://phoechan.nck.googlepages.com/DSC00924.JPG" width="200" /></a><a href="http://phoechan.nck.googlepages.com/DSC00926.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="150" src="http://phoechan.nck.googlepages.com/DSC00926.JPG" width="200" /></a><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">ဒါကလည္း စုံတြဲ ငါးတြဲ ကစားရတာပါ။ ႏွစ္ေယာက္သား ပူေပါင္းကုိ ေခါင္းနဲ႔ညွက္ၿပီး ပန္းတုိင္ကုိ သြားရတာပါ။ <br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;"><a href="http://phoechan.nck.googlepages.com/DSC00928.JPG" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="150" src="http://phoechan.nck.googlepages.com/DSC00928.JPG" width="200" /></a><br /></div><div style="text-align: right;">ေခတ္ေပၚေတးဂီတ နဲ႔လည္း ေဖ်ာ္ေျဖခဲ႔ပါတယ္။ ဂိမ္းကစားသူမ်ား<br /></div><div style="text-align: right;"><a href="http://phoechan.nck.googlepages.com/DSC00930.JPG" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="150" src="http://phoechan.nck.googlepages.com/DSC00930.JPG" width="200" /></a>အေမာေျပေစရန္ေပါ႔။<br /><br /><br /><br /><br /><br />ပန္းခ်ီၿပိဳင္ပြဲမွာ ပြဲစဥ္အသီးသီးမွာ ဆုရရွိေသာ ကေလးမ်ားကုိ ဆရာၾကီးမွ ဆုခ်ီးျမွင္႔ေနပံုပါ။<br /><br /><br /><br /><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">&nbsp;<a href="http://phoechan.nck.googlepages.com/DSC00934.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="150" src="http://phoechan.nck.googlepages.com/DSC00934.JPG" width="200" /></a><a href="http://phoechan.nck.googlepages.com/DSC00935.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="150" src="http://phoechan.nck.googlepages.com/DSC00935.JPG" width="200" /></a><br /></div><div style="text-align: justify;">ကေလးမ်ားအတြက္ ကစားပြဲေလးပါ။ ကစားနည္းကေတာ႔ ကေလးတစ္ဦးခ်င္းစီတုိင္းမွာ ပူေပါင္းတစ္လုံးစီ ခ်ည္ထားပါတယ္။ သူမ်ားပူေပါင္းကုိ ေျခေထာက္နဲ႔ နင္းၿပီး ေဖာက္ရမွာ ျဖစ္ၿပီး ကုိယ္႔ပူေပါင္းကုိ သူမ်ား မေဖာက္ႏုိင္ေအာင္ ကာကြယ္ရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">&nbsp;<a href="http://phoechan.nck.googlepages.com/DSC00943.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="150" src="http://phoechan.nck.googlepages.com/DSC00943.JPG" width="200" /></a><a href="http://phoechan.nck.googlepages.com/DSC00945.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="150" src="http://phoechan.nck.googlepages.com/DSC00945.JPG" width="200" /></a><br /></div><div style="text-align: justify;"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://phoechan.nck.googlepages.com/DSC00961.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="150" src="http://phoechan.nck.googlepages.com/DSC00961.JPG" width="200" /></a><br /></div>အလွဖန္တီးရွင္ မမႀကီးမ်ားရဲ႕ လက္စြမ္းျပ ျပိဳင္ပြဲဝင္ေနပံုပါ။ ေမာ္ဒယ္မ်ားကေတာ႔ MISS MYANMAR GEOLOGIST အျဖစ္ ေရြးခ်ယ္္ဖို႔ လ်ာထားခင္းခံရတဲ႔ ေယာက္ျပားၾကီးေတြပါ။ ဟုတ္ပါဘူး။ဟဲဟဲ မွားလုိ႔ ေယာက်ာ္းႀကီးေတြပါ။<br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://phoechan.nck.googlepages.com/DSC00969.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="150" src="http://phoechan.nck.googlepages.com/DSC00969.JPG" width="200" /></a><a href="http://phoechan.nck.googlepages.com/DSC00972.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="150" src="http://phoechan.nck.googlepages.com/DSC00972.JPG" width="200" /></a><a href="http://phoechan.nck.googlepages.com/DSC00963.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="150" src="http://phoechan.nck.googlepages.com/DSC00963.JPG" width="200" /></a><a href="http://phoechan.nck.googlepages.com/DSC00959.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="150" src="http://phoechan.nck.googlepages.com/DSC00959.JPG" width="200" /></a><br /></div>MISS MYANMAR GEOLOGIST 2009 ေရြးခ်ယ္ပြဲႀကီးပါ ခင္ဗ်။ သတင္းယူသူေတြ ဓာတ္ပံုဆရာေတြနဲ႔ ရွဳတ္ရွပ္ခတ္ေနေအာင္ကုိ စီကားလွပါတယ္။<br /><br /><div style="text-align: left;">အခမ္းအနားအစီအစဥ္ဟာ ဒီေနရာမွာတင္ ၿပီးဆုံးတာ မဟုတ္ေသာ္လည္း အရာရာ အေလးမထားတတ္တဲ႔ တလြဲေကာင္ ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္ ကင္မရာကုိ အားသြင္းမလာမိတဲ႔အတြက္ ဒီေလာက္အထိပဲ မွတ္တမ္းတင္ ဓာတ္ပံု ရုိက္လုိက္ႏို္င္ပါတယ္။<br /></div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;">(ဒီပို႔ကေလးထဲမွာ တင္ထားေသာ ဓာတ္ပံုေတြမ်ားတဲ႔မွ အကုိအမမ်ားအေနျဖင္႔ အေၾကာင္းအမ်ဳိးမ်ဳိးေၾကာင္႔ မိမိဓာတ္ပံုအား ဖ်တ္ေပးေစလုိပါက phoechan@ngachankaung.com သို႔ ေမးလ္ပုိ႔၍ ေတာင္းဆုိႏုိင္ပါတယ္ခင္ဗ်။ ဘူမိေဗဒမိသားစု ေတြ႔ဆုံပြဲအေၾကာင္း ေရးသားေဖာ္ျပရာမွာ မျပည္႔စံုမႈ၊ အဓိပၸါယ္လြဲမွားမႈ စသည္ျဖင္႔ အမွားအယြင္းမ်ားရွိပါက ေရးသားတင္ျပသူ ကၽြန္ေတာ္ ဂေဂ်ာင္တစ္ေကာင္ တာဝန္သာျဖစ္ပါေၾကာင္း။)<br /></div><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8399311024914450226-7909458408846994424?l=www.ngachankaung.com' alt='' /></div>phoechanhttp://www.blogger.com/profile/05508506733080157418noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-8399311024914450226.post-20535572236701574932009-09-28T04:39:00.001-07:002009-09-28T04:44:28.276-07:00<div style="text-align: left;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ရုန္းထြက္ဖုိ႔ ဒီေလာက္ခက္မယ္မွန္းသိခဲ႔ရင္</span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">အစကတည္းက</span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">မခ်ည္ေႏွာင္ခဲ႔ပါဘူး….</span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">သံေယာဇာဥ္ဆုိတဲ႔ ဒီႀကိဳးနဲ႔။<br /></span><br /></div><div style="text-align: left;"><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">ေလမဝင္႔ခင္က</span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">ေၾကြႏွင္႔ခ်င္တဲ႔ ပန္းလုိ</span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">ငါ႔ႏွလုံုးသားကုိက</span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">နင္နဲ႔ပတ္သတ္လာရင္</span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">ထိလြယ္ ရွလြယ္တယ္။<br /></span><br /></div><div style="text-align: left;"><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">တခါတေလေတာ႔လည္း</span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">ဘယ္ထင္မိပါ႔မလဲ</span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">ရူးေနတဲ႔ ဒီေကာင္႔အတြက္မွ</span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">ေနကုိက ျမင္႔ ျမင္႔ႏုိင္လြန္း….</span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">ဒီလုိနဲ႔ တတိတိပြန္းပြန္းလာတဲ႔</span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">ငါ႔ရင္ဘတ္ႀကီးေတာင္</span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">ခုဆုိ… ရုပ္လုံးမေပၚေတာ႔ဘူး။<br /></span><br /></div><div style="text-align: left;"><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">ရပါတယ္</span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">ငါကုိယ္တုိင္ပ်ဳိးမိမွေတာ႔</span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">မင္းရြာမဲ႔ မုိးကုိလည္း</span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">ေမွ်ာ္မေနေတာ႔ပါဘူး</span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">အလြမ္းေတြကုိေလာင္းလုိ႔</span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">ဒဏ္ရာေတြနဲ႔ပဲ ေပါင္းသင္</span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">ငါအခ်စ္ေတြကုိေတာ႔ ရွင္သန္ခ်င္တယ္။<br /></span><br /></div><div style="text-align: left;"><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">မနက္ျဖန္ဆုိတာ</span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">ငါ႔အတြက္ ျဖစ္ေနေသးသ၍ေပါ႔။<br /></span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8399311024914450226-2053557223670157493?l=www.ngachankaung.com' alt='' /></div>phoechanhttp://www.blogger.com/profile/05508506733080157418noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-8399311024914450226.post-561243382271310772009-09-12T06:06:00.001-07:002009-09-29T08:10:45.498-07:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_Kf8X_ZktHbM/SqudlT9N_CI/AAAAAAAAAF8/92_fAhEZTZ0/s1600-h/ss.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/_Kf8X_ZktHbM/SqudlT9N_CI/AAAAAAAAAF8/92_fAhEZTZ0/s320/ss.jpg" /></a><br /></div><a href="http://phoechan.nck.googlepages.com/balpachiyaylotmamhiHalYeeLin.mp3"><i><b>ဘယ္ပန္းခ်ီ ေရးလုိ႔မမီ </b></i>(ဟယ္ရီလင္း)</a><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-family: Zawgyi-One;"><b>အေမ႔မုသား ရွစ္ခြန္း<br /></b></span><br /></div>&nbsp; <span style="font-family: Zawgyi-One;">&nbsp;</span><br /><div style="text-align: left;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">(၁) ဇာတ္လမ္းေလးရဲ႕ အစ ကၽြန္ေတာ္ငယ္ဘဝမွာေပါ႔…….<br /></span><br /></div><div style="text-align: left;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ကၽြန္ေတာ္ဟာ ဆင္းရဲလွတဲ႔ မိသားစုေလးမွာ ေမြးဖြားႀကီးျပင္းခဲ႔ရတဲ႔ ကေလးငယ္တစ္ေယာက္ပါ။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔မိသားစုဟာ တခါတရံ အိမ္မွာ စားစရာမရွိေလာက္ေအာင္ကုိ ဆင္းရဲက်ပ္တည္းပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ ထမင္းဝုိင္းမွာ ထမင္းစားတုိင္း အေမဟာ ကၽြန္ေတာ္မဝမွာ စုိးရိမ္လုိ႔ သူစားမဲ႔အထဲက ထမင္းနဲ႔ ဟင္းကုိ ကၽြန္ေတာ္ပန္းကန္ထဲ အၿမဲ ခြဲထည္႔ေပးေလ႔ရွိပါတယ္။ ထည္႔ေပးတုိင္း အေမက ေျပာေလ႔ရွိပါတယ္။ "<b>ငါ႔သားေလးသာ ဝေအာင္စား၊ အေမကသိပ္မဆာပါဘူး။</b>" တဲ႔။ ဒါဟာ အေမ႔ရဲ႕ <b>ပထမမုသား</b> စကားပါ။<br /></span><br /></div><div style="text-align: left;"></div><div style="text-align: left;"><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">(၂) ကၽြန္ေတာ္ အရြယ္ေရာက္လာတဲ႔အခါမွာေပါ႔……<br /></span><br /></div><div style="text-align: left;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ဇြဲႀကီးၿပီး အပင္ပန္းခံႏိုင္လြန္းတဲ႔ အေမဟာ အားလပ္ခ်ိန္ေလးေတြမွာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔အိမ္နားက ျမစ္ကေလးထဲမွာ ငါးသြားမွ်ားေလ႔ ရွိပါတယ္။ သူမအေတြးထဲမွာ ငါးရခဲ႔ရင္ ကၽြန္ေတာ္ ထြားႀကိဳင္းသန္မာဖုိ႔ လုိအပ္တဲ႔ အဟာရကုိ ေပးစြမ္းႏိုင္မယ္႔ အသားဟင္းတစ္ခြက္ ရမယ္ေပါ႔။ ငါးမွ်ားကျပန္လာရင္ ကၽြန္ေတာ္အရမ္းႀကိဳက္တဲ႔ ငါးေခါင္းဟင္းခ်ဳိကို ခ်က္ေၾကြးေလ႔ရွိပါတယ္။ ၿပီးရင္ ကၽြန္ေတာ္ အားရပါးရစားေနတာကို ေဘးကေန ၿပံဳးၾကည္႔ရင္း ကၽြန္ေတာ္စားလုိ႔က်န္တဲ႔ အရုိးတုန္းေတြေလာက္ပဲ စားပါတယ္။ ဒါကုိျမင္ရေတာ႔ ကၽြန္ေတာ႔ရင္ထဲမွာ မေကာင္းပါဘူး။ ဒါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္႔ပန္းကန္ထဲမွာ ခပ္ထားတဲ႔ အသားတုန္းကုိ အေမ႔ပန္းကန္ထဲ ထည္႔ေပးေတာ႔ ျပာျပာသလဲ ျငင္းပါတယ္။ ၿပီးေတာ႔ အေမက စကားတစ္ခြန္းေျပာပါတယ္။ "<b>သားႀကိဳက္တဲ႔ငါးဟင္း သားပဲစားပါ။ အေမက ငါးဟင္းကုိ တကယ္မႀကိဳက္လုိ႔ပါ။</b>" တဲ႔။ ဒါဟာ အေမ႔ရဲ႕ <b>ဒုတိယမုသာ</b>း စကားပါ။<br /></span><br /></div><div style="text-align: left;"></div><div style="text-align: left;"><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">(၃) ကၽြန္ေတာ္ အထက္တန္းေက်ာင္းသားႀကီး ျဖစ္လာတဲ႔အခါမွာေပါ႔……. <br /></span><br /></div><div style="text-align: left;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; အေမဟာ ကၽြန္ေတာ္ပညာသင္စားရိတ္အတြက္ သူမ ႀကဳိးစားပန္းစားနဲ႔ လုပ္ထားတဲ႔ မီးျခစ္ဆံဗူးေလးေတြကုိ ယူကာ ေဈးကုိသြားၿပီး ေရာင္းခ်ပါတယ္။ ဒီလုိနဲ႔ပဲ ကၽြန္ေတာ္႔ ပညာသင္စားရိတ္ကုိ ကာမိေစမဲ႔ ေငြစေၾကးစေလးတခ်ဳိ႕ ရရွိပါတယ္။ ဒီလုိနဲ႔ ေျမာက္ေလသရမ္းတဲ႔ ေဟမာန္တ ေဆာင္းညခ်မ္းမွာ ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္ တေရးႏုိးလုိ႔ ထလာေတာ႔ မွိန္ေဖ်ာ႔ေဖ်ာ႔ ဖေယာင္းတုိင္မီးေရာက္ေအာက္မွာ မအိပ္ႏို္င္ေသးပဲ မီးျခစ္ဆံေလးေတြကုိ ဗူးထဲကုိထည္႔ေနတဲ႔ အေမ႔ကုိ ျမင္လုိက္ရပါတယ္။ ဒါေၾကာင္႔ ကၽြန္ေတာ္က "အိပ္ပါေတာ႔ အေမရယ္၊ သိပ္ညဥ္႔နက္လွၿပီ၊ မနက္မုိးလင္းရင္လည္း အေမ အလုပ္သြားရဦးမွာ မဟုတ္လား" လုိ႔ ေျပာလုိက္ပါတယ္။ အဲဒီအခါမွာ အေမက ကၽြန္ေတာ္ကုိ ၿပံဳးၿပီး စကားတစ္ခြန္း ျပန္ေျပာပါတယ္။ "<b>အိပ္ႏွင္ေခ်ပါသားရယ္၊ အေမ မပင္ပန္းပါဘူး</b>" တဲ႔။ ဒါဟာ အေမ႔ရဲ႕ <b>တတိယမုသား</b> စကားပါ။<br /></span><br /></div><div style="text-align: left;"></div><div style="text-align: left;"><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">(၄) ကၽြန္ေတာ္ တကၠသုိလ္ဝင္တန္း စာေမးပြဲႀကီး ေျဖဆုိေနခ်ိန္မွာေပါ႔……<br /></span><br /></div><div style="text-align: left;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; အေမဟာ ကၽြန္ေတာ္႔ စာေမးပြဲရက္မွာ ကၽြန္ေတာ္အားရွိေအာင္ အေဖာ္ျပဳေပးဖို႔ သူမရဲ႕အလုပ္မွ ခြင္႔ယူထားေလရဲ႕။ အဲဒီေန႔မွာေပါ႔။ ေန႔လည္ခင္းေနဟာ တစစနဲ႔ ေတာက္ပလာၿပီး အပူခ်ိန္ျမင္႔သထက္ ျမင္႔လာပါတယ္။ ဇြဲနဘဲႀကီးတ႔ဲ အေမတစ္ေယာက္ကေတာ႔ျဖင္႔ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာေအာင္ ျခစ္ျခစ္ေတာက္ ေနပူရွိန္ေအာက္မွာ စာေမးပြဲေျဖၿပီး ထြက္လာမယ္႔ ကၽြန္ေတာ္ကုိ ေစာင္႔ေမွ်ာ္ေနေလရဲ႕။ အတန္းတင္စာေမးပြဲႀကီး၏ အခ်ိန္ေစ႔ ေခါင္းေလာင္းထုိးေသာအခါ အေမဟာ ေျပးထြက္လာတဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ကုိ အားရဝမ္းသားနဲ႔ ဆီးႀကဳိၿပီး အေအးဘူးထဲမွာ ထည္႔လာတဲ႔ လၻက္ရည္ေအးကုိ ကၽြန္ေတာ္႔အား ငွဲ႔ေပးပါတယ္။ အရမ္းအရသာရွိတဲ႔ လၻက္ရည္ဟာ သားအေပၚမွာ အလြန္ခ်စ္ခင္ၾကင္နာလြန္းလွတဲ႔ အေမ႔ေမတၱာေတြေလာက္ ခ်ဳိၿမိန္ျခင္း မရွိလွပါဘူး။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ေခၽြးသံရဲရဲနဲ႔ အေမ႔မ်က္ႏွာကုိ ျမင္လုိက္ရေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္ေသာက္လက္စ လၻက္ရည္ခြက္ကို အေမ႔ကုိ ခ်က္ျခင္းျပန္ေပးၿပီး အေမာေျပ ေသာက္ခုိင္းလုိက္ပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ အေမကျငင္းပါတယ္။ <b>"ေသာက္ပါ ငါ႔သားရယ္။ အေမေရမဆာလုိ႔ပါ"</b> တဲ႔။ ဒါဟာ အေမ႔ရဲ႕ <b>စတုတၳမုသား</b> စကားပါ။<br /></span><br /></div><div style="text-align: left;"></div><div style="text-align: left;"><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">(၅) က်န္းမာေရးမေကာင္းလုိ႔ အေဖ ဆုံးပါးသြားခ်ိန္မွာေပါ႔……<br /></span><br /></div><div style="text-align: left;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ မိသားစု ဘဝေလးဟာ ပုိၿပီး ၾကမ္းတမ္းလာပါတယ္။ စိတ္ဆင္းရဲေသာက ကင္းတဲ႔ေန႔ရယ္လုိ႔ မရွိပါဘူး။ ပုိပုိၿပီး ဆုိးလာတဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ မိသားစုေလးရဲ႕ ယုိင္နဲ႔ေနတဲ႔ အေျခအေနကုိ ျမင္ေနရတဲ႔ အိမ္နားက အလြန္ေကာင္းတဲ႔ ဦးေလးၾကီးတစ္ေယာက္ဟာ ျပႆနာ ေသးေသးႀကီးႀကီး အၿမဲလာၿပီး ကူညီေျဖရွင္းေပးပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ မိသားစုရဲ႕ ကံမေကာင္းတဲ႔ ဘဝေလးကုိ စိတ္မခ်မ္းသာစရာ ျမင္ေနၾကရတဲ႔ အလြန္ခင္မင္ရင္းႏီွးလွတဲ႔ အိမ္နီးနားခ်င္းမ်ားက အေမ႔ကုိ ေနာက္အိမ္ေထာင္ျပဳဖုိ႔၊ အားကုိးအားထား ရွာဖုိ႔ အႀကံေပးၾကပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ ေခါင္းမာၿပီး ဘဝကုိ အ႐ႈံးမေပးတဲ႔ အေမဟာ သူတုိ႔ေပးတဲ႔အႀကံကုိ ဂရုမစုိက္ပဲ ျပန္ေျပာခဲ႔ပါတယ္။ <b>"ကၽြန္မအတြက္ ေမတၱာဆုိတာ မလုိအပ္ေတာ႔ပါဘူး"</b> တဲ႔။ ဒါဟာ အေမ႔ရဲ႕ <b>ပဥၥမမုသား</b> စကားပါ။<br /></span><br /></div><div style="text-align: left;"></div><div style="text-align: left;"><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">(၆) ကၽြန္ေတာ္ ေက်ာင္းၿပီးလုိ႔ အလုပ္ရခ်ိန္မွာေပါ႔……<br /></span><br /></div><div style="text-align: left;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; အေမဟာ အသက္ႀကီးလုိ႔ ပင္စင္ယူရမယ္႔အခ်ိန္ ေရာက္လာပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ အေမဟာ အနားမယူခ်င္ေသးပါဘူး။ ဒါေၾကာင္႔ မနက္ခင္းတုိင္း ေစ်းကုိသြားၿပီး ဟင္းသီးဟင္းရြက္ေတြကုိ ေရာင္းခ်ပါတယ္။ သူမရဲ႕ စားဝတ္ေနေရးနဲ႔ လုိအပ္ခ်က္ေတြကုိ ျဖည္႔ဆည္းႏုိင္ေအာင္ေပါ႔။ တနယ္တေက်းမွာ အလုပ္လုပ္ေနရတဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ဟာ အေမ႔ထံသုိ႔ သုံးစရာေငြကုိ ကၾကာခဏ ပုိ႔ေပးပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ အေမဟာ ေငြေတြကို လကၡံဖုိ႔ ေခါင္းမာေနခဲ႔ပါတယ္။ ပို႔သမွ်ေငြေတြကို ကၽြန္ေတာ္ဆီပဲ ျပန္ျပန္ပို႔ေနခဲ႔ပါတယ္။ ၿပီးေတာ႔ အၿမဲ ေျပာေလ႔ရွိပါေသးတယ္။ <b>"အေမ႔မွာ သုံးစရာ ေငြ အလုံေလာက္ရွိပါတယ္ သားရယ္"</b> တဲ႔။ ဒါဟာ အေမ႔ရဲ႕ <b>ဆ႒မမုသား</b> စကားပါ။<br /></span><br /></div><div style="text-align: left;"></div><div style="text-align: left;"><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">(၇) ကၽြန္ေတာ္ ဘဲြရၿပီး အခ်ိန္မွာေပါ႔…….<br /></span><br /></div><div style="text-align: left;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ကၽြန္ေတာ္ဟာ ဘြဲ႕လြန္ကုိ ဆက္တက္ခဲ႔ပါတယ္။ အေမရိကားမွာရွိတဲ႔ ေက်ာ္ၾကားတဲ႔ တကၠသုိလ္ႀကီးတစ္ခုမွာ ကုမၸဏီကေပးတဲ႔ ပညာသင္ဆု အစီအစဥ္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္ မဟာဘြဲ႔ကုိ ရယူႏုိင္ခဲ႔ပါတယ္။ ေနာက္ဆုံးမွာေတာ႔ အဲဒီကုမၸဏီမွာပဲ ျပန္အလုပ္လုပ္ေနပါတယ္။ အေတာ္အတန္ ျမင္႔မားလွတဲ႔ လစာေငြရေနခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္ဟာ အေမရိကားမွာ အေမ႔ဘဝ ေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းေျမ႕ သာယာေစရန္ သူမကုိ လွမ္းေခၚၿပီး ျပဳစုလုပ္ေၾကြးဖုိ႔ ရည္ရြယ္ခဲ႔ပါေသးတယ္။ ဒါေပမယ္႔ ခ်စ္စရာေကာင္းလွတဲ႔ အေမဟာ သူ႔သားေလးကုိ ဝန္ထုတ္ဝန္ပုိးျဖစ္ၿပီး စိတ္ရွဳတ္ေနရမွာကို မလုိလားခဲ႔ပါဘူး။ ဒါ႔ေၾကာင္႔ ကၽြန္ေတာ္ကို ျပန္ေျပာခဲ႔ပါတယ္။ <b>"အေမရိကားမွာ အေမနဲ႔ အံဝင္ခြင္က် ျဖစ္မွာမဟုတ္ပါဘူး သားရယ္"</b> တဲ႔။ ဒါဟာ အေမ႔ရဲ႕ <b>သတၱမမုသား</b> စကားပါ။<br /></span><br /></div><div style="text-align: left;"></div><div style="text-align: left;"><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">(၈) အေမ႔အသက္က တစစနဲ႔ ႀကီးျပင္းအုိမင္းလာခ်ိန္မွာေပါ႔…..<br /></span><br /></div><div style="text-align: left;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; အေမဟာ ကင္ဆာေရာဂါဆုိးႀကီးေႀကာင္႔ ေဆးရုံတက္ေနရပါတယ္။ မုိင္ေပါင္းမ်ားစြာ ေဝးကြာလွတဲ႔ ပင္လယ္ရပ္ျခားမွာ အလုပ္လုပ္ေနတဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ဟာ အခ်စ္ရဆုံး အေမ႔ဆီကုိ အလည္ေရာက္ခ်င္စိတ္ေၾကာင္႔ ဇာတိေျမကုိ ျပန္လာပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ အေမတစ္ေယာက္ ခြဲစိတ္ကုသမႈအၿပီး သူမရဲ႕ကုတင္ေပၚမွာ အလြန္အားအင္ခ်ည္႔နဲ႔စြာနဲ႔ လဲေလ်ာင္းေနရရွာပါတယ္။ အလြန္ အုိမင္းမစြမ္း ျဖစ္ေနတဲ႔ အေမဟာ အလြန္နက္ရွဴိင္းတဲ႔ ၾကင္နာႏူးညံ႔မႈ အတိၿပီးတဲ႔ ေမတၱာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ႔္အနားမွာ ဟန္ေဆာင္ၿပီး ၿပဳံးေနခဲ႔ပါတယ္။ ေရာဂါေဝဒနာရဲ႕ ဖိစီးႏိွပ္စက္မႈကုိ အလူးအလဲခံေနရတဲ႔ အေမဟာ အရမ္းနာက်င္ခံစားေနရပံုေပါက္ေနတာေတာင္မွ သူမရဲ႕ မ်က္ႏွာကုိ အၿပံဳးေတြနဲ႔ ေဝဆာေနေအာင္ မနည္းႀကိဳးစားေနရပါတယ္။ ဒီေရာဂါဆုိးႀကီးဟာ အေမ႔ကုိယ္ခႏၶာကုိ ဘယ္ေလာက္ထိ ႏွိပ္စက္ ဖ်က္စီးေနတယ္ဆုိတာကို အလြန္အမင္း ပိန္ၿခဳံးခ်ည္႔နဲ႔ေနတဲ႔ အေမ႔ကုိ ျမင္ရုံမွ်ျဖင္႔ ေသခ်ာစြာ သိႏိုင္ပါတယ္။ အေမ႔အေျခအေနကုိ ျမင္ေတြ႔ေနရတဲ႔ ကၽြန္ေတာ္႔ရဲ႕ ႏွလုံးသားဟာ နာက်င္ေနခဲ႔ပါတယ္။ ကြဲထြက္လုမတတ္ကို နာက်င္ေနခဲ႔တာပါ။ ကၽြန္ေတာ္႔ပါးျပင္မွာ မ်က္ရည္ေတြ တသြင္သြင္ စီးဆင္းေနတာကို ျမင္ေတာ႔ အေမဟာ ရွိသမွ်အားအင္ကုိ စုစည္းၿပီး တုိးတုိးေလး အားယူေျပာပါတယ္။ "<b>မငုိပါနဲ႔ ငါ႔သားရယ္။ အေမေနသာပါတယ္။ နည္းနည္းမွ မနာက်င္ပါဘူး</b>" တဲ႔။ ဒါဟာ အေမ႔ရဲ႕ <b>အ႒မမုသား</b> စကားပါ။<br /></span><br /></div><div style="text-align: left;"></div><div style="text-align: left;"><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">အေမဟာ အ႒မေျမာက္ မုသားစကားကုိ ေျပာအၿပီးမွာ အၾကင္နာေတြနဲ႔ အၿမဲျပည္႔ႏွက္ေနတဲ႔ သူမရဲ႕ ႏူးညံ႔လြန္းတဲ႔ မ်က္ဝန္းတစ္စုံကုိ ထာဝရ မွိတ္သြားခဲ႔ပါတယ္။<br /></span><br /></div><div style="text-align: left;"></div><div style="text-align: left;"><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">ကၽြန္ေတာ္႔ရဲ႕ သူငယ္ခ်င္း သိရိလကၤာတစ္ေယာက္က ေပးပုိ႔ထားတဲ႔ ေမး(လ)ေလးကုိ တတ္သေလာက္္ မွတ္သေလာက္နဲ႔ ဘာသာျပန္ၿပီး ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ အေနအထားေလးနဲ႔ ဆီေလ်ာ္ေအာင္ ေရးသားထားတဲ႔ ဇာတ္လမ္းေလးပါ။ မုသားဆုိေပမယ္႔ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာပါရင္ ဒါဟာ အလြန္တရာ ခ်ဳိျမပါတယ္။ စာဖတ္သူ သူငယ္ခ်င္းတုိ႔လည္း ဘယ္ႏွစ္ခါ အလိမ္ခံရၿပီးၿပီလဲလုိ႔ ျပန္စမ္းစစ္ၾကည္႔ေစခ်င္ပါတယ္။<br /></span><br /></div><div style="text-align: left;"></div><div style="text-align: left;"><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">ဒီပို႔(စ)ေလးနဲ႔ အေမ႔ကုိ ဟုိး…အေဝးကအေမ႔သား ကန္ေတာ႔လုိက္ပါတယ္ အေမ……။<br /></span><br /></div><br /><br /><br /><br /><br /><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"> &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8399311024914450226-56124338227131077?l=www.ngachankaung.com' alt='' /></div>phoechanhttp://www.blogger.com/profile/05508506733080157418noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-8399311024914450226.post-47419338397582253872009-09-10T06:11:00.001-07:002009-09-11T07:30:38.362-07:00<div style="text-align: center;"><i>ထိမ္းျမားမဂၤလာ ရက္ေရြးရာဝယ္</i></div><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-family: Zawgyi-One;"><b>ဝါဆုိဝါေခါင္</b> ထိမ္းျမားရင္လွ<br /></span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ေသကိန္းပ ေဆြၾကင္ေဖာ္<br /></span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ေခါင္းပါးစြာ <b>ေတာ္သလင္း</b>ရယ္နဲ႔<br /></span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">လ<b>ျပာသုိ </b>ဥစၥာယြင္းပါလိမ္႔<br /></span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ကြင္းေရွာင္ၾက လ<b>နတ္ေတာ္</b>္<br /></span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">မေလွ်ာ္ပါတဲ႔ ဤေျခာက္လ။ ။ <br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ေရွးလူႀကီး သူမမ်ားရဲ႕ ဆုိရုိးစကားေလးပါ ခင္ဗ်။ ထိမ္းျမားမဂၤလာပြဲ က်င္းပရာမွာ ေရွာင္ရွားသင္႔တဲ႔ လ ေတြပါခင္ဗ်။ ဒီလကၤာေလးမွာ ပါတဲ႔အတုိင္း အဲဒီလေတြမွာ မဂၤလာေဆာင္ရင္ အဲလုိေတြတကယ္ျဖစ္မယ္လုိ႔ တရားေသေတာ႔ မေျပာႏို္င္ပါဘူး။ ဥပါဒါန္ေၾကာင္႔ ဥပါတ္ေရာက္တာေတြလည္း ပါမွာပါ။ ဒါေပမယ္႔လည္း "ေစ်းသံုးလည္းမလြယ္နဲ႔ ေရွးထံုးလည္း မပယ္နဲ႔၊ ေစ်းသံုးလြယ္ေတာ႔ မြဲတတ္တယ္ ေရွးထံုးပယ္ေတာ႔ လြဲတတ္တယ္" ဆုိတဲ႔ စကားလည္း ရွိေသးသကုိးဗ်။ ဒါေၾကာင္႔ ေၾကာက္တတ္ရင္ ဝန္ကင္း ဆုိတာလုိမ်ဳိး ျဖစ္ႏုိင္ရင္ ေရွာင္ၾကတာ မမွားဘူးေပါ႔ဗ်ာ။ ဘာျဖစ္တာမွတ္လုိ႔။ ကုိယ္႔ဘက္မွာ ေျခာက္လႀကီးေတာင္ က်န္ေသးတာပဲကုိ။ ကုိယ္႔တစ္သက္မွာ တစ္ေယာက္ပဲလုိ႔ ရည္ရြယ္ၿပီး လက္ထပ္ၾကတဲ႔ မဂၤလာပြဲမွာ အမွားရွိႏုိင္တယ္လုိ႔ သံသယရွိတဲ႔ အရာအားလုံးကုိ ေရွာင္ၾကဥ္တာ အေကာင္းဆံုးပဲလုိ႔ ထင္ပါတယ္ခင္ဗ်။ လက္ထပ္ပြဲက်င္းပဖုိ႔ တာဆူေနၾကတဲ႔ မိတ္ေဆြမ်ား အတြက္ရည္ရြယ္ၿပီး ဒီပုိ႔(စ)ေလးကုိ တင္လုိက္ရပါေၾကာင္း ေဘာ္ဒါအေပါင္းတုိ႔…..။<br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8399311024914450226-4741933839758225387?l=www.ngachankaung.com' alt='' /></div>phoechanhttp://www.blogger.com/profile/05508506733080157418noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-8399311024914450226.post-66116601861631165032009-09-08T04:12:00.001-07:002009-09-08T04:21:58.113-07:00<div style="text-align: center;"><span style="font-family: Zawgyi-One;"><b>စုိးစိတ္<br /></b></span></div><br /><br /><div style="text-align: left;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ေလေျပညင္းရဲ႕ ေနာက္ကြယ္မွာ<br /></span></div><div style="text-align: left;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">မုန္တုိင္းဆုိတာ ရွိတယ္။<br /></span></div><div style="text-align: left;">&nbsp;<span style="font-family: Zawgyi-One;">&nbsp;</span></div><div style="text-align: left;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">အၿပံဳးေတြရဲ႔ ေနာက္ကြယ္မွာ<br /></span></div><div style="text-align: left;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ဟန္ေဆာင္မႈဆုိတာ ရွိတယ္။</span></div><div style="text-align: left;"><span style="font-family: Zawgyi-One;"><br /></span></div><div style="text-align: left;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ျဖည္႔စီးမႈေတြရဲ႕ ေနာက္ကြယ္မွာ <br /></span></div><div style="text-align: left;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ရမၼက္ဆုိတာ ရွိတယ္။</span></div><div style="text-align: left;"><span style="font-family: Zawgyi-One;"><br /></span></div><div style="text-align: left;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">သုခေတြရဲ႕ ေနာက္ကြယ္မွာ <br /></span></div><div style="text-align: left;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ဒုကၡဆုိတာ ရွိတယ္။</span></div><div style="text-align: left;"><span style="font-family: Zawgyi-One;"><br /></span></div><div style="text-align: left;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">အဲလုိသာဆုိရင္<br /></span></div><div style="text-align: left;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ေကာင္မေလးေရ…..<br /></span></div><div style="text-align: left;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ငါစုိးရိမ္မိတယ္။<br /></span></div><div style="text-align: left;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">မင္းအခ်စ္ေတြရဲ႕ ေနာက္ကြယ္မွာ <br /></span></div><div style="text-align: left;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">မာယာေတြမ်ား ရွိေနမလား ဆုိတာ။ ။<br /></span></div><div style="text-align: left;"></div><div style="text-align: left;"></div><div style="text-align: left;"></div><div style="text-align: left;"></div><div style="text-align: left;"></div><div style="text-align: left;"></div><div style="text-align: left;"></div><div style="text-align: left;"></div><div style="text-align: left;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;</div><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"> &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8399311024914450226-6611660186163116503?l=www.ngachankaung.com' alt='' /></div>phoechanhttp://www.blogger.com/profile/05508506733080157418noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-8399311024914450226.post-21897382535687206622009-08-13T19:30:00.001-07:002009-09-05T05:16:31.406-07:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div style="text-align: left;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_Kf8X_ZktHbM/SoTRRFtXvwI/AAAAAAAAAFQ/mvtI7CASwtE/s1600-h/geo3.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/_Kf8X_ZktHbM/SoTRRFtXvwI/AAAAAAAAAFQ/mvtI7CASwtE/s320/geo3.jpg" /></a><span style="font-family: Zawgyi-One;"><b>ဘူမိေဗဒ ကြင္းဆင္းအမွတ္တရ<br /></b></span></div><div style="text-align: left;"></div><div style="text-align: left;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;ငါ သတိရဆဲပါ……<br /></span></div><div style="text-align: left;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">အခ်ိန္က်ဳိးပဲ႔စာေလးမွာ<br /></span></div><div style="text-align: left;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">လက္ခ်င္းယွက္တြဲ<br /></span></div><div style="text-align: left;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">အခက္အခဲၾကား<br /></span></div><div style="text-align: left;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ငါတုိ႔<br /></span></div><div style="text-align: left;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">လမ္းသလားခဲ႔ဘူးတာကို…<br /></span></div><div style="text-align: left;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_Kf8X_ZktHbM/SoTN9BO01eI/AAAAAAAAAFA/EqPxDq3ifFY/s1600-h/Untitled-1.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/_Kf8X_ZktHbM/SoTN9BO01eI/AAAAAAAAAFA/EqPxDq3ifFY/s320/Untitled-1.jpg" /></a></div><div style="text-align: left;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;ငါ ၾကားေယာင္ဆဲပါ….<br /></span></div><div style="text-align: left;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">မညီမညာေလွ်ာက္လမ္းထက္<br /></span></div><div style="text-align: left;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">နမ္းရွဳိက္ဆင္းေလ်ာက္<br /></span></div><div style="text-align: left;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ညွာတာမဲ႔ မုိးေပါက္ေတြၾကား<br /></span></div><div style="text-align: left;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ေအာ္ဟစ္သီေၾကြး<br /></span></div><div style="text-align: left;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ငါတုိ႔ရဲ႕<br /></span></div><div style="text-align: left;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ဂႏၶဝင္ေတးေတြကုိ…<br /></span></div><div style="text-align: left;"></div><div style="text-align: left;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">&nbsp;&nbsp;&nbsp; ငါ မက္ေမာဆဲပါ….<br /></span></div><div style="text-align: left;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ေမာင္ရင္းႏွမလုိ ခ်စ္ျခင္းနဲ႔<br /></span></div><div style="text-align: left;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ဂ်ေပ ေရာင္းရင္းတစ္သုိက္<br /></span></div><div style="text-align: left;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_Kf8X_ZktHbM/SoTL2Sm-n7I/AAAAAAAAAE4/PyBSXTIP6sA/s1600-h/geo+copy.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/_Kf8X_ZktHbM/SoTL2Sm-n7I/AAAAAAAAAE4/PyBSXTIP6sA/s320/geo+copy.jpg" /></a><span style="font-family: Zawgyi-One;">လက္ဆုံရင္း ႏႈိက္ခဲ႔ၾကတဲ႔<br /></span></div><div style="text-align: left;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ငါတုိ႔ရဲ႕ <br /></span></div><div style="text-align: left;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ေပါ႔ပ်က္ပ်က္ ဟင္းတစ္ခြက္ကုိ…<br /></span></div><div style="text-align: left;"></div><div style="text-align: left;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;ငါ ခုံမင္ဆဲပါ….<br /></span></div><div style="text-align: left;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ပင္ပန္းမႈေတြ ေျပေပ်က္ဖုိ႔<br /></span></div><div style="text-align: left;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ခပ္ေျခာက္ေျခာက္ တီးဆုိင္ေထာင္႔<br /></span></div><div style="text-align: left;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ကဗ်ာရြက္ရင္း ေသာက္ခဲ႔ၾကတဲ႔<br /></span></div><div style="text-align: left;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ငါတို႔ရဲ႕<br /></span></div><div style="text-align: left;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ခ်ဳိစိမ္႔ ရွယ္တစ္ခြက္ကုိ…<br /></span></div><div style="text-align: left;"></div><div style="text-align: left;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;ငါ တသဆဲပါ….<br /></span></div><div style="text-align: left;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">သကၠရာဇ္ေတြ ေရြ႕ရွား<br /></span></div><div style="text-align: left;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ျပကၡဒိန္ေတြသာ အုိေဟာင္သြားေပမယ္႔<br /></span></div><div style="text-align: left;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ပညာရွာရင္း လွမ္းနင္းခဲ႔တဲ႔<br /></span></div><div style="text-align: left;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ငါတို႔ရဲ႕<br /></span></div><div style="text-align: left;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ကြင္းဆင္းမွတ္တမ္း ခရီးၾကမ္းကုိ….။ ။<br /></span></div><span style="font-family: Zawgyi-One;"><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8399311024914450226-2189738253568720662?l=www.ngachankaung.com' alt='' /></div>phoechanhttp://www.blogger.com/profile/05508506733080157418noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8399311024914450226.post-42131709361219381722009-08-02T05:34:00.000-07:002009-09-29T07:27:42.181-07:00<div style="font-weight: bold; text-align: center;">မဟာဗုဒၶဝင္ အက်ဥ္းခ်ဳပ္<br /><br /><object height="344" width="425"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/P2NLQGrbf5U&hl=en&fs=1&"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/P2NLQGrbf5U&hl=en&fs=1&" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8399311024914450226-4213170936121938172?l=www.ngachankaung.com' alt='' /></div>phoechanhttp://www.blogger.com/profile/05508506733080157418noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8399311024914450226.post-84723401675804581282009-07-16T06:03:00.001-07:002009-07-16T06:06:47.405-07:00<span xmlns=""><p><span style="font-family:Zawgyi-One;"><strong>ေရႊနတ္ေတာင္ ေစတီေတာ္ျမတ္ႀကီး<br /></strong></span></p><p><br /> </p><p><span style="font-family:Zawgyi-One;"> ေရႊနတ္ေတာင္ ေစတီေတာ္ျမတ္ႀကီးသည္ ပဲခူးတုိင္း(အေနာက္ပုိင္း)၊ ေရႊေတာင္ၿမဳိ႕တြင္ ရိွေသာ သမုိင္းဝင္ တန္ခုိးႀကီး ဘုရား၊ ပုထုိး၊ ေစတီမ်ားတြင္ တစ္ဆူအပါအဝင္ ျဖစ္ပါသည္။ ေရႊေတာင္ၿမဳိ႕၏ အေနာက္ေတာင္ယြန္းယြန္း ေလးမုိင္ခန္႔အကြာတြင္တည္ရွိေသာ မယားမန္ရြာအနီး နတ္ေတာင္ေပၚတြင္ ေရႊေရာင္တဝင္းဝင္းျဖင္႔ ႀကည္ညဳိဖြယ္ သပၸယ္စြာ တည္ေနေတာ္မူပါသည္။ ေစတီေတာ္ႀကီး တည္စဥ္ကာလတြင္ လူပုဂၢဳိလ္မ်ားတစ္ေနကုန္တည္သည္႔ ဥာဏ္ေတာ္ထက္ ေနာက္တေန႔အာရုဏ္တက္တြင္ ဖူးေတြ႔ရေသာ ဥာဏ္ေတာ္မွာ ပုိျမင္႔ေနသျဖင္႔ လူတစ္ရစ္ နတ္တစ္ရစ္တည္ခဲ႔သည္ဟု အဆုိရွိပါသည္။ ေရႊနတ္ေတာင္ေစတီေတာ္ ျမတ္ႀကီး၏ ၾကည္ညဳိဖြယ္ရာ သမိုင္းအက်ဥ္းခ်ဳပ္ကုိ မိတ္ေဆြမ်ား ဖတ္ရႈ႕ေလ႔လာမွတ္သား ကုသုိလ္သဒၵါပြားႏုိင္ေစရန္ ေရးသားပူေဇာ္လုိက္ပါသည္။<br /></span></p><p><br /> </p><p><span style="font-family:Zawgyi-One;"><strong><em>"ေရႊနတ္ေတာင္ေစတီေတာ္" </em></strong>သမုိင္းအက်ဥ္းခ်ဳပ္<br /></span></p><p><span style="font-family:Zawgyi-One;"><strong>ေရႊေတာင္ျမဳိ႕</strong>။ ။ မဟာမ႑​​လ မဇၥ်ိမ (အေနာက္ေဒသ) တြင္ အစဦးစြာ မင္းျပဳေသာ မဟာသမၼတမင္းမွစ၍ (၂၈) ဆက္ေျမာက္ အစၥိမမင္းႀကီး၏ သားေတာ္ သူရတပမင္းသည္ မဇၥ်ိမေဒသမွ သုနာပရႏၲ (အေရွ႕) ေဒသသုိ႔ ေခၽြရံမ်ားစြာတုိ႔ႏွင္႔ ထြက္ခြာလာခဲ႔ရာ ကဥၥနာဂီရိ (ေခၚ) ေရႊေရာင္ေတာက္ပေနသည္႔ ေတာင္ႀကီးကုိ ေတြ႕သျဖင္႔ "ေရႊေတာင္ၿမဳိ႕" တည္ကာ မင္းျပဳစုိးစံေတာ္မူသည္။<br /></span></p><p><span style="font-family:Zawgyi-One;"> သူရတပမင္းသည္ ႏွစ္စဥ္ တေပါင္းလ ေရာက္ေသာအခါ ေရႊေတာင္ၿမဳိ႕ ေတာင္ဘက္ရွိ ေဒဝါဂီရိ (ေခၚ) နတ္ေတာင္သုိ႔ ၾကြခ်ီး၍ နကၡတ္သဘင္ (ေတာင္တက္သဘင္ဟုလည္း အဆုိရိွပါသည္) ဆင္ယင္ျပဳလုပ္ က်င္းပေလ႔ရွိရာမွ ယခုအခ်ိန္ထိ တေပါင္းလတြင္ ေရႊနတ္ေတာင္ ဘုရားပြဲေတာ္ က်င္းပၿမဲျဖစ္ပါသည္။<br /></span></p><p><span style="font-family:Zawgyi-One;"><strong>ေရႊေတာင္ၿမဳိ႕ ပ်က္စီးျခင္း</strong>။ ။ သူရတပမင္္းမွ (၃၆) ဆက္ေျမာက္ တနင္းလာနံ မင္းလက္ထက္တြင္ ကဥၥနာဂီရိ (ေခၚ) ေရႊေတာင္ျပည္ႀကီး ပ်က္စီးကာ နိဂုံး (ရြာႀကီး) အေနအထားသာ က်န္ရွိခဲ႔ပါသည္။ သမုိင္းတြင္ "ပူးကက်ားဆုံး တုိင္းအလုံး နိဂုံးရပ္ႀကီး ျဖစ္လတၱံ႔" ဟု အဆုိရွိပါသည္။<br /></span></p><p><span style="font-family:Zawgyi-One;"><strong>ဗုဒၶေဂါတမ ပြင္႔ေတာ္မူခဲ႔ျခင္း</strong>။ ။(ဘီစီ ၆-ရာစု) မဟာသကၠရာဇ္ (သကၠရာဇ္ အသစ္ဟုလည္း ေခၚပါသည္) ၁၀၃-ခုတြင္ မဇၥ်ိမေဒသ<strong>တြင္ </strong>ဗုဒၶေဂါတမ ပြင္႔ေတာ္မူခဲ႔ၿပီး ၁၀၄-ခု တြင္ ျမတ္စြာဘုရားသခင္သည္ ေဒဝါဂီရိ (ေခၚ) နတ္ေတာင္သုိ႔ ၾကြေတာ္မူခဲ႔ပါသည္။ ထုိအခ်ိန္က ဤေနရာ၊ ဤေဒသရွိ လူတုိ႔၏ စရုိက္ဘာသာ ဓေလ႔အလုိက္ (ပုဂၢလဇၥ်ာသယ အားေလ်ာ္စြာ) ျမတ္စြာဘုရားရွင္သည္ ေရႊေရာင္ေတာက္ပေသာ နတ္သားအသြင္ ဖန္ဆင္းေတာ္မူလ်က္ နိဂုံးသူ နိဂုံးသားတုိ႔အား (၇) ရက္တုိင္တုိင္ တရားေဒသနာေတာ္ ေဟာၾကားေတာ္မူၿပီးေနာက္ ဗုဒၶသာသနာ အရွည္ထြန္းကားေစရန္ ကိုယ္စားေတာ္ (နိမၼိတ) ေရႊနတ္ရုပ္ႀကီးကုိ ထားေတာ္မူခဲ႔ပါသည္။<br /></span></p><p><span style="font-family:Zawgyi-One;"><strong>ေရႊနတ္ေတာ္ ေစတီေတာ္ တည္ထားျခင္း</strong>။ ။ျမတ္စြာဘုရား၏ ကုိယ္ပြားေတာ္ (နိမၼိတ) ေရႊနတ္ရုပ္ႀကီးကုိ နိဂုံးသူ၊ နိဂုံးသားတုိ႔က အုတ္၊ အဂၤေတတို႔ျဖင္႔ ၿမဳိ႕လ်က္ ေစတီတည္ကာ ကုိးကြယ္ခဲ႔ၾကပါသည္။ (ေရႊေရာင္ေတာက္ပေနေသာ နတ္ရုပ္ႀကီးကုိ ဌာပနာလ်က္ ေစတီတည္ထားျခင္းေၾကာင္႔ "ေရႊနတ္ေတာ္ ေစတီ" ဟု ေခၚတြင္ခဲ႔ၾကပါသည္။) ေစတီတည္ရာတြင္ ေန႔အခါတြင္ လူတုိ႔တည္ၾကၿပီး၊ ညအခါ နတ္တုိ႔တည္ၾကသည္ကုိ အစြဲျပဳ၍ "လူနတ္ ႏွစ္လီ တစ္ရစ္စီ ေစတီေရႊနတ္ေတာင္" ဟု သမုိင္းအဆုိရွိခဲ႔ပါသည္။<br /></span></p><p><span style="font-family:Zawgyi-One;"> သကၠရာဇ္ ၁၀၄-တြင္ ဘုရားတည္ျခင္းေၾကာင္႔ "ဇယသုဥ္ဧစ္ နတ္ေတာင္ျဖစ္ မွတ္လစ္ႏွစ္ေကာဇာ" ဟု သမုိင္းတြင္ ေတြရွိရပါသည္။<br /></span></p><p><span style="font-family:Zawgyi-One;"><strong>သေရေခတၱရာေခတ</strong>္။ ။ဒြတၱေဘာင္မင္း၏ မိဖုရားမ်ားျဖစ္ၾကေသာ ပိႆႏိုးမိဖုရားႏွင္႔ စႏၵာေဒဝီမိဖုရားတုိ႔သည္ ႏွစ္ေပါင္း ၁၄၀ ေက်ာ္သျဖင္႔ ပ်က္စီးယုိယြင္းေနေသာ ေရႊနတ္ေတာင္ ေစတီေတာ္ကုိ ဘုရားရွင္၏ ဓာတ္ေတာ္ ၁၈၂-ဆူကုိ ႒ာပနာ၍ (၁၆၂-ဆူဟုလည္း အခ်ဳိ႕စာတြင္ ေတြ႔ရပါသည္) ထပ္မံျပဳျပင္ တည္ေတာ္မူခဲ႔ရာ ဉာဏ္ေတာ္ ၁၅-ေတာင္ထိ ျမင္႔ခဲ႔ပါသည္။<br /></span></p><p><span style="font-family:Zawgyi-One;"><strong>ပုဂံေခတ</strong>္။ ။ေကာဇာသကၠရာဇ္ ၆၄၈-ခုႏွစ္တြင္ ျပည္စား သီဟသူသည္ ခမည္းေတာ္မိန္႔မွာသည္႔ စကားအရ လက္စြတ္ေတာ္ကုိ ေရာင္းခ်၍ ေရႊနတ္ေတာင္ ေစတီေတာ္ကုိ ျပဳျပင္မြန္းမံ တည္ေဆာက္ေတာ္မူခဲ႔ရာ ဉာဏ္ေတာ္ (၄၄) ေတာင္ရွိခဲ႔ပါသည္။<br /></span></p><p><span style="font-family:Zawgyi-One;">`(ထုိအခ်ိန္တြင္ "ဗာရာဏသီၿမဳိ႕၏ အေရွ႕ေတာင္စဥ္တစ္တန္းဝယ္ ေရႊထြက္ေသာ ေတာင္သုံးလံုးရွိသည္ကုိစြဲ၍ ေရႊေတာင္ၿမဳိ႕ သမုတ္သည္" ဟု ေတြ႔ရွိရပါသည္။)<br /></span></p><p><span style="font-family:Zawgyi-One;"><strong>ေတာင္ငူေခတ</strong>္။ ။ေတာင္ငူဘုရင္ တပင္ေရႊထီးသည္ ၈၉၂-ခုႏွစ္တြင္ ထီးနန္းတက္ၿပီးေနာက္ ျပည္ၿမဳိ႕ကုိ တုိက္ခုိက္သိမ္းပုိက္ၿပီးလ်င္ ေဟာင္းႏြမ္းေနေသာ ေရႊနတ္ေတာင္ ေစတီေတာ္ကုိ ျပဳျပင္မြမ္းမံ၍ ကုိယ္ေတာ္လုံးျပည္႔ ေရႊသကၤန္းကပ္လႉပါသည္။<br /></span></p><p><span style="font-family:Zawgyi-One;"><strong>အင္းဝေခတ</strong>္။ ။သကၠရာဇ္ ၁၁၀၀-မျပည္႔မီ ဟံသာဝတီေရာက္မင္း၏ ေျမာက္နန္း မိဖုရားသည္ သားေတာ္အေနာ္ရထာမင္းေစာႏွင္႔ သမီးေတာ္ ထိပ္ပန္းမင္းသမီးတုိ႔ကုိ ေရႊေတာင္ၿမဳိ႕ စားေစခဲ႔ရာ ေရႊနတ္ေတာင္ေစတီေတာ္ကုိ မ်ားစြာ ျပဳျပင္ခဲ႔ပါသည္။<br /></span></p><p><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကုန္းေဘာင္ေခတ္။ ။သကၠရာဇ္ ၁၁၄၆-ခုႏွစ္တြင္ ဘုိးေတာ္ဘုရား၏ သားေတာ္ အိမ္ေရွ႕မင္းသည္ ရခုိင္ျပည္မွအျပန္ ေရႊနတ္ေတာင္ ေစတီေတာ္ကုိ ဝင္ေရာက္ဖူးေမွ်ာ္၍ ကုိယ္ေတာ္အျပည္႔ ေရႊသကၠန္းကပ္လႉခဲ႔ပါသည္။<br /></span></p><p><span style="font-family:Zawgyi-One;"> သကၠရာဇ္ ၁၂၀၀-ျပည္႔ႏွစ္ အဂၤလိပ္-ျမန္မာ စစ္ျဖစ္ေနစဥ္ ေရႊေတာင္ၿမဳိ႕ က်ီးသဲေလးထပ္ဆရာေတာ္ အရွင္လာဘာဝရသည္ မြန္းမံ၍ ေရႊသကၠန္းကပလႉခဲ႔ပါသည္။<br /></span></p><p><span style="font-family:Zawgyi-One;"> သကၠရာဇ္ ၁၂၂၀-ျပည္႔ႏွစ္တြင္ မုိးႀကီးသည္းထန္စြာ ရြာသြန္းေသာေၾကာင္႔ ေစတီေတာ္ႀကီး၏ ထီးေတာ္၊ ငွက္ေပ်ာဖူးေတာ္၊ ေဖာင္းရစ္ေတာ္တုိ႔ ေျမခပ်က္စီးသျဖင္႔ ေရႊေတာင္ၿမဳိ႕ ကန္ႀကီးဒါယကာ ဦးေမွာ္၊ ဦးလင္း၊ ဦးညွင္း အစရွိေသာ ဘ႑ာေတာ္ထိန္းအဖြဲ႔မွ ျပဳျပင္မြမ္းမံခဲ႔ရာ ဉာဏ္ေတာ္ ၅၅-ေတာင္ထိ ရွိခဲ႔ပါသည္။<br /></span></p><p><span style="font-family:Zawgyi-One;"><strong>အဂၤလိပ္တုိ႔ အုပ္ခ်ဳပ္စဥ္ကာလ</strong>။ ။၁၂၅၅-ခု၊ တေပါင္းလတြင္ ေစတီေတာ္ႀကီး၏ ေျမာက္ဘက္ ေစာင္းတန္းႏွင္႔တကြ ျပႆာဒ္ႀကီးမ်ား၊ ဇရပ္တန္ေဆာင္းမ်ား မီးသင္႔ေလာင္ကၽြမ္းျခင္းခံရသျဖင္႔ ရဟန္းေတာ္ ရွင္သာသနႏွင္႔ နယ္ပုိင္ဝန္ေထာက္ ဦးေရွာင္၊ ေရႊေတာင္ၿမဳိ႕ ဦးဆင္၊ ဦးပြား၊ ဦးခုိင္ စေသာ ဘ႑ာေတာ္ထိန္အဖြဲ႔ႏွင္႔ ျပည္သူတုိ႔က ေစတီေတာ္ႀကီးအား ျပန္လည္ျပဳျပင္ မြန္းမံခဲ႔ၾကပါသည္။<br /></span></p><p><span style="font-family:Zawgyi-One;"> သကၠရာဇ္ ၁၂၆၁-ခုႏွစ္အထိ ၆-ႏွစ္မွ် ျပဳျပင္မြန္းမံၾကသျဖင္႔ ဉာဏ္ေတာ္ကုိလည္း ယခုဖူးေတြ႔ရသည္႔အတုိင္း (၈၁) ေတာင္တစ္ထြာအထိ တုိးျမွင္႔ခဲ႔ၾကပါသည္။<br /></span></p><p><span style="font-family:Zawgyi-One;"> ၁၂၆၉-ခုႏွစ္တြင္ ေရႊေတာင္ၿမဳိ႕ ဦးသာေဗ်ာ၊ ဦးစံျမ၊ ဦးသာေမာင္ စေသာ လူႀကီးမ်ား ႀကီးမႉးလ်က္ ရင္ျပင္ေတာ္ အုတ္၊ အဂၤေတခင္းျခင္း၊ ေရႊပန္းခုိင္ (၁၂) ခုိင္၊ စုိက္ထီး (၈) စင္း၊ တံခြန္တုိင္ (၄) တုိင္ စုိက္ထူလႉခဲ႔ၾကပါသည္။<br /></span></p><p><br /> </p><p><span style="font-family:Zawgyi-One;"> ဤေရႊနတ္ေတာင္ေစတီေတာ္ သမိုင္းကုိ ဦးေသာင္းခင္(ဓမၼာစရိယ၊ဘီေအ) ေရးသားျပဳစု၍ ဆရာေတာ္ ဦးအဂၢဝံသ(အဂၢမဟာအေက်ာ္ အဂၢမဟာပ႑ိတ) မွ တည္းျဖတ္ထုတ္ေဝေသာ "ေရႊနတ္ေတာင္ ေစတီေတာ္ သမုိင္းအက်ဥ္းခ်ဳပ္ႏွင္႔ ႏႈိးေဆာ္စာတမ္းမွ" ကူးယူေရးသား ပူေဇာ္ျခင္းျဖစ္ပါသည္။အဆုိပါ စာတမ္းတြင္ လြတ္လပ္ေရးရၿပီးေခတ္အထိ ေခတ္အဆက္ဆက္ေၾကာင္း ေရးသားတင္ျပထားေသာ္လည္း စာအရမ္းမ်ားသြားမည္စုိးေသာေၾကာင္႔ ခ်န္လွပ္ထားခဲ႔ပါသည္။<br /></span></p><p><br /> </p><p><br /> </p><p><br /> </p><p><br /> </p><p><br /> </p><p><br /> </p><p> <br /> </p><p><span style="font-family:Zawgyi-One;"> </span></p></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8399311024914450226-8472340167580458128?l=www.ngachankaung.com' alt='' /></div>phoechanhttp://www.blogger.com/profile/05508506733080157418noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8399311024914450226.post-58957443835195624922009-07-12T06:39:00.001-07:002009-07-13T05:19:47.809-07:00<span style="font-weight: bold;"> ေရႊမ်က္မွန္ွဗုဒၶရုပ္ပြားေတာ္ျမတ္ႀကီး</span><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_Kf8X_ZktHbM/SlshnJcdO6I/AAAAAAAAADc/Qs6uR9l0_2g/s1600-h/PC4.png"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 202px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_Kf8X_ZktHbM/SlshnJcdO6I/AAAAAAAAADc/Qs6uR9l0_2g/s320/PC4.png" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5357913138121227170" border="0" /></a><span style="font-family:Zawgyi-One;"><strong></strong></span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေရႊမ်က္မွန္ဗုဒၶရုပ္ပြားေတာ္ျမတ္ႀကီးသည္ ပဲခူးတုိင္း(အေနာက္ပုိင္း)၊ ေရႊေတာင္ၿမဳိ႕တြင္ ကိန္းဝပ္စံပယ္လ်က္ရိွေသာ သမုိင္းဝင္ တန္ခုိးႀကီးဘုရားမ်ားတြင္ တစ္ဆူအပါအဝင္ ျဖစ္ပါသည္။ ျပည္ေထာင္စုျမန္မာႏုိင္ငံတြင္ ေရႊမ်က္မွန္တပ္ဆင္ပူေဇာ္ထားေသာ တစ္ဆူတည္းေသာ ဗုဒၶရုပ္ပြားေတာ္ျမတ္ႀကီး ျဖစ္ပါသည္။ ေရႊမ်က္မွန္ဘုရားႀကီးထံတြင္ ရုိေသေလးျမတ္စြာ အဓိ႒ာန္ေဆာက္တည္ ၾကည္ညဳိပါက ရာထူးအာဏာ ဘုန္းတန္ခုိး ထြန္းေတာက္ျပည္႔ၿဖဳိးေအာင္ျမင္ျခင္း၊ ေကာင္က်ဳိးရရွိျခင္းႏွင္႔ လုိအင္ဆႏၵ ျပည္႔စုံျခင္းမ်ား ဒိ႒ဓမၼ ေတြ႔ႀကံဳခံစားရသည္ဟု သိရွိရပါသည္။ အထူးသျဖင္႔ မ်က္စိေဝဒနာရွင္မ်ား၊ မ်က္စိအလင္း ကြယ္ေပ်ာက္သြားသူမ်ားသည္ ဘုရားႀကီး၏ ေရွ႕ေတာ္ေမွာက္တြင္ အဓိ႒ာန္ၿပီး ေရႊမ်က္မွန္ ဂါထာေတာ္ကုိ ရြတ္ဖတ္ပူေဇာ္ျခင္းျဖင္႔ မ်က္စိေဝဒနာမ်ား သက္သာေပ်ာက္ကင္းေၾကာင္း၊ မ်က္စိအလင္း ျပန္လည္ရရွိေၾကာင္း သိရွိရပါသည္။ ေရြမ်က္မွန္ ဘုရားႀကီး၏ ၾကည္ညိဳဖြယ္ရာ သမုိင္းအက်ဥ္းခ်ဳပ္ကုိ စာဖတ္သူတုိ႔ ဖတ္ရႈ႕ေလ႔လာကာ ၾကည္ညဳိသဒၶါပြားႏုိင္ေစရန္ တင္ျပလုိက္ရပါသည္။</span><span xmlns=""><p><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><strong></strong></span></p><p><span style="font-family:Zawgyi-One;"><strong><br /></strong></span></p><p><span style="font-family:Zawgyi-One;"><strong>"<em>ဆုေတာင္းျပည္႔ ေရႊမ်က္မွန္ ဗုဒၶရုပ္ပြားေတာ္ျမတ္ႀကီး</em>"</strong> ၏ သမုိင္းအက်ဥ္းခ်ဳပ္</span></p><p><span><span xmlns=""><span><span xmlns=""><span><span xmlns=""><span><span xmlns=""><span><span xmlns=""><span xmlns=""><p><span xmlns=""><p><span><span xmlns=""><span><span xmlns=""><span xmlns=""><p><span xmlns=""><p><span xmlns=""><p><span xmlns=""><p><span><span xmlns=""><span xmlns=""><p><span><span xmlns=""><span><span xmlns=""><span><span xmlns=""><span><span xmlns=""><span><span xmlns=""><span><span xmlns=""><span xmlns=""><p><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_Kf8X_ZktHbM/Slsj691OJpI/AAAAAAAAADk/zuIGXRfnG7c/s1600-h/PC6.png"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 131px; height: 200px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_Kf8X_ZktHbM/Slsj691OJpI/AAAAAAAAADk/zuIGXRfnG7c/s200/PC6.png" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5357915677624510098" border="0" /></a></p></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></p></span></span></span></p></span></p></span></p></span></p></span></span></span></span></span></p></span></p></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></p><p><br /></p><p><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /></span></p><p><span style="font-family:Zawgyi-One;">ပဲခူးတုိင္း (အေနာက္ပုိင္း) ေရႊေတာင္ၿမဳိ႕တြင္ ကိန္းဝပ္စံပယ္ေတာ္မူလ်က္ရွိေသာ </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">'သမုိင္းဝင္ ဆုေ</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">တာ</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">င္းျ</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ပည္႔ ေရႊမ်က္မွန္ ဗုဒၶရုပ္ပြားေတာ္ျမတ္ႀကီး' သည္ ျပည္ေထာင္စု ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္ ေရႊမ်က္မွန္ </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">တပ္ဆင္ပူေဇာ္ထားသည္႔ တစ္ဆူတည္းေသာ </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဗုဒၶရုပ္ပြားေတာ္ျမတ္ႀကီးျဖစ္၍ ထင္ေပၚေက်ာ္ၾကား </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">လူသိမ်ားေသာ ဘုရားႀကီး ျဖစ္ပါသည္။</span></p><p><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"> </span></p><p><span style="font-family:Zawgyi-One;">ပ်ဴေခတ္ေႏွာင္း၊ သေရေခတၱရာမင္းအဆက္ဆက္ တည္ေထာင္ခဲ႔သည္႔ ဒြတၱေဘာင္မင္းႀကီးႏွင္႔ ဗိႆႏုိးမိဖုရားႏွင္႔႔ စႏၵာေဒဝီမိဖုရားတုိ႔သည္ ဘီစီ(၅)ရာစုအတြင္း ေရႊေတာင္ၿမဳိ႕ အေနာက္ေတာင္ယြန္းယြန္းရွိ ေရႊနတ္ေတာင္ ေစတီေတာ္ျမတ္ႀကီးကုိ အသစ္ထပ္မံ ျပဳျပင္ပူေဇာ္ဖူးေမွ်ာ္ၿပီး အျပန္ခရီးတစ္ေထာက္အျဖစ္ ယခုတည္ကုန္းဟု ေခၚဆုိေသာအရပ္တြင္ ညအိပ္ရပ္နားခဲ႔သည္။ ဗိႆႏုိးမိဖုရားႀကီးသည္ ညဥ္႔အခါတည္းခုိရပ္နားစဥ္ အိပ္မက္ျမင္မက္ခဲ႔သည္။ မိမိတုိ႔တည္းခုိေသာေနရာ၏ အေနာက္ေျမာက္ယြန္းယြန္း အရပ္တစ္ေနရာတြင္ ဗုဒၶရုပ္ပြားေတာ္တစ္ဆူကုိ ဖူးေမွ်ာ္ရေၾကာင္း အိပ္မက္ျမင္မက္သည္ကုိ နံနက္မုိးေသာက္ေသာအခါ ဒြတၱေဘာင္မင္းႀကီးထံ အေၾကာင္းစုံေလွ်ာက္ထားရာ မင္းႀကီးလည္း မိဖုရား၊ မွဴးမတ္၊ ပရိပ္သတ္ႏွင္႔ ယင္းေနရာကုိ ၾကြေရာက္ရွာေဖြၾကေလသည္။<br /></span></p><p><span style="font-family:Zawgyi-One;"> ယခု ေရႊမ်က္မွန္ ဗုဒၶရုပ္ပြားေတာ္ျမတ္ႀကီး တည္ထားကုိးကြယ္လွ်က္ရွိေသာေနရာ ေဖ်ာက္ဆိပ္ကုန္း(ယခု-သိမ္ကုန္း) သုိ႔ ေရာက္ေသာအခါ ဘုရားေရာင္ၾကည္ေတာ္ကဲ႔သုိ႔ အေရာင္မ်ဳိးစံုဝင္းလက္၍ ေကာင္းကင္သို႔ ေရာင္စဥ္မ်ား ျဖာတက္သြားသည္ကုိ မင္း၊ မိဖုရား၊ မွဴးမတ္ႏွင္႔ ပရိတ္သတ္တုိ႔ ျမင္ေတြ႔လုိက္ရသျဖင္႔ မိမိတုိ႔ဘုရားတည္ၿပီး ကုသုိလ္ေကာင္းမႈျပဳရန္အတြက္ နတ္ေကာင္းနတ္ျမတ္မ်ားက ျပသျခင္းျဖစ္သည္ဟု ယံုၾကည္ကာ ဤရုပ္ပြားေတာ္ျမတ္ႀကီးကုိ မဟာသကၠရာဇ္ (၂၅၀)ခုႏွစ္တြင္ တည္ထားကုိးကြယ္ခဲ႔ျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ (ထုိစဥ္က ေရႊမ်က္မွန္ တပ္ဆင္ထားျခင္း မရွိေသးပါ။)<br /></span></p><p><span style="font-family:Zawgyi-One;"> ဤကဲ႔သုိ႔ ဗုဒၶရုပ္ပြားေတာ္ျမတ္ႀကီး တည္ထားပူေဇာ္ၿပီး မၾကာေသာကာလတြင္ ဒြတၱေဘာင္မင္းတရားႀကီး၏ နတ္မ်က္စိအလင္းေရာင္ ကြယ္သြားရာ ပညာရွိမွဴးမတ္မ်ားအား ေဗဒင္ကိိန္ခန္းမ်ား တြက္ခ်က္ၾကည္႔ေစေသာအခါ မင္းႀကီး တည္ထားကုိးကြယ္ခဲ႔ေသာ ရုပ္ပြားေတာ္ျမတ္ႀကီးတြင္ ရုပ္ပြားေတာ္ျမတ္ႀကီး၏ မ်က္လုံးေတာ္ႏွင္႔ လုိက္ဖတ္ညီေသာ မ်က္လံုးေတာ္ပံုသ<strong>ဏ</strong>ာန္ႏွင္႔ တူညီသည္႔မွန္တစ္စုံကုိ ဆက္ကပ္လွဴဒါန္းပါက မင္းႀကီး၏ နတ္မ်က္စိအလင္းေရာင္ ျပန္လည္ရရွိႏုိင္မည္ျဖစ္ေၾကာင္း ေလွွ်ာက္ထားၾကသျဖင္႔ မွန္တစ္စံုကုိ မွန္တစ္စံုကုိ ဗုဒၶရုပ္ပြားေတာ္တြင္ ဆက္ကပ္လွဴဒါန္းရာ မင္းႀကီး၏ နတ္မ်က္စိအလင္း ျပန္လည္ရရွိခ႔ဲေလသည္။<br /></span></p><p><span style="font-family:Zawgyi-One;"> ျမန္မာသကၠရာဇ္ (၁၂၂၇) ခုႏွစ္မတုိင္မီ ကုန္းေဘာင္ေခတ္ကာလတြင္ သာသနာေရးဂုိဏ္းဂဏမ်ား အသင္းကြဲ ေပၚေပါက္လာသျဖင္႔ သာသနာေတာ္ တည္တံ႔ျပန္႔ပြားေစျခင္းငွာ ေရႊေတာင္ၿမဳိ႕သားႀကီး ေဇယ်နႏၵမိတ္က ယင္းဗုဒၵရုပ္ပြားေတာ္ျမတ္ႀကီီးအား ျပန္လည္ျပဳျပင္၍ ဒြတၱေဘာင္မင္းႀကီး လွဴဒါန္းခဲ႔ေသာ မွန္တစ္စံုကုိ ၿခဳံငံုလ်က္ ေရႊသားအတိရွိေသာ မ်က္မွန္ေတာ္ႀကီးအျဖစ္ ျပဳျပင္မြန္းမံ တပ္ဆင္ပူေဇာ္ခဲ႔ေလသည္။<br /></span></p><p><br /></p><p><span style="font-family:Zawgyi-One;"> ဤေရႊမ်က္မွန္ ဗုဒၶရုပ္ပြားေတာ္ျမတ္ႀကီး၏ သမုိင္းအက်ဥ္းခ်ဳပ္ကုိ ေဂါပကအဖြဲ႔ (ေရႊမ်က္မွန္ဘုရားႀကီိး)မွ ေရးသားျပဳစု၍ ဦးဝုိင္းတင္ (အတြင္းေရးမွဴး၊ ေရႊမ်က္မွန္ေဂါပကအဖြဲ႔) မွ ထုတ္ေဝေသာ သမုိင္းဝင္ ဆုေတာင္ျပည္႔ ေရႊမ်က္မွန္ ဗုဒၵရုပ္ပြားေတာ္ျမတ္ႀကီး၏ သမုိင္းအက်ဥ္းခ်ဳပ္မွ ကူးယူေရးသား ပူေဇာ္ျခင္းျဖစ္ပါသည္။ ဤစာအုပ္ကေလးထဲတြင္ ဆင္႔ကဲသမုိင္းျဖစ္စဥ္မ်ားပါ ထည္႔သြင္းေရးသားထားေသာ္လည္း အရမ္းရွည္သြားမည္ကုိ စုိိးရိမ္ေသာေၾကာင္႔ ခ်န္လွပ္ထားခဲ႔ပါသည္။<br /></span></p><p><br /></p><p><span style="font-family:Zawgyi-One;"><strong>"ဂါထာေတာ္"<br /></strong></span></p><p><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒကၡိဏကၡိစ - သူရိေယာ<br /></span></p><p><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဝါမအကၡိစ - စႏၵိမာ<br /></span></p><p><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဗုဒၶစကၡဳနိ - ဓါတုေယာ<br /></span></p><p><span style="font-family:Zawgyi-One;">အဟံဝႏၵာမိ သဗၺဒါ<br /></span></p><p><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဧေတန ပုညကေမၼန<br /></span></p><p><span style="font-family:Zawgyi-One;">စကၡဳေရာေဂါ ဝိနႆတု…….<br /></span></p><p><br /></p><p><br /></p><p><br /></p><p><br /></p><p><br /></p><p><br /></p><p><span style="font-family:Zawgyi-One;"> </span></p></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8399311024914450226-5895744383519562492?l=www.ngachankaung.com' alt='' /></div>phoechanhttp://www.blogger.com/profile/05508506733080157418noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8399311024914450226.post-65397344111776958072009-06-27T19:52:00.001-07:002009-08-13T20:15:19.745-07:00<span style="font-family: Zawgyi-One;"><b>ကၽြန္ေတာ္ဟာ သူေဌးသား<br /></b></span><br /><br /><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"> ႏိုင္ငံရပ္ျခားမွာရွိတဲ႔ ၿမိဳ႕ႀကီးတစ္ၿမဳိ႕မွာေပါ႔။ နာမည္ႀကီး ကားကုမၸဏီပုိင္ရွင္ သူေဌးႀကီးတစ္ေယာက္ရွိေလရဲ႕။ သူေဌးႀကီးေနတဲ႔အိမ္က ကုမၸဏီနဲ႔ သိပ္မေဝးဘူးရယ္။</span><span id="fullpost"> <span style="font-family: Zawgyi-One;">ဒါေၾကာင္႔ သူေဌးႀကီးဟာ က်န္းမာေရးအတြက္ေရာ မကုန္သင္႔တာ မကုန္ေစခ်င္တာအတြက္ေရာ ထင္ပါတယ္။ မနက္ခင္း ကုမၸဏီကုိ သြားတဲ႔အခါမွာ လမ္းေလွွ်ာက္ၿပီး သြားပါတယ္။ ညေနခင္း အိမ္ျပန္ရင္လည္း ထိုနည္း၄င္းပါပဲ။ ေျခခ်င္တစ္လွည္႔ ကုန္းေၾကာင္းတစ္လွည္႔ေပါ႔။ ဒါေပမယ္႔ သူေဌးႀကီးသားကေတာ႔ ကုမၸဏီကုိ ေနာက္ဆံုးေပၚကားနဲ႔ပဲ သြားပါတယ္။ တစ္ေန႔ေတာ႔ သူေဌးႀကီး ကုမၸဏီကုိ လမ္းေလွ်ာက္ၿပီးအလာ လမ္းမွာေတြ႔တဲ႔ ရပ္ေဆြရပ္မ်ဳိးတစ္ေယာက္က သူေဌးႀကီးကုိေျပာပါတယ္။ "သူေဌးႀကီးေရ သူေဌးႀကီးကေတာ႔ျဖင္႔ ဒီေလာက္ခ်မ္းသာေနတာေတာင္ ကုမၸဏီကုိ လမ္းေလွ်ာက္ၿပီးပဲ သြားတယ္။ သူေဌးႀကီးသားဆုိ ကားေတြတမ်ဳိးၿပီတမ်ဳိးနဲ႔ မရုိးေအာင္စီၿပီး သြားပါေရာ။ သူေဌးႀကီးေရာ ကားေလးဘာေလးနဲ႔ မသြားဘူးလားဗ်" လုိ႔ေပါ႔။ သူေဌးႀကီးက ဘာျပန္ေျပာလဲဆုိ "သူက ကားေတြထည္လဲစီးၿပီး သြားမွာေပါ႔ဗ်။ သူက သူေဌးသားကုိ။ က်ဳပ္ကေတာ႔ သူေဌးသားမွ မဟုတ္တာဗ်ာ" တဲ႔။<br />ဒီဇာတ္လမ္းေလးက ျဖစ္ရပ္မွန္ ဟုတ္မဟုတ္ေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္မသိပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္႔ရဲ႕ ေမြးသဖခင္ ေက်းဇူးရွင္ႀကီးက သူ႔မိတ္ေဆြ ေျပာျပခဲ႔တဲ႔ ဒီဇာတ္လမ္းေလးကုိ ျပန္ၿပီး ေဖာက္သည္ခ်တာပါ။ အဲဒီဇာတ္လမ္းေလးကုိ ေျပာျပၿပီးေတာ႔ ပုိက္ဆံတန္ဖုိးဆုိတာ ရွာရတဲ႔သူကမွ နားလည္တာ။ သူေဌးႀကီးရဲ႕သားက သူရွာထားတာ မဟုတ္ေတာ႔ လြယ္လြယ္ေလးနဲ႔ ျဖဳန္းပစ္တာေပါ႔။ သူေဌးႀကီးကေတာ႔ ဒီလုိအေျခအေနမ်ဳိးေရာက္ေအာင္ သူ႔ရဲ႕ ေခၽြးေတြ၊ ေသြးေတြ၊ အခ်ိန္ေတြ၊ ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြကုိ စေတးထားရတာဆုိေတာ႔ ဒီစည္းစိမ္ဥစၥာေတြကုိ တန္ဖုိးထားတာေပါ႔။ ဘာညာ သရကာဆုိၿပီး ပုိက္ဆံကုိ စနစ္တက်သုံးဖို႔၊ အလဟသနဲ႔ ျဖဴန္းမပစ္ဖုိ႔ ဆံုးမပါတယ္။ အဲဒီေန႔ကစၿပီး ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ မုန္႔ဖုိးေတာင္းတာ မ်ားလာၿပီဆုိရင္ ေမြးသဖခင္ေရာ ေမြးသမိခင္ႀကီးကပါ သူေဌးသားေတြ ၾကည္႔လဲလုပ္ၾကဦးေနာ္ ဆုိၿပီး သတိေပးေလ႔ရိွပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္ကေတာ႔ မဆင္ျခင္ခဲ႔ပါဘူး။ ဒီလုိနဲ႔ ေက်ာင္းၿပီးလုိ႔ ဘြဲ႔ေတြဘာေတြရၿပီး အလုပ္ထဲ ဝင္ကာစ အထိေတာင္ နားမလည္ေသးပါဘူး။ လစာေလးမ်ားထြက္လုိ႔ကေတာ႔ ေသာက္လုိက္ စားလုိက္နဲ႔ ေပ်ာ္တၿပံဳးၿပံဳး မိုးသို႔ေတာင္ခ်ဳန္းေနေသးတယ္။ ကိုယ္ရွာတဲ႔ေငြ ကုိယ္သံုးတာ ဘာျဖစ္လဲေပါ႔။ အိမ္ကလည္း အရင္လုိ သိပ္မေျပာေတာ႔ဘူး။ နားေအးပါးေအးဆုိေတာ႔ ဘာေျပာေကာင္းမလဲ ေဆာ္တာ။ တစ္ျပားမွ မစုမိဘူး။ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ အလုပ္ထဲမွာ အတုိးအေဝွ႔ေတြ၊ အတုိက္အခံေတြ၊ ျပသနာေတြနဲ႔လည္း ႀကံဳလာပါေလေရာ ေငြရဲ႕တန္ဖုိးကုိ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ နားလည္စျပဳလာပါတယ္။ ဦးေႏွာက္ေျခာက္တဲ႔ ဒဏ္ေတြ၊ ပင္ပန္းတဲ႔ ဒဏ္ေတြ၊ အိပ္ေရးပ်က္တဲ႔ ဒဏ္ေတြကုိ ခံရပါမ်ားလာေတာ႔ ေငြကုိတန္ဖုိးထားတတ္လာတယ္။ မကုန္သင္႔တာ မကုန္ရေအာင္ အျမဲႀကိဳးစားတတ္လာပါတယ္။ အရင္က ဖိနပ္ေတြ ဒီဆုိင္းအသစ္ေပါၿပီဆုိရင္ အေဟာင္းေတြကုိ မပ်က္ပ်က္ေအာင္စီးတဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ အခုဆုိရင္ မုိးတြင္းေရာက္တာနဲ႔ ဖိနပ္အေပါစားတစ္ရံ ထပ္ဝယ္ၿပီး မုိးရြာရင္ အေပါစားပဲ စီးပါတယ္။ အရင္က ေဘာ္တာေတြဆုံတာနဲ႔ ဘီရာဆုိင္ကုိ ေျပးဖုိ႔ ေခ်ာင္းေနတဲ႔ေကာင္ ခုေတာ႔ ရံဖန္ရံခါမွပဲ ေသာက္ျဖစ္ပါေတာ႔တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ သူေဌးသားဘဝကေန သူေဌးႀကီး ျဖစ္လာပံုရတယ္။ ဒါေပမယ္႔ သိပ္ေတာ႔မေသခ်ာေသးဘူး။ ဒီစာကုိဖတ္ေနတဲ႔ သူငယ္ခ်င္းတုိ႔ထဲမွာလဲ သူေဌးသားေတြ သူေဌးသမီးေတြ ပါေကာင္းပါႏုိင္ပါတယ္။ ပါခ်င္မွလည္း ပါမွာပါ။ ဘယ္လုိပဲျဖစ္ျဖစ္ ဒီစာေလးကုိဖတ္ၿပီး သူေဌးႀကီး ျဖစ္ခ်င္စိတ္ေတြ ေပါက္ဖြားလာမယ္ဆုိရင္ ဒီေကာင္ႀကီးတစ္ေယာက္ ကုိယ္႔ေပါင္ကုိယ္ လွန္ေထာင္းရက်ိဳး နပ္ပါတယ္ဗ်ာ။</span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8399311024914450226-6539734411177695807?l=www.ngachankaung.com' alt='' /></div>phoechanhttp://www.blogger.com/profile/05508506733080157418noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-8399311024914450226.post-32522886595951157502009-06-25T19:49:00.001-07:002009-06-25T19:51:03.200-07:00<span xmlns=""><p><span style="font-family:Zawgyi-One;"><strong>ကၽြန္ေတာ္ဟာ ဘဲတစ္ေကာင္<br /></strong></span></p><p><br /> </p><p><span style="font-family:Zawgyi-One;"> ဟုိးေရွးေရွးတုန္းကေပါ႔ဗ်ာ။ ေတာအုပ္ႀကီးရဲ႕ တစ္ေနရာမွာ ျမင္းတစ္ေကာင္နဲ႔ ဘဲတစ္ေကာင္ ေတြ႕ၾကေလရဲ႕။ ေတြ႕တယ္ဆုိရင္ပဲ ဘဲက ျမင္းကုိၾကြားလုိက္ပါတယ္။ "ကုိျမင္းေရ ဒီေတာအုပ္ထဲမွာေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္ဟာ အေတာ္ဆုံးသတၲဝါတစ္ေကာင္လုိ႔ ေျပာရမွာပဲ။ ဘာေၾကာင္႔လဲဆုိေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္က ကုန္းေပၚမွာလည္း ခင္ဗ်ားတုိ႔လုိ သြားလုိ႔ရတယ္။ ေ၇ထဲမွာလည္း ငါးေတြလုိ ကူးခတ္ႏုိင္တယ္။ ငွက္ေတြလုိလဲ ပ်ံႏုိင္ေသးသဗ်။ ကဲ…ဘယ္ေလာက္ေတာ္တဲ႔ ကၽြန္ေတာ္လဲဗ်ာ။ ခင္ဗ်ားေကာ အားမက်ဘူးလားဗ်ဳိ႕။" အဲဒီေတာ႔ ျမင္းကဘာျပန္ေျပာလဲဆုိေတာ႔ " အားမက်ပါဘူးဗ်ာ။ ဘာလုိ႔လဲဆုိေတာ႔ ခင္ဗ်ားဟာ အရာရာတုိင္းကုိ လုပ္ႏုိင္တယ္ ဆုိေပမယ္႔ ဘယ္အရာမွ ျဖစ္ျဖစ္ေျမာက္ေျမာက္ မရွိလုိ႔ေပါ႔။ ေရထဲမွာဆုိလည္း ငါးေတြလုိ လ်င္လ်င္ျမန္ျမန္ လွလွပပ မကူးခတ္ႏုိင္ပါဘူး။ ယက္ကန္ယက္ကန္နဲ႔ ေရြ႕တယ္ဆုိရုံေလာက္ပါပဲ။ ေလထဲမွာပ်ံႏုိင္တယ္ ဆုိေပမယ္႔လည္း ငွက္ေတြလုိ အျမင္႔ႀကီးပ်ံႏုိင္တာ မဟုတ္ဘူးရယ္။ က်ဳပ္တစ္ရပ္စာေလာက္ကုိေတာင္မွ ဝရုန္းသုန္းကားနဲ႔ မနဲပ်ံေနရတဲ႔ ေကာင္ပါ။ ကုန္းေပၚမွာသြားေတာ႔လဲ ဘာထူးလဲ ပုံမက်ပန္းမက်နဲ႔။ ဘဲသြား သြားတယ္ဆုိၿပီး ကဲ႔ရဲ႕စရာေတာင္ျဖစ္ေနေသးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ႔ ကုန္းေပၚမွာပဲ သြားႏုိိင္တယ္ ဆုိေပမယ္႔ ေလအဟုန္လုိ အလြန္လ်င္ျမန္တဲ႔ ေျပးႏႈန္းနဲ႔ လွလွပပႀကီး ေျပးႏုိင္ပါတယ္။ ဒီေတာအုပ္ႀကီးထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္ကုိ မွီေအာင္လုိက္ႏုိင္တဲ႔သူက အရွားသားဗ်။ ရွိမယ္ေတာင္ မထင္မိပါဘူး။ စက္ေတြမွာေတာင္ ျမင္းေကာင္ေရဆုိၿပီး က်ဳပ္ကို စံထားၿပီး ေဖာ္ျပၾကတယ္။ အမွန္က ခင္ဗ်ားကသာ က်ဳပ္ကုိ အားက်သင္႔တာဗ်" လုိ႔ေပါ႔။<br /></span></p><p><span style="font-family:Zawgyi-One;"> ကၽြန္ေတာ္ ဖတ္ဖူးခဲ႔တဲ႔ ပုံျပင္ေလးတစ္ပုဒ္ပါ။ ကၽြန္ေတာ္ရင္ထဲမွာ စြဲထင္က်န္ရစ္ေနတဲ႔ ပုံျပင္ေလးဆုိလည္း မမွားပါဘူး။ အကယ္ေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ပုံျပင္ထဲက ဘဲတစ္ေကာင္ပါ။ ဘယ္ေနရာမွာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကၽြန္ေတာ္မလုပ္ႏုိင္တာက အရွားသားဗ်။ ဟုိေနရာလည္းပါ ဒီေနရာလည္းပါေပါ႔။ ဒါေပမယ္႔ ထြန္းထြန္းေပါက္ေပါက္ ရွိလားလုိ႔ေမး ေဝလာေဝးပဲ။ ဘယ္ေနရာမွ မထြန္းဘူးရယ္။ တျခားမၾကည္႔နဲ႔။ အားကစားဘတ္မွာပဲၾကည္႔။ ပြင္႔လင္းရာသီေရာက္လုိ႔ ရုပ္ျမင္သံၾကားေတြမွာ ေဘာလုံးပြဲေတြလြင္႔တာနဲ႔ ခါးေတာင္ကို ေျမွာင္ေအာင္ႀကဳိက္ၿပီး ရြာထိပ္က လယ္ကြင္းထဲမွာ ကန္ပါၿပီ။ မုိးရြာမေရွာင္ ေနပူမေရွာင္။ အေဖာ္ေကာင္းရင္ ေန႔ခင္းေၾကာင္ေတာင္ ေတာင္ကန္ပါတယ္။ ေဂါက္သီးရုိက္ပြဲေတြ လႊင္႔ၿပီဆုိရင္လည္း ရြာလည္က ေညာင္ပင္ႀကီးေအာက္မွာ က်င္းတူး။ အခ်ဳိေရဘူးခြံကုိျမဳပ္ၿပီး ဒုတ္ေကာက္နဲ႔ရုိက္တာ။ တုိက္ဂါးဝုဂ္ေတာင္ အေဖေခၚရေလာက္တယ္။ မုိးလင္းတာနဲ႔ ေဆာ္ေနၿပီ။ စားပြဲတင္တန္းနစ္လည္း အလြတ္မေပးဘူး။ မွတ္မွတ္ရရ ရွစ္တန္းႏွစ္တုန္းကေပါ႔။ ေက်ာင္းေဆာင္သစ္ႀကီးမွာ စာသင္ၾကေတာ႔ မၿပီးေသးတဲ႔ အေပၚက အခန္းလြတ္ထဲမွာ တန္းနစ္စားပြဲႀကီးထားပါတယ္။ ဘာေျပာေကာင္းမလဲ ဆရာလစ္ၿပီဆုိတာနဲ႔ အေပၚတက္ၿပီး ကနက္ခင္းက ဝယ္ထားတဲ႔ တစ္က်ပ္တန္ ေဂၚလီးလံုး အေပါစားကုိ သားေရဖိနပ္နဲ႔ ရုိက္ၾကတာ ဝုန္းခတ္ေနတာပဲ။ စာေမးပြဲရက္ေတာင္ မနားဘူး။ ပုိက္ေက်ာ္ျခင္းဆုိလဲ လာထားပဲ။ ဖုန္ေတြမြန္ရတဲ႔အထဲ ဆူညံေနလုိ႔ဆုိၿပီး ေဘးအိမ္က ထြက္မဆဲမခ်င္း မေတာ္ဘူး။ ေမွာင္ရင္ေတာင္ ျပဴးၿပဲၿပီး ခတ္တာဗ်ား။ ၾကက္ေတာင္၊ ေဘာလီေဘာ စုံေနတာပဲ။ ကစားရုံသာ ကစားတာ။ စနစ္တက်ေလ႔က်င္႔လား ဆုိေတာ႔လဲ မေလ႔က်င္ဘူး။ ကစားခ်ိန္ နည္းသြားမွာဆုိးလုိ႔။ ဒီၾကားထဲ တစ္ခုက ကၽြမ္းက်င္မယ္ႀကံရုံ ရွိေသးတယ္ ေနာက္တစ္မ်ဳိးကုိ ေျပာင္းသြားျပန္ၿပီ။ စြယ္စုံကစားေနၿပီး တခုတေလမ်ား ထြန္းေပါက္မလား မေမးနဲ႔။ ဘာမွကို မထြန္းေပါက္တာ။ ေဝေလေလပဲ။ တကယ္လုိ႔သာ အားကစား တစ္ခုတည္းကုိပဲ ထက္သန္တဲ႔စိတ္နဲ႔ တစိုက္မတ္မတ္ စနစ္တက် ေလ႔က်င္႔ ႀကဳိိးစားလာခဲ႔ရင္ ဒီေန႔လုိေန႔မ်ဳိးမွာ ႏုိင္ငံလက္ေရြးစင္တစ္ေယာက္ ျဖစ္မေနႏုိင္ပါဘူးလုိ႔ ဘယ္သူေျပာရဲမွာလဲ။ တကယ္ေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ပံုျပင္ထဲက ဘဲတစ္ေကာင္မွ်သာ ျဖစ္ပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္းတုိ႔ထဲမွာလဲ ကၽြန္ေတာ္လုိ ဘဲေတြ ပါေကာင္းပါ ႏိုင္ပါတယ္။ ပါခ်င္မွလဲ ပါ ပါလိမ္႔မယ္။ ဘယ္လုိပဲျဖစ္ျဖစ္ ဒီစာေလးကုိဖတ္ၿပီး ျမင္းတစ္ေကာင္ျဖစ္ရမယ္ဆိုတဲ႔ စိတ္ဆႏၵေလးမ်ား ပုိမုိထက္သန္လာမယ္ဆုိရင္ ဒီေကာင္ႀကီး ကုိယ္႔ေပါင္ကုိယ္ လွန္ေထာင္းရက်ဳိးနပ္ပါတယ္ဗ်ာ။ ။<br /></span></p><p><span style="font-family:Zawgyi-One;"><strong> </strong></span></p></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8399311024914450226-3252288659595115750?l=www.ngachankaung.com' alt='' /></div>phoechanhttp://www.blogger.com/profile/05508506733080157418noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-8399311024914450226.post-69605338925116690812009-06-20T03:38:00.001-07:002009-06-23T19:35:54.834-07:00<span xmlns=''><p><span style='font-family:Zawgyi-One'><strong>ဘူမိေဗဒ ကြင္းဆင္းအမွတ္တရ (၁)<br /></strong></span></p><p><br /> </p><p><span style='font-family:Zawgyi-One'><strong>က်န္ေကာက္ခုနစ္ေဖာ္<br /></strong></span></p><p><span style='font-family:Zawgyi-One'> ဒုတိယစာသင္ႏွစ္ရဲ႕ ပထမႏွစ္ဝက္စာေမးပြဲႀကီးကုိ ဗရုတ္သုတ္ခနဲ႔ ျဖတ္သန္အၿပီး ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ ရင္ခုန္သံစည္းခ်က္ဟာ ခါတုိင္းထက္ အနည္းငယ္ျမန္ေနေလရဲ႕။ ကၽြန္ေတာ္ေမွ်ာ္လင္႔ထားတဲ႔ ကြင္းဆင္းေန႔ရက္ေတြဟာ ကၽြန္ေတာ္႔ဆီကို ေျခသံလံုလံုနဲ႔ တျဖည္းျဖည္း ခ်ဥ္းကပ္လာခဲ႔ၿပီေလ။ မနက္ျဖန္ဆို ခရီးထြက္ၾကရမွာမုိ႔ ပါေမာကၡ ဆရာမႀကီးရဲ႕ မွာၾကားဆံုးမမႈကုိ နေဝတိမ္ေတာင္နဲ႔ အခန္းေထာင္႔ ေခ်ာင္တေခ်ာင္ကေန နားေထာင္ေနုုုုခဲ႔တယ္။ ဆရာမႀကီးရဲ႕ စကားသံအဆံုးမွာ အဖြဲ႕ငယ္ေလးေတြဖြဲ႕ဖုိ႔ ဆရာႀကီးမွတပ္လွန္႔လုိက္တယ္ဆုိရင္ပဲ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္သား သူမ်ားေတြလုိ အလုအရက္နဲ႕လူလုိက္စုတာေပါ႔။သတ္မွတ္ခ်က္အ၇ဆို ေနာက္ထပ္ သူငယ္ခ်င္း ၅ေယာက္၆ေယာက္ေလာက္ လုိအပ္လာျပီေလ။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ လုိက္ေမးသမွ်ေက်ာင္းသားတုိင္းက အရင္ကတည္းက အဖြဲ႔လုိက္ေနတဲ႔သူေတြဆုိေတာ႔ ဖြဲ႔ထားသလုိျဖစ္ေနတာေပါ႔။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ တၿမိဳ႕တည္းသားသူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကုိေတြ႔ေတာ႔ အားတက္သြားမိတယ္။ တၿမိဳ႕တည္းသားဆုိတဲ႔မ်က္ႏွာနဲ႔ သူ႔အဖြဲ႔မွာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ႏွစ္ေယာက္ကုိ လက္ခံလိမ္႔မယ္လုိ႔ေတြးထင္မိခဲ႔သမွ်ဟာ သူ႔ရဲ႕မ်က္ႏွာငယ္ေလးနဲ႔ အေမးစကားေအာက္မွာ ၾကက္ေပ်ာက္ငွက္ေပ်ာက္ ေပ်ာက္သြားေလရဲ႕။သူက တစ္ေယာက္တည္းပါတဲ႔။မင္းတုိ႔အဖြဲ႕မွာ လူလုိလားတဲ႔။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ေႏြးေထြးစြာ ႀကိဳဆုိလုိက္ပါတယ္။ သံုးေယာက္ႀကီးမ်ားေတာင္ ရွိသြားၿပီေပါ႔။ဒီလုိနဲ႔ သံုးေကာင္သား လုိက္ေမးလုိက္တာ ဘယ္အဖြဲ႔ကမွ လက္မခံဘူး။ သူတုိ႔ကလည္း ဖြဲ႔ထားၿပီးသားဆုိေတာ႔။ ေနာက္ဆုံးမွာ ပါေမာကၡႀကီးက ဘယ္သူေတြက်န္ေသးလဲလုိ႔ေမးေတာ႔ မက်န္ေတာ႔ဘူးဆုိတဲ႔ ေျဖသံဟာ တခန္းလုံးကုိ ညံသြားတယ္။ ဘယ္ရမလဲ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔သံုးေကာင္သား အဲဒီအသံေတြကုိလႊမ္းသြားေအာင္ အာေခါင္ျခစ္ၿပီးေအာ္လုိက္တယ္။ "<strong>က်န္ေသးတယ္</strong>"။ က်န္ေသးရင္လက္ေထာင္ဆုိေတာ႔ လက္ေထာင္ထားတဲ႔သူေတြကုိ ေရလုိက္တာ အားလုံးေပါင္းမွ ေျခာက္ေယာက္ရယ္ပါ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အဖြဲ႔တစ္ဖြဲ႔ကုိေအာင္ျမင္စြာ ဖြဲ႔စည္းလုိက္ႏုိင္ၿပီေလ။ ဘယ္ေလာက္ဂုဏ္ယူဖုိ႔ေကာင္းလဲ။အံ႔ေၾသာ္ဖုိ႔ေကာင္းတာက သူတုိ႔သံုးေယာက္ကုိ တခါမွမျမင္ဖူးဘူး။ သေကာင္႔သားသံုးေယာက္ကလည္း ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ဘူမိေဗဒေက်ာင္းသားေတြဆုိတာကုိ သံသယရွိပုံရတယ္။ ဘာပဲေျပာေျပာ အားလုံးမွာ ေရြးစရာလမ္းမရွိဘူးေလ။ ထားပါေတာ႔။ ဒီလုိနဲ႔ အဖြဲ႔ရဲ႕ထံုးစံအတုိင္း ေခါင္းေဆာင္ေရြးေကာက္တင္ေျမွာက္ဖုိ႔ လုိအပ္လာပါတယ္။ ဒီမွာတင္ပဲ သေကာင္႔သားသံုးေယာက္က ယံုၾကည္ခ်က္အျပည္႔နဲ႔ ျပတ္ျပတ္သားသား ေျပာလုိက္ပါတယ္။ မင္းတုိ႔သံုးေယာက္ထဲက ႀကိဳက္တဲ႔ေကာင္လုပ္တဲ႔။ ငါတို႔ေတာ႔ လာမလုပ္ခုိင္းနဲ႔တ႔ဲ။ မွတ္ကေရာ။ ဒီမွာတင္ပဲ ကၽြန္ေတာ္႔သူငယ္ခ်င္းက မင္းငါ႔ေၾကာင္းသိတယ္ေနာ္တဲ႔။ မင္းသေဘာပဲတ႔ဲ။ တၿမိဳ႕တည္းသားသူငယ္ခ်င္းကုိ မ်က္ႏွာငယ္ေလးနဲ႔ ၾကည္႔မိတယ္။ ဘာေျပာတယ္ထင္လဲ။ ဘာမွလာေျပာမေနနဲ႔တ႔ဲ။ မင္းဘာသာမင္းလုက္တဲ႔။ ဒီလုိနဲ႔ အားလုံးရဲ႕သေဘာထားအတုိင္း ဘယ္သူမွမလုပ္ခ်င္တဲ႔ ေခါင္းေဆာင္ရာထူးကုိ အတုိက္အခံမရွိ ကၽြန္ေတာ္ရခဲ႔ပါတယ္။ ဒီလုိနဲ႔ ေနာက္လုိက္ေနာက္ပါ ငါးေယာက္နဲ႔ ေခါင္းေဆာင္ႀကီးျဖစ္လာပါတယ္။ ဒီလုိန႔ဲ ခရီးထြက္မဲ႔ေန႔မွာေပါ႔။ ကၽြန္ေတာ္ ကားေပၚတက္တယ္ဟန္ျပင္တုန္း ဆရာမတစ္ေယာက္က လာေျပာတယ္။ နင္တုိ႔အဖြဲ႔မွာ လူတစ္ေယာက္တုိးတယ္တဲ႔။ သူက ဟုိဘက္ကြင္းဆင္းအုပ္စုက ေျပာင္းလာတာတဲ႔။ ဒီဘက္မွာ ဘယ္အဖြဲ႔ကမွ လူျပည္႔ေနလုိ႔ လက္မခံဘူးတဲ႔။ လွမ္းၾကည္႔လုိက္ေတာ႔ ေက်ာင္းေနဖက္ သူငယ္ခ်င္းေကာင္မေလးပါ။ ကၽြန္ေတာ္ ဝမ္းသာအားရနဲ႔ ေမးလုိက္မိတယ္။ နင္လည္း ဘူမိေဗဒ ပဲလားလုိ႔။ ထင္ေတာင္မထင္မိဘူး။ ဒါနဲ႔ပဲ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔အားလုံး အဖြဲ႔ေလးတစ္ဖြဲ႔ကုိ ေအာင္ျမင္စြာ ဖြဲ႔စည္းၿပီးဆံုးခဲ႔ပါတယ္။ အဖြဲ႔ေလးကုိ ကၽြန္ေတာ္ အမည္ေပးလုိက္တယ္။ "က်န္ေကာက္ခုနစ္ေဖာ္" လုိ႔။<br /></span></p><p><br /> </p><p><span style='font-family:Zawgyi-One'><strong>အရူးႏွစ္ေကာင္နဲ႔ ယပ္ေတာင္<br /></strong></span></p><p><span style='font-family:Zawgyi-One'> ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ကြင္းဆင္းအုပ္စုႀကီးဟာ ျပင္ဦးလြင္ၿမိဳ႕မေရာက္ခင္ အနီးစခန္းအနားမွာရွိတဲ႔ ၿမိဳ႕ေလးတစ္ၿမိဳ႕က အထက္တန္းေက်ာင္းမွာစခန္းခ်ခဲ႔ၾကတယ္။ ပစၥည္းေတြေနရာတက်ထားၿပီးေနာက္ ပါေမာကၡႀကီးက အဖြဲ႔ေခါင္းေဆာင္ေတြကို ေခၚပါတယ္။ ညစာခ်က္ျပဳပ္ဖုိ႔ တာဝန္က်အဖြဲ႔ကို မဲႏႈိက္ၿပီးေရြးဖုိ႔ ျဖစ္ပါတယ္။ ကံစမ္းမဲဆို တခါမွမေပါက္တဲ႔ကၽြန္ေတာ္ ထမင္းခ်က္ဖုိ႔မဲကုိ ကံထူးစြာေပါက္ခဲ႔ပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ ကၽြန္ေတာ္႔အဖြ႔ဲသားေတြက မၿငိဳညင္ၾကပါဘူး။ ဘာလုိ႔လဲဆုိေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္စိတ္ဆုိးၿပီး သူတုိ႔မလုပ္ခ်င္တဲ႔ ေခါင္းေဆာင္ႀကီးမလုပ္ေတာ႔မွာကုိ အားလုံးကစုိးရိမ္ေနၾကလုိ႔ပဲ။သိတယ္မုိ႔လား။ မဟုတ္ရင္သူတုိ႔လုပ္ရမွာေလ။ ထားေတာ႔။ ဒီလုိနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ထမင္းဟင္းခ်က္ဖုိ႔ မီးေမႊးၾကပါတယ္။ အဲဒီမွာ ျပသနာကဘာလဲဆုိေတာ႔ ထင္းေတြဟာ ေျခာက္ေတြမဟုတ္ဘူး။ မီးေတာက္ေအာင္ အားလုံးပဲ တက္ညီလက္ညီနဲ႔ ကုန္းမႈတ္ပါတယ္။ သိတဲ႔အတုိင္းေလ။ ၾကာလာေတာ႔ မ်က္ႏွာေတြနီၿပီး ထူပူလာေရာ။ ဘယ္လုိမွ မီေတာက္ေအာင္ ကုန္းမႈတ္လုိ႔ မရတဲ႔အဆံုး ယပ္ေတာင္ထြက္ဝယ္ဖို႔ တညီတညြတ္ထဲ ဆံုးျဖတ္လုိက္ပါတယ္။ ဒီလုိနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ ယပ္ေတာင္ဝယ္ဖုိ႔ထြက္လာၾကပါတယ္။ ေဟာ….ေတြ႔ၿပီ။ စတုိးဆုိင္ႀကီး။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ အားရဝမ္းသာ လွမ္းဝင္ရင္း ယပ္ေတာင္ရွိလားလုိ႔ ေမးလုိက္ပါတယ္။ အေရာင္းစာေရးမက ဘာယပ္ေတာင္လဲတဲ႔။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ႏွစ္ေယာက္သား ဝန္းလက္တဲ႔ မ်က္ဝန္းအစံုနဲ႔ တေယာက္မ်က္ႏွာတေယာက္ၾကည္႔ရင္း ေျဖလုိက္ၾကတယ္။ "<strong>ဘာယပ္ေတာင္ျဖစ္ျဖစ္ရတယ္</strong>"။ အဲေတာ႔ သူမကျပန္ေျပာပါတယ္။ ဒီဆုိင္မွာ ဘာယပ္ေတာင္မွ မရွိဘူးတဲ႔။ ေသေရာ။ ဒါနဲ႔မ်ား ေမးေနရေသးတယ္။ ဘာလုိယပ္ေတာင္မ်ဳိးလဲလုိ႔။ ဒီလုိနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ သံုးဆုိင္တိတိ သြားပါတယ္။ ဆုိင္တုိင္းက ပထမဆုိင္လုိပဲ ေမးၿပီးမရွိဘူးေျပာတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ လံုးဝတင္းသြားပါတယ္။ ဘာယပ္ေတာင္မွမရွိပဲ ဘာလုိ႔မ်ားေမးေနေသးလဲ။ ၿပီးေတာ႔ သူတုိ႔ေတြရဲ႕အၾကည္႔ေတြက တမ်ဳိးပဲ။ ေနာက္မွျပန္ေတြးမိတယ္။ ျပင္ဦးလြင္လုိေနရာမ်ဳိးမွာ ရူးတဲ႔ေကာင္ေတြပဲ ယပ္ေတာင္ဝယ္မယ္။ ဘာလုိ႔လဲဆိုေတာ႔ ရာသီဥတုက ေအးတာကုိ။ ေတာ္ေသးတယ္ နတ္ဆက္တဲ႔ယပ္ေတာင္ကုိ ေရာင္းမလႊတ္လုိက္တာ။<br /></span></p><p><br /> </p><p><span style='font-family:Zawgyi-One'><strong>စားခြက္ေပ်ာက္တဲ႔ည<br /></strong></span></p><p><span style='font-family:Zawgyi-One'><strong> </strong>ဒီလုိနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔အဖြဲ႔ဟာ နတ္သုဒၵါေတြကုိ ခ်က္ျပဳတ္ၿပီးစီးခဲ႔ပါတယ္။ ညေနခ်မ္း ညီအကုိမသိတသိအခ်ိန္မွာ ဆရာမႀကီးက ထမင္းေဝတာနဲ႔ပဲ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္သား ထမင္းဘူးေလးေတြ ကုိင္ၿပီးရပ္ေနတုန္း ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ေနာက္ဆုံးအဖြဲ႕ဝင္ ေကာင္မေလးက နင္တုိ႔ထမင္းဘူးေတြခဏေပးတဲ႔။ ဆရာမေတြဖုိ႔ သူကဟင္းယူထားေပးရမွာတဲ႔။ ႐ုပ္တည္ႀကီးနဲ႔လာေျပာေတာ႔ ယံုတာေပါ႔။ ခ်က္ခ်င္းပဲ သူ႔လက္ထဲ ထဲ႔႔ေပးခဲ႔တယ္။ ကိုယ္႔ဆရာမေတြအတြက္ပဲေလ။ အဲဒါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ႏွစ္ေယာက္သား တစ္ၿမိဳထဲသားေကာင္ကုိ သြားေျပာပါတယ္။ မင္းထမင္းဗူးထဲကုိ သုံးေယာက္စာဟင္းထဲ႔မယ္။ ထမင္းကုိေတာ႔ ကၽြတ္ကၽြတ္အိပ္နဲဲ႔ပဲ ယူမယ္ေပါ႔။ သူက အုိေကဆုိေတာ႔ ကုိယ္ေတြလည္း အဆင္ေျပသြားတာေပါ႔။ တနပ္တေလပဲေလ။ ဒီလုိပဲ ျဖစ္သလုိစားလိုက္ပါတယ္။ စားေသာက္ၿပီးေတာ႔ ႏွစ္ေကာင္သား ထမင္းဗူးေတြသြားေတာင္းပါတယ္။ မနက္ျဖန္ ေတာထဲကုိ ရိကၡာထည္႔ယူရဦးမွာဆုိေတာ႔။ သူကမနက္က်မွ ယူပါတဲ႔။ ေသခ်ာေဆးၿပီး ေမွာက္ထားေပးပါ႔မယ္တဲ႔။ မနက္ခင္း လင္းၾကက္လဲတြန္ေရာ ေတာထဲကိုယူဖုိ႔ ထမင္းေတြေဝပါတယ္။ အဲဒါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔လဲသူ႔ကို ဘယ္မွာလဲ ထမင္းဗူးေတြဆိုေတာ႔ ေပ်ာက္သြားၿပီတဲ႔။ မွတ္ကေရာပဲ။ ေနာက္မွသိတယ္။ အဲဒီညက သူ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ဆီက ညာၿပီးငွားသြားတာ။ဆရာမေတြအတြက္မဟုတ္ဘူး။ သူနဲ႔ သူ႔သူငယ္ခ်င္းေတြအတြက္ပါ။ စားေသာက္ၿပီး မေဆးပဲ ထားခ်င္ရာထားလုိ႔ ေပ်ာက္သြားတာ ျဖစ္ႏုိင္သလုိ ေန႔တုိင္းငွားရမွာစိုးတာန႔ဲ ေပ်ာက္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္တာလည္း ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။ ဘာပဲေျပာေျပာ အဲဒီေန႔ကစၿပီး ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ႏွစ္ေကာင္သား ကၽြတ္ကၽြတ္အိပ္နဲ႔ပဲစားရပါေတာ႔တယ္။<br /></span></p><p><br /> </p><p><span style='font-family:Zawgyi-One'><strong>တခန္းရပ္ ညလယ္ရန္ပြဲ<br /></strong></span></p><p><span style='font-family:Zawgyi-One'> ကြင္းဆင္းခရီးရဲ႕ ပထမဦးဆုံးညမွာေပါ႔။ ခရီးပန္းေနၾကတဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ေတြအားလုံး အေသေကာင္ေတြလုိ မလႈပ္မယွက္နဲ႔ အိပ္စက္ေနၾကပါတယ္။ အိပ္ေကာင္းေနတုန္းရွိေသးတယ္ ကၽြန္ေတာ္ရင္ဘတ္ေပၚကုိ ဘာႀကီးမွန္းမသိျပဳတ္က်လာတာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ လန္႔ႏုိးသြားခဲ႔ပါတယ္။ ဘာႀကီးလဲလုိ႔ၾကည္႔လုိက္ေတာ႔ ငပိန္(တစ္ၿမိဳ႕တည္းသား သူငယ္ခ်င္း)ရဲ႕လက္သီးျဖစ္ေနတယ္။ ေဒါသက ေထာင္းခနဲဲထြက္သြားေပမယ္႔ စိတ္ကုိထိန္းၿပီး သူ႕လက္ကေလးကုိ အသာဖယ္ၿပီး ျပန္အိပ္ဖုိ႔ ႀကိဳးစားလုိက္ပါတယ္။ ကုိယ္႔အျပစ္နဲ႔ ကုိယ္ပဲေလ။ အထုတ္အပုိးေတြ အေလးႀကီးသယ္ရမွာစုိးတာနဲ႔ပဲ သံုးေယာက္စာကုိ ျခင္ေထာင္တစ္လံုးပဲ သယ္ၾကမယ္လုိ႔ အႀကံေပးမိခဲ႔တဲ႔ ငမုိက္သားႀကီးေလ။ ခံရတာေတာင္နည္းေသးတယ္။ ဒီလုိနဲ႔ပဲ ေမွးေမွးနဲ႔ ျပန္အိပ္ေပ်ာ္မယ္ႀကံတုန္းရွိေသးတယ္ ေနာက္လက္သီးတစ္လုံးက ဘုန္းခနဲ က်လာျပန္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ အမွန္အကန္ တင္းသြားပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ သူငယ္ခ်င္းေတြပဲေလဆုိၿပီး စိတ္ကုိေလွ်ာ႔လုိက္ပါတယ္။ သူ႔လက္ကေလး အသာဖယ္ၿပီး ျပန္အိပ္လုိက္ပါတယ္။ "<strong>ဘုန္း</strong>" ။ လာျပန္ၿပီေနာက္တစ္လံုး။ စည္တီးတာထက္ေတာင္ အသံေအာင္ေသးတယ္။ ဒီတခါေတာ႔ မရေတာ႔ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္႔ေဒါသေတြ ငယ္ထိပ္ေရာက္ကုန္ၿပီ။ ဒါနဲ႔ ဒီေကာင္႔ဘက္လွည္႔ၿပီး မ်က္ႏွာကို လက္သီးနဲ႕ တအားထုိးပစ္လုိက္ပါတယ္။ သိတ႔ဲအတုိင္းပဲေလ။ အိပ္ေနတ႔ဲအခ်ိန္ဆုိ သည္းခဲႏုိင္တဲ႔ေကာင္က ခပ္ရွားရွားရယ္။ အဲလုိလည္းထထုိးလုိက္ေရာ ဒီေကာင္က ဝူးဝူးဝါးဝါးနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ကုိထေဟာက္ၿပီး မၾကာလိုက္ပါဘူး ျပန္ညိမ္က်သြားပါတယ္။ ၾကည္႔လုိက္ေတာ႔ အိပ္ေပ်ာ္ေနၿပီ။ ဘာေတြေျပာသြားတယ္ဆုိတာေတာင္ မသိလိုိက္ပါဘူး။ ဗလုံးဗေထြးနဲ႔ ေျပာသြားတာ သူကုိယ္တုိင္ေတာင္ ဘာေျပာလုိက္တယ္ဆုိတာ သိမွာမဟုတ္ဘူး။ ခဏေနေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္လည္း ျပန္အိပ္ေပ်ာ္သြားပါတယ္။ မုိးလည္းလင္းေရာ ႏွစ္ေယာက္သား ညတုန္းကဘာမွ မျဖစ္ထားၾကတဲ႔အတုိင္းပဲ။ အခုမွျပန္ေတြ႕တဲ႔ သမီးေယာက္ဖေတြလုိ တစ္ေယာက္ဖခံုးတစ္ေယာက္ဖက္လို႔။ ဒီရန္ပြဲေလးရဲ႕ရလဒ္ကေတာ႔ ေနာက္ညေတြမွာ ကၽြန္ေတာ္ရင္ဘတ္ႀကီးေပၚကုိ လက္သီးမိုးမရြာေတာ႔ျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။<br /></span></p><p><br /> </p><p><span style='font-family:Zawgyi-One'><strong>မသိရင္ အကုန္ေကာင္းတယ္<br /></strong></span></p><p><span style='font-family:Zawgyi-One'><strong> </strong>ကၽြန္ေတာ္တုိ႔အဖြဲ႔ဟာ အုပ္စုထဲမွာ အစည္းလံုုးဆံုး၊ အညီညႊတ္ဆံုးနဲ႔ သေဘာထား အတုိက္ဆုိင္ဆုံးလုိ႔ ထင္ပါတယ္။ (သိတဲ႔အတုိင္းပဲေလ။ ကုိယ္႔ကုိကိုယ္ မေကာင္းဘူးထင္တဲ႔လူက အရွားသားရယ္။) စာလုပ္ရမွာ ပ်င္းတဲ့ေကာင္က ရိကၡာသယ္ဖုိ႔ ေက်ာက္နမူနာေတြကိုသယ္ဖုိ႔ ဝန္မေလးဘူးရယ္။ ဦးေႏွာက္ေျခာက္ မခံခ်င္တဲ႔ေကာင္က ေတာတုိးျပီး ေက်ာက္ထုတာက သူ႔တာဝန္လုိ႔ထင္ထားတဲ႔ေကာင္။ ဦးေႏွာက္ေျခာက္မခံခ်င္တ႔ဲေကာင္က dataေတြကုိ မွတ္ပါတယ္။ တုိင္းတယ္တာတယ္ေပါ႔။ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ ကုိယ္လုပ္ခ်င္တာ၊ ကုိယ္စိတ္ပါတာကုိ ပြင္႔ပြင္႔လင္းလင္းေျပာၿပီး ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္နဲ႔ တက္ညီလက္ညီ လုက္ၾကပါတယ္။ အဲ… တစ္ေန႔မွာေပါ႔။ ရိကၡာသယ္တဲ႔သံုးေယာက္က အရပ္ေကာင္းတဲ႔ ျခံဳေအာက္မွာ ထမင္းဘူးေတြနဲ႔ ေက်ာက္နမူနာေတြကုိ ေစာင္႔ၿပီးက်န္ခဲ႔ပါတယ္။ က်န္တဲ႔ေလးေယာက္သား တုိင္းၾကတာေပါ႔။ ဒီလုိနဲ႔ မြန္းတည္႔ေတာ႔ ဗို္က္ဆာလာတာနဲ႔႔ပဲ က်န္တဲ႔လူေတြကုိ ၿပီးေအာင္ဆက္တုိင္းလုိက္ဦးဆုိေျပာၿပီး ထမင္းစားဖို႔ ကၽြန္ေတာ္ထြက္လာေတာ႔ ေကေက(ေကာင္မေလး) ကပါလုိက္လာတယ္။ ျခဴံေအာင္ကုိေရာက္ေတာ႔ ဟုိေကာငနဲသားေတြက ဘာဆီးေျပာတယ္မွတ္လဲ။ ဒီေန႔ ေတာ္ေတာ္ပူလုိ႔ထင္တယ္တဲ႔။ ထမင္းေတြက အနံ႔ထြက္ေနၿပီတဲ႔။ သုိးလားမသုိးလားေတာ႔ မသိဘူးဆုိၿပီး ထမင္းထုတ္ေတြ ေရဗူးေတြ ထုပ္ေပးပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ႏွစ္ေယာက္သား ထမင္းေတြကုိနမ္းၾကည္႔ၿပီး တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာ တစ္ေယာက္ၾကည္႔ကာ အလန္႔တၾကား ေအာ္လုိက္တယ္။ "<strong>သိုးကုန္ၿပီ</strong>"။ ကံေကာင္းခ်င္ေတာ႕ ဟင္းေတြက မသုိးေသးဘူး။ အဲဒါနဲ႔ပဲ ကုိယ္႔ကုိယ္တာ ဟင္းကုိ ေရနဲ႔ပဲ ဗုိက္ျဖည္႔လုိက္ရတယ္။ အဆာမေျပဘူးရယ္။ အဲဒါနဲ႔ ကၽြန္စဥ္းစားလုိက္မိတယ္။ တကယ္လုိ႔သာ နမ္းမၾကည္႔ျဖစ္ဘူးဆိုရင္ ဆာဆာနဲ႔စားမိမွာပဲ။ သုိးမသုိးေတာင္ သိလုိက္မွာမဟုတ္ဘူး လုိ႔ေပါ႔။ ထမင္းေတြက သုိးေနတယ္ဆုိေပမယ္႔လည္း နည္းနည္းပဲသုိးတာ။ အနံ႔ကလည္း သိပ္မျပင္းဘူးရယ္။ မသိမသာေလးေပါ႔။ ဒါနဲ႔ပဲ က်န္တဲ႔ေကာင္ေတြ ျပန္လာရင္ ဘာမွမေျပာနဲ႔လုိ႔ ငနဲသားေတြကု္ ေျပာထားလုိက္တယ္။ ဟုိေကာင္ေတြလည္း ေရာက္လာေရာ ဘာေျပာေကာင္းမလဲ။ ထင္တဲ႔အတို္င္းပဲ။ စားလုိက္ၾကတာဆုိတာ ဝက္ဝက္ကြဲပဲ။ ပလုတ္ပေလာင္းနဲ႔ကုိ စားတာ။ ေဝသာလီ ဘီလူးက်သလား ေအာက္ေမ႔ရတယ္။ စားလည္းၿပီးေရာ ကၽြန္ေတာ္ ေမးၾကည္႔တယ္။ စားေကာင္းၾကလားလုိ႔ေပါ႔။ သူတုိ႔ေတြက ခ်က္ခ်င္းျပန္ေျဖပါတယ္။ "<strong>စားေကာင္းတယ</strong>္" တဲ႔။<br /></span></p><p><br /> </p><p><span style='font-family:Zawgyi-One'><strong>ဥၾသစြဲတဲ႔ည<br /></strong></span></p><p><br /> </p><p><span style='font-family:Zawgyi-One'> ဥၾသစြဲခ်င္ရုံသက္သက္နဲ႔<br /></span></p><p><span style='font-family:Zawgyi-One'> ဒီဝုိင္တစ္ျပားကုိ ေလာင္စာျဖည္႔ခဲ႔တာ မဟုတ္ပါဘူး<br /></span></p><p><span style='font-family:Zawgyi-One'> အိပ္မက္ဆုိတဲ႔ ဘူတာလွတပတေလးဆီကို<br /></span></p><p><span style='font-family:Zawgyi-One'> ခုတ္ေမာင္းခ်င္ခဲ႔ရုံပါ။ ။<br /></span></p><p><span style='font-family:Zawgyi-One'> ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ကြင္းဆင္းစည္းကမ္းခ်က္ေတြထဲမွာ အရက္ေသစာ မေသာက္စားရဘူးဆုိတာ ပါလာပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ေတာ႔ ညတုိင္း အရက္ခုိးေသာက္ပါတယ္။ ခုိးေသာက္တယ္ဆုိေပမယ္႔ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔စိတ္ထဲမွာ စည္းကမ္းခ်ဳိးေဖာက္ခ်င္စိတ္ေတာ႔ မရွိရုိးအမွန္ပါ။ တစ္ေနကုန္ေအာင္ လမ္းေလွ်ာက္ခဲ႔ရသမွ်၊ ေတာင္တက္ခဲ႔ရသမွ်၊ ေက်ာက္နမူနာေတြကုိ ထမ္းခဲ႔သမွ်ေတြကုိ ေျပေပ်ာက္ရံုသက္သက္ရယ္ပါ။ ညဆုိ အဲလုိေလးမွ မေသာက္ရင္ ေညာင္းကုိက္ၿပီး အိပ္လုိ႔ကုိမေပ်ာ္ပါဘူး။ မိန္းကေလးေတြကေတာ႔ ေဆးေတြလိမ္းၿပီး အိပ္ၾကတာေပါ႔။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔က လိ္မ္းေဆးနံ႔ေတြကုိ မခံႏုိင္ၾကေတာ႔ ေဆးေသာက္အိပ္တဲ႔သေဘာပါ။ ကုိယ္႔ဆင္ေျခနဲ႔ ကုိယ္ကေတာ႔ အဟုတ္သားဗ် ေနာ္။ ဒါေပမယ္႔လည္း ေတာထဲကျပန္လာၿပီး REPORT ေတြဘာေတြေရး၊ ဆရာေတြနဲ႔ စာေဆြးေႏြးၿပီး အိပ္ခါနီးမွ ေသာက္ၾကတာပါ။ တာဝန္နဲ႔ ဝတၱရားကုိေတာ႔ မလစ္လပ္ေစပါဘူး။ အဲဒီေန႔က မွတ္မွတ္ရရ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔အုပ္စု ျပင္ဦးလြင္ကုိတက္ၿပီး ပိတ္ခ်င္းေျမွာင္ဂူနဲ႔ ဘီအီးေရတခြန္ကုိ သြားေရာက္ ေလ႔လာၾကပါတယ္။ ဘီအီးေရတခြန္လဲေရာက္ေရာ ဝုိင္ေရာင္တဲ႔ဆုိေတြကုိိ အမ်ားအျပား သေရက်ဖြယ္ ေတြလုိက္ရပါတယ္။ ေစ်းႏႈန္းကေတာ႔ ဝုိင္အမ်ဳိးအစားအလုိက္ ေစ်းအမ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႔ေပါ႔။ ေစ်းကလည္း သက္သာေတာ႔ ဘာေျပာေကာင္းမလဲ ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူ အားလုံံးလုိလုိ ဝယ္ၾကပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ညေရာက္ရင္ ေသာက္ဖုိ႔အတြက္ တစ္ျပားငါးရာပဲ ေပးရတဲ႔ ခပ္ညံ႔ညံ႔ ဝုိင္တစ္ျပားဝယ္ထားလုိက္ပါတယ္။ အၿမဲဘုိ္င္က်ေနတဲ႔ေကာင္ဆုိေတာ႔ အေကာင္းစားေတာ႔ ဝယ္ႏုိင္ဘူးရယ္။ ဒီလုိနဲ႔ စခန္းျပန္ေရာက္ေတာ႔ ထံုးစံအတုိင္း ကြင္းထဲမွာ သင္ခဲ႔သမွ်ေတြကုိ ဆရာဆရာမေတြနဲ႔ ေဆြးေႏြးၾက၊ မရွင္းတာ မသိတာရိွရင္ေမးၾကေပါ႔။ ၿပီးတာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္က ငေနာင္ႀကီးကုိ မ်က္စပစ္ျပလုိက္ပါတယ္။ ဇယက္မင္းစည္းစိမ္ ခံစားၾကမယ္ဆုိတဲ႔ အဓိပၸါယ္နဲ႔ေပါ႔။ ဟုိေကာင္ႀကီးကလည္း ၾကာသလားေဟ႔ဆုိတဲ႔ အဓိပၸါယ္နဲ႔ ေခါင္းညိတ္ျပပါတယ္။ ၿပဳံးၿဖီးၿဖီးႀကီးနဲ႔ သိပ္မေသာက္ခ်င္ရွာဘူး။ ဒါနဲ႔ ႏွစ္ေကာင္သား ဝင္းလက္ေနတဲ႔ မ်က္ဝန္းအစံုနဲ႔ ဝုိင္ပုလင္းျပားကုိ ဖြင္႔ပြဲက်င္းပလုိက္ၾကပါတယ္။ အၿမီးအတြက္ေတာ႔ တခုခု ေတြ႔လုိေတြ႔ညား အိတ္ေတြထဲကုိ ၿဖဲရဲၿပီး ရွာပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ မေတြပါဘူး။ ဘယ္ေတြ႔မလဲ ဝယ္မွမထားတာ။ ရွာမရတဲ႔အဆုံး ရွိတဲ႔ ငွက္ေပ်ာသီးေလး ေလးငါးလံုးနဲ႔ ညေနကမွ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ဆီက အတင္းေတာင္းထားတဲ႔ မသထာေရစာ ေနၾကာစိတစ္ထုပ္ကုိ အျမည္းလုပ္လုိက္ၾကပါတယ္။ မၾကာလုိက္ပါဘူး။ ဝုိင္တစ္ျပား နိတၳိတန္သြားေလရဲ႕။ ဒါနဲ႔ ငေနာင္ႀကီးက သူ႕အိမ္အတြက္ ဝယ္ထားတဲ႔ ဝုိင္တစ္ျပားကုိ ထုတ္ၿပီး ဆက္ေသာက္ၾကပါတယ္။ ႏွစ္ေကာင္သား စားလုိက္ေသာက္လုိက္နဲ႔ ေပ်ာ္တၿပဳံးျပဳံး မုိးသုိ႔ျခဳန္းေနလုိက္ၾကတာ ေနာက္တစ္ျပားလည္းကုန္ေရာ ေရခ်ိန္ကုိက္သြားတာနဲ႔ ထမင္းေလး ကသုတ္ကရက္နဲ႔စားၿပီး အိပ္ရာဝင္ၾကပါတယ္။ အဲဒီမွာ ဇာတ္လမ္းက စတာပါ။ ကၽြန္ေတာ္ကပဲ ေသြးအားနည္းေနတာလား၊ ေနၾကာစိကပဲ မီးေလာင္ရာ ေလပင္႔တာလား၊ ဝုိင္ကပဲျပင္းတာလား။ လားေပါင္းစံုၾကားမွာ ကၽြန္ေတာ္ ဒုကၡလွလွႀကီးေတြ႔ေတာ႔တာပဲ။ မူးလုိက္တာမွ ျခာလပတ္ကုိရမ္းေနတာပဲ။ ဇြတ္ႀကိတ္မိွတ္ အိပ္ေပမယ္႔လည္း မရဘူးရယ္။ ထူးဆန္းတာက အရက္ေတာင္ တခါမွ မေသာက္ဘူးတဲ႔ေကာင္က ဒီေလာက္မမူးဘူး။ ဒီလုိနဲ႔ သက္ႀကီးေခါင္းခ်ခ်ိန္ေလာက္လည္း ေရာက္ေရာ ရင္ထဲကပါ ပ်ဳိ႕ပ်ဳိ႕တက္လာေတာ႔တာပဲ။ မထိ္န္းႏုိင္တဲ႔အဆုံး ေနာက္ေဖးသြားၿပီ အန္ပါတယ္။ အန္လုိက္တာဆုိတာမွ လွ်ာေတာင္ထြက္တယ္။ ဝူးဝါးက်ဲေနတာပဲ။ အဲလုိနဲ႔ ဆန္ျပဳတ္တျပည္သားေလာက္လည္း အန္ၿပီးေရာ ဗုိက္ထဲမွာေလပဲက်န္တယ္။ ေလက်န္ေတာ႔ ေလအန္တာေပါ႔။ ဒီလုိနဲ႔ အားရေအာင္ ဥၾသစြဲၿပီး တက္အိပ္ပါတယ္။ ဝုိင္ေလးေသာက္ၿပီး ယီေဝေဝနဲ႔ အိပ္မက္လွလွေလးမ်ား မက္မလားဆုိၿပီးေသာက္ပါတယ္။ မက္လုိက္တဲ႔ အိပ္မက္ဆုိတာမွ ဂေယာင္ေျခာက္ျခားနဲ႔။ ဘာေတြမွန္းကုိ မသိဘူး။ မုိးလင္းကာနီးအထိေတာင္ မက္ေကာင္းတုန္း။ ဝုိင္ႏွစ္ျပားတခုိးေၾကာင္႔ ခံလုိက္ရတာဆုိတာ တညလုံး။ တညလုံးခံလုိက္ရလုိ႔ ေနာက္ေန႔က် မေသာက္ေတာ႔ဘူးထင္လား။ မွားသြားမယ္။ ငခ်မ္းေကာင္တုိ႔က ေနညိဳ႕လာတာနဲ႔ ေလပ်ဳိ႕လာေတာ႔တာပဲ။ ကဲ…. ေဆာ္လုိက္ၾကဦးစုိ႔ရဲ႕ …. ခ်ီးယား။ ။<br /></span></p><p><br /> </p><p><br /> </p><p><br /> </p><p><br /> </p><p><br /> </p><p><br /> </p><p><br /> </p><p><br /> </p><p><br /> </p><p><span style='font-family:Zawgyi-One'><strong> </strong></span></p></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8399311024914450226-6960533892511669081?l=www.ngachankaung.com' alt='' /></div>phoechanhttp://www.blogger.com/profile/05508506733080157418noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-8399311024914450226.post-3392177830121480692009-06-11T06:28:00.001-07:002009-06-20T09:47:16.244-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_Kf8X_ZktHbM/Sj0ShycRO2I/AAAAAAAAACs/u7nHl4NJCrY/s1600-h/1.jpg"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;width: 303px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_Kf8X_ZktHbM/Sj0ShycRO2I/AAAAAAAAACs/u7nHl4NJCrY/s320/1.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5349452304071342946" /></a><br /><br /><span xmlns=""><p><br /></p><p><span style="font-family:Zawgyi-One;">အေမ….<br /></span></p><p><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဘဝအခ်ိဳးအေကြ႔ေတြမွာ<br /></span></p><p><span style="font-family:Zawgyi-One;">အတုိးအေဝွ႔ေတြ မ်ားေစဦး<br /></span></p><p><span style="font-family:Zawgyi-One;">အေမေပးတဲ႔ အင္အားနဲ႔<br /></span></p><p><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဟုိးအေဝးကအေမ႔သား<br /></span></p><p><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဘယ္ေတာ႔မွ ရႈံးနိမ္႔မသြားဘူး။<br /></span></p><p><br /></p><p><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေရလုိက္ငါးလုိက္ေနရေအာင္<br /></span></p><p><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဘဝဆုိတာ စမ္းေခ်ာင္းငယ္မဟုတ္မွန္း<br /></span></p><p><span style="font-family:Zawgyi-One;">အေမ႔သား ခန္႔မွန္းႏုိင္ပါတယ္<br /></span></p><p><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေလထန္လႈိင္းၾကမ္းတဲ႔<br /></span></p><p><span style="font-family:Zawgyi-One;">ပင္လယ္ရုိင္းႀကီးမွာ<br /></span></p><p><span style="font-family:Zawgyi-One;">သား… မနစ္မြန္းပါဘူး။<br /></span></p><p><br /></p><p><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေအာင္ျမင္မႈေတြၾကား<br /></span></p><p><span style="font-family:Zawgyi-One;">မမိန္းေမာတဲ႔ အေမ႔သား<br /></span></p><p><span style="font-family:Zawgyi-One;">ခုခ်ိန္ထိ ရုန္းကန္လႈပ္ရွားဆဲပါ။<br /></span></p><p><br /></p><p><span style="font-family:Zawgyi-One;">စိတ္ခ်ထားလုိက္ပါ အေမ….<br /></span></p><p><span style="font-family:Zawgyi-One;">အေသြးအသားေတြ ရုန္းၾကြေနသေရႊ႕<br /></span></p><p><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒုကၡဆုိတာ ထည္လဲေတြ႔ေစဦး<br /></span></p><p><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေသြးမနည္းတဲ႔အေမ႔သား<br /></span></p><p><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဘယ္ေတာ႔မွ က်ရႈံူးမသြားဘူး။<br /></span></p><p><br /></p><p><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /> </span> </p></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8399311024914450226-339217783012148069?l=www.ngachankaung.com' alt='' /></div>phoechanhttp://www.blogger.com/profile/05508506733080157418noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-8399311024914450226.post-3197228224672359202009-06-08T23:16:00.001-07:002009-06-08T23:21:11.571-07:00<span xmlns=''><p><br /> </p><p><span style='font-family:Zawgyi-One'>လြမ္းေနရရံုပဲ တတ္ႏိုင္ခဲ႔သူပါ<br /></span></p><p><span style='font-family:Zawgyi-One'>ကန္႔သတ္ခ်ဳပ္ေႏွာင္မႈေတြၾကား<br /></span></p><p><span style='font-family:Zawgyi-One'>အခ်ိန္ဆိုတဲ႔ စည္းႀကီးတားထားလုိ႔<br /></span></p><p><span style='font-family:Zawgyi-One'>ငါေနခ်င္တဲ႔မင္းအနား<br /></span></p><p><span style='font-family:Zawgyi-One'>အေျပးအလႊားနဲ႔ အေရာက္လွမ္းလာဖုိ႔<br /></span></p><p><span style='font-family:Zawgyi-One'>တစ္ႏွစ္မွာ တစ္ခါသာ<br /></span></p><p><span style='font-family:Zawgyi-One'>အခြင္႔ရွိခဲ႔သူပါ။<br /></span></p><p><br /> </p><p><span style='font-family:Zawgyi-One'>စိတ္ကူးယဥ္ေနရရံုပဲ တတ္ႏိုင္ခဲ႔သူပါ<br /></span></p><p><span style='font-family:Zawgyi-One'>ေနရာေဒသကဲြလြဲမႈေတြၾကား<br /></span></p><p><span style='font-family:Zawgyi-One'>ပင္လယ္ဆုိတဲ႔ စည္းႀကီးျခားထားလုိ႔<br /></span></p><p><span style='font-family:Zawgyi-One'>ငါေပ်ာ္ရႊင္တဲ႔မင္းအနား<br /></span></p><p><span style='font-family:Zawgyi-One'>အေျပးအလႊားနဲ႔ အေရာက္လွမ္းလာဖုိ႔<br /></span></p><p><span style='font-family:Zawgyi-One'>တစ္ႏွစ္မွာ တစ္ခါသာ<br /></span></p><p><span style='font-family:Zawgyi-One'>အခြင္႔ရွိခဲ႔သူပါ။<br /></span></p><p><br /> </p><p><span style='font-family:Zawgyi-One'>ေဆြးေနရရံုပဲ တတ္ႏိုင္ခဲ႔သူပါ<br /></span></p><p><span style='font-family:Zawgyi-One'>အလုပ္တာဝန္ေတြၾကား<br /></span></p><p><span style='font-family:Zawgyi-One'>ဝတၱရားဆိုတဲ႔ စည္းႀကီးျခားထားလုိ႔<br /></span></p><p><span style='font-family:Zawgyi-One'>ငါရွိခ်င္တဲ႔မင္းအနား<br /></span></p><p><span style='font-family:Zawgyi-One'>အေျပးအလႊားနဲ႔ အေရာက္လွမ္းလာဖုိ႔<br /></span></p><p><span style='font-family:Zawgyi-One'>တစ္ႏွစ္မွာ တစ္ခါသာ<br /></span></p><p><span style='font-family:Zawgyi-One'>အခြင္႔ရွိခဲ႔သူပါ။<br /></span></p><p><br /> </p><p><span style='font-family:Zawgyi-One'>ခ်စ္သူေရ….<br /></span></p><p><span style='font-family:Zawgyi-One'>ဘယ္လုိပဲျဖစ္ျဖစ္ေပါ႔ကြာ<br /></span></p><p><span style='font-family:Zawgyi-One'>ငါတုိ႔နီးစပ္ဖုိ႔ေရး<br /></span></p><p><span style='font-family:Zawgyi-One'>ေတာ္ရာမွာပဲ ေဆြးၿပီး<br /></span></p><p><span style='font-family:Zawgyi-One'>ခဏေတာ႔ ေဝးေနၾကရေအာင္ေနာ္။ ။<br /></span></p><p><span style='font-family:Zawgyi-One'><br /> </span> </p></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8399311024914450226-319722822467235920?l=www.ngachankaung.com' alt='' /></div>phoechanhttp://www.blogger.com/profile/05508506733080157418noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8399311024914450226.post-21986298879513939962009-06-08T23:10:00.001-07:002009-06-08T23:20:47.134-07:00<span xmlns=''><p><br /> </p><p><span style='font-family:Zawgyi-One'>အလင္းႏွစ္သန္း ရာခ်ီလွမ္းလည္း<br /></span></p><p><span style='font-family:Zawgyi-One'>တမ္းတစိတ္တြင္ ပံုရိပ္ထင္သည္<br /></span></p><p><span style='font-family:Zawgyi-One'>သခင္မသိ မတြယ္ညိလည္း<br /></span></p><p><span style='font-family:Zawgyi-One'>တြယ္သိေႏွာင္ႀကိဳး ထပ္ထပ္တုိရင္း<br /></span></p><p><span style='font-family:Zawgyi-One'>ေဆာင္းမုိးေႏြခါ ေျပာင္းေနပါလည္း<br /></span></p><p><span style='font-family:Zawgyi-One'>စိတ္မွာစြဲကာ မရုန္းသာၿပီ<br /></span></p><p><span style='font-family:Zawgyi-One'>ဒဏ္ရာနဲ႔ရင္ ကြဲအံ႔ထင္။ ။</span></p></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8399311024914450226-2198629887951393996?l=www.ngachankaung.com' alt='' /></div>phoechanhttp://www.blogger.com/profile/05508506733080157418noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8399311024914450226.post-21383628137240557022009-06-05T23:50:00.000-07:002009-06-06T08:46:11.232-07:00<span class="ဖတ္ခ်င္တယ္"> <br /><span xmlns=""><p><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" > "<strong>ည</strong>" ဆိုတာ………<br /></span></p><p><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >အိပ္မေပ်ာ္သူ အတြက္ေတာ့<br /></span></p><p><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >ဂႏၲာရရဲ႕ ေႏြေန႔လယ္ပါ။<br /></span></p><p><br /> </p><p><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" > "<strong>ည</strong>" ဆိုတာ………<br /></span></p><p><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >တမ္းတေနသူ အတြက္ေတာ့<br /></span></p><p><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >သမုဒၵရာလယ္က ကၽြန္းငယ္ပါ။<br /></span></p><p><br /> </p><p><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><strong><br /> </strong>"<strong>ည</strong>" ဆိုတာ………<br /></span></p><p><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >အထီးက်န္ေနသူ အတြက္ေတာ့<br /></span></p><p><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >အက်ဥ္းစခန္းရဲ႕ အခန္းငယ္ပါ။<br /></span></p><p><br /> </p><p><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >အဲဒီလို "<strong>ည</strong>"ေတြအတြက္<br /></span></p><p><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >ခ်စ္သူေရ…….<br /></span></p><p><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >ေႏြးေထြးတဲ႔ မင္းလက္နဲ႔<br /></span></p><p><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >ေထြးဖက္လွဲ႔ပါ။ ။<br /></span></p><p><br /> </p><p><br /> </p><p><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><br /> </span> </p></span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8399311024914450226-2138362813724055702?l=www.ngachankaung.com' alt='' /></div>phoechanhttp://www.blogger.com/profile/05508506733080157418noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-8399311024914450226.post-53599444816340871612009-06-04T04:44:00.001-07:002009-06-06T09:47:28.604-07:00<span xmlns=''><p><br /> </p><p><span style='font-family:Zawgyi-One'>ေဝးစမ္းပါေစ။<br /></span></p><p><span style='font-family:Zawgyi-One'>မင္းနဲ႔ငါၾကား<br /></span></p><p><span style='font-family:Zawgyi-One'>အလင္းႏွစ္ေတြ ေထာင္ခ်ီျခားဦး ….<br /></span></p><p><span style='font-family:Zawgyi-One'>ငါ႔ႏွလံုးသား<br /></span></p><p><span style='font-family:Zawgyi-One'>ဘယ္ေတာ႔မွ ေသြးေအးမသြားဘူး။<br /></span></p><p><br /> </p><p><span style='font-family:Zawgyi-One'>ေဝးစမ္းပါေစ။<br /></span></p><p><span style='font-family:Zawgyi-One'>မင္းနဲ႔ငါၾကား<br /></span></p><p><span style='font-family:Zawgyi-One'>ဂုဏ္ျဒပ္ေတြ မုိးေျမျခားဦီး …..<br /></span></p><p><span style='font-family:Zawgyi-One'>ငါ႔ႏွလံုးသား<br /></span></p><p><span style='font-family:Zawgyi-One'>ဘယ္ေတာ႔မွ ယိုင္နဲ႔မသြားဘူး။<br /></span></p><p><br /> </p><p><span style='font-family:Zawgyi-One'>ေဝးစမ္းပါေစ။<br /></span></p><p><span style='font-family:Zawgyi-One'>ေနာက္ဆုံးကြာ…<br /></span></p><p><span style='font-family:Zawgyi-One'>မင္းနဲ႔ငါၾကား<br /></span></p><p><span style='font-family:Zawgyi-One'>မဆုံႏုိင္ေအာင္ ေဝးသြားဦး ….<br /></span></p><p><span style='font-family:Zawgyi-One'>ငါ႔ႏွလံုးသား<br /></span></p><p><span style='font-family:Zawgyi-One'>ဘယ္ေတာ႔မွ တုန္႔ရပ္မသြားဘူး။<br /></span></p><p><br /> </p><p><span style='font-family:Zawgyi-One'><strong>    </strong></span></p></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8399311024914450226-5359944481634087161?l=www.ngachankaung.com' alt='' /></div>phoechanhttp://www.blogger.com/profile/05508506733080157418noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8399311024914450226.post-62123963905055378482009-05-29T05:29:00.001-07:002009-05-29T05:30:38.476-07:00<span xmlns=''><p><span style='font-family:Zawgyi-One'>ခပ္ေရးေရးဆိုေပမယ္႔ ေမ႔လုိ႔မရေသးတဲ႔ အတိတ္ရဲ႕ အခ်န္က်ဳိးပဲ႔စာေလးေတြကုိ ခုခ်ိန္ထိ ျမင္ေယာင္တမ္းတ သတိရဆဲပါ။ အတိတ္တုန္းက အမွတ္တမဲ႔ ျဖတ္သန္းခဲ႔တဲ႔ သကၠရာဇ္အတိုအထြာေလးေတြဟာ ပစၥဳပၸန္ကာလမွာ အမွတ္တရေတြျဖစ္ေစခဲ႔မယ္ဆုိတာကုိ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက မသိခဲ႔ရုိး အမွန္ပါ။အဲဒီအမွတ္တရေလးေတြကုိ တခုခ်င္းစီေရးသြားမယ္လုိ႔ စိတ္ကူးမိတာနဲ႔ <strong>အမွတ္တရ</strong> ဆုိတဲ႔ က႑ေလးကုိ ဖြင္႔လွစ္လုိက္ပါတယ္။<br /></span></p></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8399311024914450226-6212396390505537848?l=www.ngachankaung.com' alt='' /></div>phoechanhttp://www.blogger.com/profile/05508506733080157418noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8399311024914450226.post-70738942360466557332009-05-27T06:02:00.001-07:002009-05-27T08:06:06.315-07:00<span xmlns=''><p><span style='font-family:Zawgyi-One'>ေကာင္မေလးေရ……<br /></span></p><p><span style='font-family:Zawgyi-One'>ငါ သူရဲေကာင္းမလုပ္ခ်င္ဘူး<br /></span></p><p><span style='font-family:Zawgyi-One'>ဒါေပမယ္႔<br /></span></p><p><span style='font-family:Zawgyi-One'>မင္းေလးအတြက္ ငါ…….<br /></span></p><p><span style='font-family:Zawgyi-One'>အရာရာကုိ ရင္ဆုိင္တယ္။<br /></span></p><p><br /> </p><p><span style='font-family:Zawgyi-One'>ေကာင္မေလးေရ……<br /></span></p><p><span style='font-family:Zawgyi-One'>ငါ မ႐ူးသြပ္ခ်င္ဘူး<br /></span></p><p><span style='font-family:Zawgyi-One'>ဒါေပမယ္႔<br /></span></p><p><span style='font-family:Zawgyi-One'>မင္းေလးအတြက္ ငါ…….<br /></span></p><p><span style='font-family:Zawgyi-One'>အသိဉာဏ္ေတြကုိ ပုန္းေရွာင္တယ္။<br /></span></p><p><br /> </p><p><span style='font-family:Zawgyi-One'>ေကာင္မေလးေရ……<br /></span></p><p><span style='font-family:Zawgyi-One'>ငါ မမုိက္မဲခ်င္ဘူး<br /></span></p><p><span style='font-family:Zawgyi-One'>ဒါေပမယ္႔<br /></span></p><p><span style='font-family:Zawgyi-One'>မင္းေလးအတြက္ ငါ…….<br /></span></p><p><span style='font-family:Zawgyi-One'>အစဥ္အလာေတြကုိ တုိက္ခုိက္တယ္။<br /></span></p><p><br /> </p><p><span style='font-family:Zawgyi-One'>ေကာင္မေလးေရ……<br /></span></p><p><span style='font-family:Zawgyi-One'>ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္<br /></span></p><p><span style='font-family:Zawgyi-One'>မင္းေလးအတြက္ဆုိရင္<br /></span></p><p><span style='font-family:Zawgyi-One'>ငါ႔စိတ္ကမသြားေပမယ္႔<br /></span></p><p><span style='font-family:Zawgyi-One'>ငါ႔ႏွလုံးသားေစရာ<br /></span></p><p><span style='font-family:Zawgyi-One'>ငါ႔ခႏၶာပါခဲ႔တယ္ကြယ္…….<br /></span></p><p><span style='font-family:Zawgyi-One'><br /> </span> </p></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8399311024914450226-7073894236046655733?l=www.ngachankaung.com' alt='' /></div>phoechanhttp://www.blogger.com/profile/05508506733080157418noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8399311024914450226.post-70875363744167987202009-05-27T05:49:00.001-07:002009-05-28T04:46:47.253-07:00<span xmlns=''><p><span style='font-family:Zawgyi-One'><strong><em>နင္မၿပဳံးပါနဲ႔ေတာ႔………<br /></em></strong></span></p><p><span style='font-family:Zawgyi-One'>႐ုပ္လုံးၾကြ မာယာေတြေအာက္<br /></span></p><p><span style='font-family:Zawgyi-One'>႐ူးသြပ္စြာ ဒူးေထာက္ဖုိ႔<br /></span></p><p><span style='font-family:Zawgyi-One'>ငါ႔ႏွလုံးသားက ႏွစ္ခါမမုိက္ဘူး။ ။</span></p></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8399311024914450226-7087536374416798720?l=www.ngachankaung.com' alt='' /></div>phoechanhttp://www.blogger.com/profile/05508506733080157418noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8399311024914450226.post-44507609815947043982009-05-27T05:43:00.001-07:002009-05-28T04:47:25.638-07:00<span xmlns=''><p><span style='font-family:Zawgyi-One'>ကသုတ္ကရက္ မင္းႏႈတ္ဆက္လုိ႔<br /></span></p><p><span style='font-family:Zawgyi-One'>တြဲလက္ေျဖကာ မင္းခြဲခြါလည္း<br /></span></p><p><span style='font-family:Zawgyi-One'>ဒဏ္ရာနဲ႔ရင္ မနာက်င္ေအာင္<br /></span></p><p><span style='font-family:Zawgyi-One'>ၾကင္နာေႏြးေထြး ခပ္ေဝးေဝးက<br /></span></p><p><span style='font-family:Zawgyi-One'>ေဆြးရိပ္ေရာင္သန္း အၿပံဳးပန္းကို<br /></span></p><p><span style='font-family:Zawgyi-One'>ႏြမ္းလ်ရင္တြက္ မင္းခ်န္ရက္ဖုိ႔<br /></span></p><p><span style='font-family:Zawgyi-One'>သက္သက္တမင္ ေမ႔ရစ္ခ်င္သူ………<br /></span></p><p><br /> </p><p><span style='font-family:Zawgyi-One'>ရက္မွာလေျပာင္း ႏွစ္ေတြေထာင္းလည္း<br /></span></p><p><span style='font-family:Zawgyi-One'>မေျပာင္းဒီရင္ လြမ္းရိပ္ထင္ကာ<br /></span></p><p><span style='font-family:Zawgyi-One'>ေန႔စဥ္တမ္းတ ေမ႔မရပဲ<br /></span></p><p><span style='font-family:Zawgyi-One'>ေဆြးရဆဲရင္ ခ်ိန္တုိင္းမင္လ်က္<br /></span></p><p><span style='font-family:Zawgyi-One'>ေမာင္႔ရင္ခြင္နန္း ျပန္မည္႔လမ္းက<br /></span></p><p><span style='font-family:Zawgyi-One'>မွန္းေမွ်ာ္ေစာင္႔ကာ လြမ္းေနပါသည္……….<br /></span></p><p><span style='font-family:Zawgyi-One'>ရင္မွာဆူးစူး ေမာင္႔ခ်စ္ဦးကုိ။ ။</span></p></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8399311024914450226-4450760981594704398?l=www.ngachankaung.com' alt='' /></div>phoechanhttp://www.blogger.com/profile/05508506733080157418noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8399311024914450226.post-77379860909647070012009-05-27T05:25:00.001-07:002009-05-28T04:47:42.601-07:00<span xmlns=''><p><span style='font-family:Zawgyi-One'>က်ားနာနဲ႔ ရင္ဆိုင္ရမယ္႔<br /></span></p><p><span style='font-family:Zawgyi-One'>ျမားမဲ႔မုဆိုးရဲ႕ ရင္ခုန္မႈမ်ဳိး……<br /></span></p><p><br /> </p><p><span style='font-family:Zawgyi-One'>ႀကိဳးစင္နဲ႔ ရင္ဆုိင္ရမယ္႔<br /></span></p><p><span style='font-family:Zawgyi-One'>တရားမဲ႔လူမိုက္ရဲ႕ ရင္ခုန္မႈမ်ဳိး……<br /></span></p><p><br /> </p><p><span style='font-family:Zawgyi-One'>ေျမြဆုိးနဲ႔ ရင္ဆိုင္ရမယ္႔<br /></span></p><p><span style='font-family:Zawgyi-One'>ခြန္အားမဲ႔ဖားငယ္ရဲ႕ ရင္ခုန္မႈမ်ဳိး……<br /></span></p><p><br /> </p><p><span style='font-family:Zawgyi-One'>ခ်စ္ရသူနဲ႔ ရင္ဆိုင္ရမယ္႔<br /></span></p><p><span style='font-family:Zawgyi-One'>ဂုဏ္ျဒက္မဲ႔ဘဝသမားရဲ႕ ရင္ခုန္မႈမ်ဳိး……<br /></span></p><p><br /> </p><p><span style='font-family:Zawgyi-One'>ေကာင္မေလးေရ……<br /></span></p><p><span style='font-family:Zawgyi-One'>မင္းခံစားဖူးရင္<br /></span></p><p><span style='font-family:Zawgyi-One'>စာနာတတ္မွာပါ။</span></p></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8399311024914450226-7737986090964707001?l=www.ngachankaung.com' alt='' /></div>phoechanhttp://www.blogger.com/profile/05508506733080157418noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8399311024914450226.post-23582595743390606522009-05-27T05:08:00.001-07:002009-05-28T04:48:02.117-07:00<span xmlns=''><p><span style='font-family:Zawgyi-One'>ဒဏ္တစ္ရာ ရင္မွာျဖစ္ခဲ႔လည္း<br /></span></p><p><span style='font-family:Zawgyi-One'>ဖန္ခါခါ တြယ္တာခ်စ္ခဲ႔တယ္<br /></span></p><p><span style='font-family:Zawgyi-One'>အု႔ံပုံ႔းမုိ႔ ဖြင္မဆုိသာ<br /></span></p><p><span style='font-family:Zawgyi-One'>ခ်စ္ျခင္းသာ ပုိင္ဆို္င္ခဲ႔သူမုိ႔<br /></span></p><p><span style='font-family:Zawgyi-One'>ရင္တြင္းမွာ ႀကိတ္ကာခ်စ္ေပမယ္႔<br /></span></p><p><span style='font-family:Zawgyi-One'>ရနံ႔ျဖာ ႏွင္းဆီျဖဴကုိေတာ႔<br /></span></p><p><span style='font-family:Zawgyi-One'>ၿမဳိင္နန္းမွာ စံပယ္တင္႔ေစဖုိ႔<br /></span></p><p><span style='font-family:Zawgyi-One'>မခူးရက္ မေျခြသာ<br /></span></p><p><span style='font-family:Zawgyi-One'>ေဝဒနာ ရင္မွာဝွက္ကာပ<br /></span></p><p><span style='font-family:Zawgyi-One'>ဘဝမွာ တစ္ခါသာခ်စ္ခဲ႔တယ္<br /></span></p><p><span style='font-family:Zawgyi-One'>ေၾသာ္…….<br /></span></p><p><span style='font-family:Zawgyi-One'>တိတ္တခုိးေပါ႔ကြယ္။ ။</span></p></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8399311024914450226-2358259574339060652?l=www.ngachankaung.com' alt='' /></div>phoechanhttp://www.blogger.com/profile/05508506733080157418noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8399311024914450226.post-55707278024135176752009-05-27T04:58:00.001-07:002009-05-28T04:48:19.886-07:00<span xmlns=''><p><span style='font-family:Zawgyi-One'>သခင္႔ထံမွ <br /></span></p><p><span style='font-family:Zawgyi-One'>စစ္မွန္ျခင္း မွိန္ေဖ်ာ႔ေနတဲ႔<br /></span></p><p><span style='font-family:Zawgyi-One'>အခ်စ္တစ္ဖဲ႔စာမွ်<br /></span></p><p><span style='font-family:Zawgyi-One'>ေတာင္႔တပါ႔ေစ<br /></span></p><p><br /> </p><p><span style='font-family:Zawgyi-One'>သခင္.<br /></span></p><p><span style='font-family:Zawgyi-One'>အကြ်န္႔ရင္ကုိ စကၠန္႔တံေလးတစ္ခုရဲ႕<br /></span></p><p><span style='font-family:Zawgyi-One'>ေရဆူမွတ္ မေရာက္ခင္ကာလမွ် <br /></span></p><p><span style='font-family:Zawgyi-One'>ဝင္ၾကည္႔လွည္႔ပါ<br /></span></p><p><br /> </p><p><span style='font-family:Zawgyi-One'>ယုိစီးက်ေတာ႔မယ္႔ ေသြးစက္ေလးေတြက<br /></span></p><p><span style='font-family:Zawgyi-One'>ႏွလံုးသားျပင္ေပၚက ဒဏ္ရာေတြကုိ<br /></span></p><p><span style='font-family:Zawgyi-One'>ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္ထိ<br /></span></p><p><span style='font-family:Zawgyi-One'>တရႈိက္မက္မက္ နမ္းရႈိက္ေနတာကုိ <br /></span></p><p><span style='font-family:Zawgyi-One'>ေတြ႔ရလိမ္႔မယ္။</span></p></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8399311024914450226-5570727802413517675?l=www.ngachankaung.com' alt='' /></div>phoechanhttp://www.blogger.com/profile/05508506733080157418noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8399311024914450226.post-72311682598983777232009-05-27T04:43:00.001-07:002009-05-28T04:48:41.931-07:00<span xmlns=''><p><span style='font-family:Zawgyi-One'>ဧရာနဒီ ထက္ဖ်ားဆီသုိ႔<br /></span></p><p><span style='font-family:Zawgyi-One'>ဆန္ခ်ီျပန္ကာ စီးဆင္းပါလည္း……<br /></span></p><p><br /> </p><p><span style='font-family:Zawgyi-One'>ပဲခူးရိုးမည္ ေတာင္တန္းသည္ပင္<br /></span></p><p><span style='font-family:Zawgyi-One'>ျမည္ဟီးငုတ္ဝင္ ျပဳိဆင္းရင္လည္း……..<br /></span></p><p><br /> </p><p><span style='font-family:Zawgyi-One'>ဆံေတာ္ေစတီ ေစာင္းတန္းဆီက<br /></span></p><p><span style='font-family:Zawgyi-One'>ညီေနာင္ျခေသၤ႔ လႈပ္ရွားေရြ႕လည္း……..<br /></span></p><p><br /> </p><p><span style='font-family:Zawgyi-One'>ဘဝနဲ႔ရင္း ေမာင္႔ခ်စ္ျခင္းကား<br /></span></p><p><span style='font-family:Zawgyi-One'>ဇီးကင္းခန္႔မွ် မေလ်ာ႔က်ပဲ<br /></span></p><p><span style='font-family:Zawgyi-One'>ေန႔ညအျမဲ ခ်စ္ေနဆဲမုိ႔<br /></span></p><p><span style='font-family:Zawgyi-One'>ရင္ထဲဘယ္ခါ မမုန္းသာၿပီ<br /></span></p><p><span style='font-family:Zawgyi-One'>ကမ႓ာသုန္းတုိင္ ေမ႔ပါႏိုင္။</span></p></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8399311024914450226-7231168259898377723?l=www.ngachankaung.com' alt='' /></div>phoechanhttp://www.blogger.com/profile/05508506733080157418noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8399311024914450226.post-48600920040138689082009-05-18T18:55:00.001-07:002009-05-28T04:48:58.169-07:00<span xmlns=""><p><span style="font-family:Zawgyi-One;">တသက္တာ အတြက္<br /></span></p><p><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဆုတ္ကုိင္ထားတဲ႔ တြဲလက္ေတြကုိ<br /></span></p><p><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကံၾကမၼာက ဆြဲေျဖပစ္ခဲ႔တယ္…..<br /></span></p><p><br /> </p><p><span style="font-family:Zawgyi-One;">တည္ၿငိမ္ေနတဲ႔ ကန္ေရျပင္ကုိ<br /></span></p><p><span style="font-family:Zawgyi-One;">မုန္တိုင္းဆင္ခဲ႔တဲ႔ အဲဒီသကၠရာဇ္<br /></span></p><p><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဘယ္လိုျဖစ္ျဖစ္ ေမာင္ေမ႔မပစ္ဘူး<br /></span></p><p><br /> </p><p><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒီလုိနဲ႔ပဲ…<br /></span></p><p><span style="font-family:Zawgyi-One;">လက္ဆယ္ေခ်ာင္းနဲ႔ ခ်ဳိးတြက္ေရဖုိ႔<br /></span></p><p><span style="font-family:Zawgyi-One;">ခက္ခဲေနတဲ႔ လြမ္းရက္ေတြထဲမလဲ<br /></span></p><p><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေမာင္႔တစ္ေယာက္တည္း<br /></span></p><p><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေနရဲလာၿပီ ခ်စ္သူ<br /></span></p><p><br /> </p><p><span style="font-family:Zawgyi-One;">လြမ္းရက္ေတြ ရွည္ၾကာလာေပမယ္႔<br /></span></p><p><span style="font-family:Zawgyi-One;">မေမ႔သာတဲ႔ ေမာင္႔ရင္ထဲ<br /></span></p><p><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဘယ္ေတာ႔မ်ားမွ လသာမလဲလုိ႔<br /></span></p><p><span style="font-family:Zawgyi-One;">မဝင္႔မရဲနဲ႔သာ ေမွ်ာ္…..<br /></span></p><p><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဂစ္တာအုိေလးေတာင္ ေမာင္႔ေဘးမွာ မေပ်ာ္ေတာ႔ဘူး ခ်စ္သူ<br /></span></p><p><br /> </p><p><span style="font-family:Zawgyi-One;">ခ်စ္သူေရ…..<br /></span></p><p><span style="font-family:Zawgyi-One;">ျဖစ္ႏုိင္မယ္ဆုိရင္<br /></span></p><p><span style="font-family:Zawgyi-One;">အလြမ္းေတြ လႈိက္ေလာင္ထားတဲ႔<br /></span></p><p><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေပေၾကာင္ေပေၾကာင္ ႏွလုံသား<br /></span></p><p><span style="font-family:Zawgyi-One;">တုံရပ္မသြားေအာင္<br /></span></p><p><span style="font-family:Zawgyi-One;">စာလႊာေလးေတာ႔ ပါးလုိက္ပါ……<br /></span></p><p><span style="font-family:Zawgyi-One;">"လြမ္းလုိက္တာ"လုိ႔။ ။<br /></span></p></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8399311024914450226-4860092004013868908?l=www.ngachankaung.com' alt='' /></div>phoechanhttp://www.blogger.com/profile/05508506733080157418noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8399311024914450226.post-75235491593821483262009-05-18T18:37:00.001-07:002009-05-28T04:49:22.668-07:00<span xmlns=""><p><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေနထြက္ေနဝင္ ခ်ိန္တုိင္းပင္လွ်င္<br /></span></p><p><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေတြ႔ျမင္ခ်င္လည္း ေလာကထဲမယ္<br /></span></p><p><span style="font-family:Zawgyi-One;">ပုိကဲၾကမၼာ ရက္စက္ပါလုိ႔<br /></span></p><p><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေဝးကြာခရီး ဒုိ႔မနီးေအာင္<br /></span></p><p><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကာဆီးျမစ္မင္း ကန္႔လန္႔ခင္းလုိ႔<br /></span></p><p><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒို႔ခ်င္းခဏ မေတြ႔ရၿပီ……….<br /></span></p><p><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေဝးမွရင္မွာ ဆစ္ဆစ္နာ။ ။<br /></span></p><p><br /> </p><p><span style="font-family:Zawgyi-One;">တစ္ေန႔တစ္ည တခဏလွ်င္<br /></span></p><p><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေမ႔ရခ်င္လည္း မ်က္ဝန္းထဲမယ္<br /></span></p><p><span style="font-family:Zawgyi-One;">ၾကင္သဲသူဇာ ေမ႔ရုပ္လႊာမွာ<br /></span></p><p><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေမ႔သာရန္ခက္ မေပ်ာက္ပ်က္လုိ႔<br /></span></p><p><span style="font-family:Zawgyi-One;">ရက္ရွိသမွ် သတိ၇ကာ<br /></span></p><p><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေန႔ညမဟူ "မ"မင္းမူသည္…….<br /></span></p><p><span style="font-family:Zawgyi-One;">ပူေဆြးဒဏ္ရာ မေျဖသာ။ ။<br /></span></p><p><br /> </p><p><span style="font-family:Zawgyi-One;">မ်က္ေတာင္တခက္ လွ်ပ္တပ်က္လွ်င္<br /></span></p><p><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေမ႔တတ္ခ်င္လည္း ဒီရင္ထဲမယ္<br /></span></p><p><span style="font-family:Zawgyi-One;">တြယ္ဆဲေႏွာင္ႀကိဳး ထပ္ထပ္တုိးကာ<br /></span></p><p><span style="font-family:Zawgyi-One;">လႊမ္းမုိးေနၿမဲ အေတြးထဲဝယ္<br /></span></p><p><span style="font-family:Zawgyi-One;">စြဲလမ္းတြယ္ညိ ေဆးမရွိပဲ<br /></span></p><p><span style="font-family:Zawgyi-One;">သိဥာဏ္ေမွာင္မုိက္ "မ"သိမ္းပုိက္သည္…..<br /></span></p><p><span style="font-family:Zawgyi-One;">လြမ္းထုိက္သူမွာ လြမ္းဆဲပါ။ ။</span></p></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8399311024914450226-7523549159382148326?l=www.ngachankaung.com' alt='' /></div>phoechanhttp://www.blogger.com/profile/05508506733080157418noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8399311024914450226.post-61395068026703336962009-05-18T18:16:00.001-07:002009-05-28T04:49:40.920-07:00<span xmlns=""><p><span style="font-family:Zawgyi-One;">ရႈံးနိမ္႔ရမယ္႔ သကၠရာဇ္ေတြကုိ<br /></span></p><p><span style="font-family:Zawgyi-One;">လွန္ေလွာၾကည္႔ရင္း<br /></span></p><p><span style="font-family:Zawgyi-One;">မက်င္လည္တဲ႔ သင္ရုိးညႊန္းတန္းထဲမွာ<br /></span></p><p><span style="font-family:Zawgyi-One;">မင္းႏွလံုးသားရဲ႕ မသိကိန္းကုိရွာ<br /></span></p><p><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါ႔ရင္မွာေတာ႔ ဖ်က္ရာၾကည္႔ေပါ႔။<br /></span></p><p><br /> </p><p><span style="font-family:Zawgyi-One;">မူႀကိဳသာသာ ႏွလံုးသားနဲ႔<br /></span></p><p><span style="font-family:Zawgyi-One;">မင္းမာယာ လွည္႔ကြက္ေတြကုိမ်ား<br /></span></p><p><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကံၾကမၼာ ပုစာၦမွားသလားလို႔လိုက္ရွာ<br /></span></p><p><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါ႔ရင္မွာေတာ႔ ဖ်က္ရာၾကည္႔ေပါ႔။<br /></span></p><p><br /> </p><p><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဖ်က္ရာေတြ ဗလပြနဲ႔<br /></span></p><p><span style="font-family:Zawgyi-One;">အညတရ ဒီရင္ဘက္ႀကီးအတြက္<br /></span></p><p><span style="font-family:Zawgyi-One;">မင္းေပးအပ္တဲ႔ အနီေရာင္အမွတ္သား<br /></span></p><p><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဘာ႔ေၾကာင္႔မ်ား ၾကက္ေျခခတ္ေတြမ်ားရတာလဲ။ ။</span></p></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8399311024914450226-6139506802670333696?l=www.ngachankaung.com' alt='' /></div>phoechanhttp://www.blogger.com/profile/05508506733080157418noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8399311024914450226.post-61820525274270871632009-05-16T21:08:00.001-07:002009-05-28T04:49:58.107-07:00<span xmlns=""><p style="text-align: right;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><strong>သံေယာဇဥ</strong>္ လက္က်န္ရွင္းတန္းမွာ<br /></span></p><p style="text-align: right;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >မင္းနဲ႔ငါ ဇာတ္ဝင္ခန္းက<br /></span></p><p style="text-align: right;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >အစိမ္းေရာင္သန္းေနေလရဲ႕။<br /></span></p><p style="text-align: right;"><br /> </p><p style="text-align: right;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >ရပါတယ္…..<br /></span></p><p style="text-align: right;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><strong>သံေယာဇဥ</strong>္နဲ႔ငင္တဲ႔ ရင္ခ်ည္ႀကိဳးကုိ<br /></span></p><p style="text-align: right;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >မင္းပ်က္ေအာင္ တုိးထြက္မွေတာ႔<br /></span></p><p style="text-align: right;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >မ်က္ရည္စက္ေတြနဲ႔ ႏႈတ္ဆက္မေနပါနဲ႔။<br /></span></p><p style="text-align: right;"><br /> </p><p style="text-align: right;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><strong>သံေယာဇဥ</strong>္ တပံုတေခါင္းနဲ႔<br /></span></p><p style="text-align: right;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >ဘဝကုိ ပံုၿပီးေလာင္းခဲ႔တဲ႔ ငါ႔အတြက္<br /></span></p><p style="text-align: right;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >မင္းေပးခဲ႔တဲ႔ဆုလဒ္က ဒဏ္ရာဒဏ္ခ်က္ခ်ည္႔ေပါ႔။<br /></span></p><p style="text-align: right;"><br /> </p><p style="text-align: right;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >အဲဒီလုိနဲ႔ပဲ………<br /></span></p><p style="text-align: right;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><strong>သံေယာဇဥ</strong>္ တြဲတိေႏွာင္ပုိးနဲ႔<br /></span></p><p style="text-align: right;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >ကပုိပရုိႏွလံုးသား<br /></span></p><p style="text-align: right;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >ခုဆုိ……..<br /></span></p><p style="text-align: right;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >အလြမ္းေတြက ဝါးမ်ဳိသြားခဲ႔ၿပီ ခ်စ္သူ။ ။<br /></span></p><p><br /> </p><p><br /> </p><p><br /> </p><p><br /> </p><p><br /> </p><p><br /> </p><p><br /> </p><p><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><br /> </span> </p></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8399311024914450226-6182052527427087163?l=www.ngachankaung.com' alt='' /></div>phoechanhttp://www.blogger.com/profile/05508506733080157418noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8399311024914450226.post-12331402805068374212009-05-16T20:45:00.001-07:002009-05-28T04:50:15.206-07:00<span xmlns=""><p><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >"တပါးသူရင္ မင္းေမွးဝင္ကာ<br /></span></p><p><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >ေမာင္႔ရင္စုံကန္ သြားမယ္ႀကံလည္း<br /></span></p><p><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >သံေယာဇဥ္ထံုး မျပယ္အံုးစုိ႔<br /></span></p><p><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >ၿပံဳးရင္းနဲ႔ပင္ ႏွုတ္ဆက္ခ်င္သည္။"<br /></span></p><p><br /> </p><p><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >ၾကမၼါအညုိး ရက္စက္ဆုိးရာ<br /></span></p><p><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >မုိးလိုက္ရြာသုိ႔ ေမာင္႔ရင္စုိ႔ေအာင္ <br /></span></p><p><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >မင္းမုိ႔ရက္စက္ လမ္းခြဲရက္လုိ႔<br /></span></p><p><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >ခံခက္ဒဏ္ရာ ရင္နာနာနဲ႔<br /></span></p><p><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >ေဝဒနာလမ္း ငါေလွ်ာက္လွမ္းၿပီ။<br /></span></p><p><br /> </p><p><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >တစ္ေယာက္တစ္လမ္း ေလွ်ာက္လွမ္းခြဲခြါ<br /></span></p><p><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >ယူဇနာမ်ား ေဝးကြာျခားလည္း<br /></span></p><p><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >ၾကားေရာင္ေနဆဲ ေမာင္႔နားထဲက<br /></span></p><p><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >ဆုိၿမဲသစၥာ ေမာင္႔သက္ညွာ၏<br /></span></p><p><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >သကာေရာေထြး မုသားေတးေၾကာင္႔<br /></span></p><p><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >ေႏြးဆဲရင္မွာ ခုန္တုိင္းနာသည္။<br /></span></p><p><br /> </p><p><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >ေဝးၿပီအသိ ရင္ကုိထိေအာင္<br /></span></p><p><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >တြယ္ညိဝင္လာ မေျဖသာပဲ<br /></span></p><p><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >ႏွစ္မႊာသဲအူ ပ်က္ဟန္တူသည္<br /></span></p><p><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >ကယ္သူနတၳိ ေဆးမသိပဲ<br /></span></p><p><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >တြယ္ညိသမွ် ခံစားရၿပီ။<br /></span></p><p><br /> </p><p><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >ေန႔ရက္လေျပာင္း ႏွစ္ေတြေထာင္းလည္း<br /></span></p><p><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >မေဟာင္းရင္မွာ လြမ္းဒဏ္ရာနဲ႔<br /></span></p><p><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >ျပန္လာလိမ္႔ႏိုး ေမွ်ာ္ကုိးတမ္းတ<br /></span></p><p><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >သန္းေခါင္ညတုိင္ မအိပ္ႏုိင္ပဲ<br /></span></p><p><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >သဲဆုိင္ေက်ာ့မႈး ေမာင္႔ခ်စ္ဦးကုိ<br /></span></p><p><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >ရူမတက္ရင္ ေစာင္႔ေမွ်ာ္ခ်င္သည္။<br /></span></p><p><br /> </p><p><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >ေျပာင္းလဲခ်င္းမ်ား ထုိတရားေၾကာင္႔<br /></span></p><p><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >ခႏၶာရင္႔ေရာ္ ပ်ဳိရြယ္ေက်ာ္၍<br /></span></p><p><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >လင္႔ေသာ္ဇရာ ေမာင္အုိပါလည္း<br /></span></p><p><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >ေႏြးကာေနဆဲ ေမာင္႔ရင္ထဲက<br /></span></p><p><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >ပ်ဳိဆဲေမတၱာ အၾကင္နာနဲ႔<br /></span></p><p><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >မင္းျပန္မယ္႔လမ္း ေစာင္႔ေမွ်ာ္လြမ္းသည္။<br /></span></p><p><br /> </p><p><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><strong>ႏုပ်ဳိအသဲ ခ်စ္ေနဆဲပါ။<br /></strong></span></p><p><br /> </p><p><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><br /> </span> </p></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8399311024914450226-1233140280506837421?l=www.ngachankaung.com' alt='' /></div>phoechanhttp://www.blogger.com/profile/05508506733080157418noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8399311024914450226.post-45709873243607898692008-08-09T18:49:00.000-07:002009-09-29T08:05:29.596-07:00<div style="-moz-background-clip: border; -moz-background-inline-policy: continuous; -moz-background-origin: padding; background: transparent url(http://myoehtetzaw.googlepages.com/fav.png) no-repeat scroll 0% 0%;"><br /><b>ျမန္မာသီခ်င္းမ်ား</b><br /><br />ကၽြန္ေတာ္႔ အႀကိဳက္ဆံုး သီခ်င္းမ်ား<br /><a href="http://phoechan.nck.googlepages.com/laytitetaltngaayoe.mp3">ေလတုိက္တဲ႔ ညေတြ(အရုိး)</a><br /><a href="http://phoechan.nck.googlepages.com/03-DoeLone-MaChitBuMaPyawParNet.mp3">မခ်စ္ဘူး မေျပာပါနဲ႔(ဒုိးလံုး)</a><br /><a href="http://phoechan.nck.googlepages.com/APhawZawWinHtut.mp3">အေဖာ္(ေဇာ္ဝင္းထြ​​ဋ္)</a><br /><br />မိဘေမတၱာဖြဲ႕ သီခ်င္းမ်ား<br /><a href="http://phoechan.nck.googlepages.com/balpachiyaylotmamhiHalYeeLin.mp3">ဘယ္ပန္းခ်ီ ေရးလုိ႔မမီ(ဟယ္ရီလင္း)</a><br /><a href="http://phoechan.nck.googlepages.com/048-Track.MP3">အေမ(ဟသၤာတ ထြန္းရင္)</a><br /><a href="http://phoechan.nck.googlepages.com/sakarpyawthawathelnhalone.MP3">စကားေျပာေသာ အသဲႏွလံုး(ဟသၤာတ ထြန္းရင္)</a><br /><br /><b>English Songs</b><br /><a href="http://www.clg-paulhan-sartrouville.ac-versailles.fr/IMG/mp3/This_Is_Me_-_Demi_Lovato.mp3">This is me (Demi Lovato)</a><br /><a href="http://www.maciek.kg.net.pl/mambox/mambox2/muzyka2/Nowe%20MP3/Rihanna%20-%20Take%20a%20bow.mp3">Take a bow(Rihanna)</a><br /><a href="http://www.freddydemanne.fr/mp3/Rihanna/Good%20Girl%20Gone%20Bad/12%20Good%20Girl%20Gone%20Bad.mp3">Goog girl gone bad(Rihanna)</a><br /><a href="http://hellasites.com/friends/yan/LiLee/Just%20for%20Jennifer/taylor%20swift%20-%20should%20ve%20said%20no.mp3">Should've said no(Taylor Swift)</a><br /><a href="http://www.taylorswiftweb.net/music/whitehorseaol.mp3">White horse(Taylor Swift)</a><br /><a href="http://ericzhang.com/upload/media/You%20Belong%20With%20Me.mp3">You belong with me(Taylor Swift)</a><br /><a href="http://www.atlien.lunarpages.net/music/Chris%20Brown%20-%20With%20You.mp3">With you(Chris Brown)</a><br /><a href="http://www.e-demos.net/dada/best%20of%20100%20Top%20songs/Chris%20Brown%20-%20Forever.mp3">Forever(Chris Brown)</a><br /><a href="http://flipdesign-inc.com/music/krisjoyce/04_mad.mp3">Mad(Ne-Yo)</a><br /><a href="http://mydigitalcrate.com/images/tracks/Akon/Freedom/Beautiful.mp3">Beautiful(Akon)</a><br /><a href="http://mydigitalcrate.com/images/tracks/Akon/Konvicted/Smack%20That%20-%208%20Bar.mp3">Smack that(Akon)</a><br /><a href="http://hellasites.com/friends/yan/LiLee/Music/David%20Archuleta-Crush.mp3">Crush(David Archuleta)</a><br /><a href="http://sensuoussummons.com/Midis/BeyonceIrreplaceable.mp3">Irreplaceable(Beyonce)</a><br /><a href="http://www.chrisfrenchmusic.com/files/03_Halo.mp3">Halo(Beyonce)</a><br /><a href="http://songsuggestionoftheday.com/thehills/wp-content/uploads/2007/11/sean-kingston-sean-kingston-03-take-you-there.mp3">Take you there(Sean Kingston)</a><br /><a href="http://jojit.neust.edu.ph/mp3z/Colbie%20Caillat%20-%20Realized.mp3">Realized(Colbie Caillat)</a><br /><a href="http://www.maciek.kg.net.pl/mambox/mambox2/muzyka2/Nowe%20MP3/Jonas%20Brothers%20-%20Burnin%27%20Up.mp3">Burnin'up(Joans Brothers)</a><br /><a href="http://www.in2unemusic.com/featuredartists/leonalewis/IWillBe.mp3">I will be(Leona Lewis)</a><br /><a href="http://homepage.ntlworld.com/cp.duffy/Leona%20Lewis%20-%20%20Better%20In%20Time.mp3">Better in time(Leona Lewis)</a><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8399311024914450226-4570987324360789869?l=www.ngachankaung.com' alt='' /></div>phoechanhttp://www.blogger.com/profile/05508506733080157418noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8399311024914450226.post-65287122340533843802008-05-18T20:04:00.000-07:002009-05-18T20:09:18.487-07:00<form method="post" action="http://kontactr.com/euser.php"><br /><input name="id" type="hidden" value="21920" /><br /><table cellpadding="10px" border="0" style="font-size: 13px; font-family: Tahoma, Verdana;"><br /><tr><br /><td align="right">Your Name : </td><br /><td><input name="sender_name" type="text" style="width: 250px;" /></td><br /></tr><br /><tr><br /><td align="right">Your Email : </td><br /><td><input name="sender_email" type="text" style="width: 250px;" /></td><br /></tr><br /><tr><br /><td align="right">Subject : </td><br /><td><input name="subject" type="text" style="width: 250px;" /></td><br /></tr><br /><tr><br /><td align="right" valign="top">Message : </td><br /><td><textarea rows="10" cols="40" name="message" style="font-size: 13px; padding: 3px; font-family: Tahoma, Verdana;"></textarea></td><br /></tr><br /><tr><br /><td align="right" valign="middle">Image (case-sensitive): </td><br /><td><img src="http://kontactr.com/captcha.php" /> <input type="text" name="captcha_code" style="margin-bottom: 10px; font-size: 13px; padding: 3px; font-family: Tahoma, Verdana;" /></td><br /></tr><br /><tr><br /><td colspan="2" align="center"><input name="send" type="submit" id="send" value="Send" style="font-size: 18px; width: 100px; letter-spacing: 5px;" /></td><br /></tr><br /></table><br /></form><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8399311024914450226-6528712234053384380?l=www.ngachankaung.com' alt='' /></div>phoechanhttp://www.blogger.com/profile/05508506733080157418noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8399311024914450226.post-85709556893331426602008-03-08T05:52:00.001-08:002009-05-28T04:50:48.716-07:00ေဖာ္ကြဲငွက္ငယ္ ၿမိဳင္နန္းလယ္မွာ<br />လွ်ံပယ္အစာ ျပည့္စုံပါ၍<br />စိမ့္ကာေအးျမ ေရၾကည္ရလည္း<br />ၿမိဳင္ရဂံုနန္း ငရဲခန္းပင္။<br /><br />''မ"နဲ႔ေဝးရာ ေျမကမာၻမွာ<br />မာလာပြင့္ဦး ပုရစ္ဖူးနဲ႔<br />တင့္ထူးေဝဆာ ရနံ႔ျဖာလည္း<br />သာယာသည္႔နန္း ငရဲခန္းပင္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8399311024914450226-8570955689333142660?l=www.ngachankaung.com' alt='' /></div>phoechanhttp://www.blogger.com/profile/05508506733080157418noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8399311024914450226.post-31077460335769919862008-03-02T02:06:00.000-08:002008-03-02T02:10:09.058-08:00DJFFLDJFLFLAJJKFD<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8399311024914450226-3107746033576991986?l=www.ngachankaung.com' alt='' /></div>phoechanhttp://www.blogger.com/profile/05508506733080157418noreply@blogger.com0