ကၽြန္ေတာ္ႏွင္႔ အႏုပညာ
ကၽြန္ေတာ္ ငါးတန္းႏွစ္တုန္းကေပါ႔ဗ်ာ။ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက ေက်ာင္းမွာ ဘံုကထိန္ပြဲက်င္းပရင္ ၿမိဳ႕ကုိ ပေဒသဘင္မ်ားနဲ႔ စီတန္း လွည္႔လည္ေလ႔ ရွိပါတယ္။ အဲဒီေတာ႔ အတန္းတုိင္းဟာ ပေဒသာပင္နဲ႔အတူ အကဝုိင္းေလးေတြ လုပ္ၾကရပါတယ္။ အဲဒီႏွစ္ ဘံုကထိန္ပြဲ နီးလာေတာ႔ ကၽြန္႔ေတာ္႔ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က ေျပာပါတယ္။ ဒီႏွစ္မွာ အကဝုိင္းတစ္ခုကုိ သူဦးေဆာင္ၿပီး လုပ္မယ္ေပါ႔။ အစစ အရာရာကုိ သူ႔အေဖက တာဝန္ယူ စီစဥ္ေပးလိမ္႔မယ္လုိ႔လည္း ေျပာပါတယ္။ ဒီေကာင္႔ကုိ ဘယ္တုန္းကမွ အရုံအၾကည္သိပ္္မရွိခဲ႔ေပမယ္႔ သူ႔အေဖကုိယ္တုိင္ စီစဥ္ေပးမယ္ဆုိတာက တစ္ေၾကာင္း၊ ဆရာဆရာမေတြက ခြင္႔ျပဳတာကလည္း တစ္ေၾကာင္း၊ ဒီလုိမ်ဳိးကျဖစ္ခဲ႔ရင္ အကတုိက္တဲ႔ရက္ေတြမွာ စာသင္ခန္းဝင္စရာမလုိပဲ ေခၚခ်ိန္အျပည္႔ရမွာကလည္း တစ္ေၾကာင္း၊ အေၾကာင္းေၾကာင္းေတြေၾကာင္႔ စာမသင္ရ ၿပီးေရာဆုိတဲ႔ စိတ္ဓါတ္နဲ႔ပဲ ကမယ္လုိ႔ ကတိေပးခဲ႔လုိက္ပါတယ္။ ဒီလုိနဲ႔ သူဦးေဆာင္တဲ႔ ေနာက္လုိက္ေနာက္ပါ အဖြဲ႔သားေလးေယာက္ပါေသာ အကအဖြဲ႔ေလးကုိ ဖြဲ႔စည္းလုိက္ပါတယ္။ ဒီလုိနဲ႔ပဲ ေက်ာင္းဘံုကထိန္ရက္က နီးလာေလေတာ႔ တျခားအတန္းေတြက ေက်ာင္းသာေတြလုိပဲ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔လည္း အကတုိက္ၾကဖုိ႔ စီစဥ္ၿပီး ရက္ခ်ိန္းသတ္မွတ္လုိက္ပါတယ္။ အဲဒီေန႔လည္းေရာက္ေရာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔နဲ႔အတူ တီးမႈတ္ၾကမယ္႔ သူေတြက သူတုိ႔ရြာကေန ဒုိးပတ္ေတြ၊ လင္ဂြင္းေတြ၊ ဝါးလက္ခုတ္ေတြ ယူလာၾကၿပီး ေက်ာင္းေရွ႕ ကြင္းျပင္ႀကီးထဲမွာ အကတုိက္ၾကပါတယ္။ စတုိက္ေတာ႔ တီးမယ္႔ မႈတ္မယ္႔ေမာင္ေတြက အဲဒီေကာင္ကုိ သူတုိ႔ ဘယ္လုိတီးရမလဲလုိ႔ ေမးပါတယ္။ ကုိယ္႔ဆရာက ျပႆနာမရွိဘူး တီးခ်င္သလုိသာတီးလုိ႔ ေျဖလုိက္ေတာ႔ နဂုိကမွ ဟုတ္တိပတ္တိ မတီးတတ္ၾကတဲ႔ေမာင္ေတြဆုိေတာ႔ ေပ်ာ္သြားၾကတာေပါ႔။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ကလည္း ဒါဆုိ ငါတုိ႔ေရာ ဘယ္လုိကၾကရမွာလဲလုိ႔ ေမးပါတယ္။ သူကေတာ႔ ဆရာႀကီးစတုိင္နဲ႔ ဂုိက္ေပးၾကမ္းရင္း ေျဖပါတယ္။ ဘယ္လုိျပန္ေျဖတယ္ထင္လဲ။ မင္းတို႔လည္း ကခ်င္သလုိသာကၾက။ ငါလည္း ကခ်င္သလုိကမွာတဲ႔။ ဒါနဲ႔မ်ား အကတုိက္ေနရေသးတယ္။ အဲဒီေန႔မွ စ ကေတာင္ ရတာပဲ မဟုတ္လား။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကုိယ္ေတြလုိ စာသင္ခန္းဝင္ရမွာ ပ်င္းတဲ႔ေကာင္ေတြကေတာ႔ စာလည္း သင္စရာမလုိ၊ ဦးေႏွာက္လည္း ေျခာက္စရာမလုိဘူးဆုိေတာ႔ ေပ်ာ္တၿပံဳးၿပံဳး မုိးသုိ႔ခ်ဳန္းေနၾကတာေပါ႔။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ဆုိတာ ကလုိက္တာမ်ား ေကြးေကာက္ေနတာပဲ။ တီးတဲ႔ေကာင္ေတြကလည္း တီးခ်င္ရာတီး ကတဲ႔ေကာင္ေတြကလည္း ကခ်င္သလုိ က၊ ဝုန္းခတ္ေနၾကတာေပါ႔။ သံုးေလးရက္ေလာက္ကုိ တုိက္ယူရတာ။ ဒါေတာင္ တီးတဲ႔ေကာင္ေတြက သူတုိ႔ ေက်ာင္းလာတုိင္း ဒုိးပတ္ေတြ၊ ဘာေတြညာေတြက သယ္ သယ္လာရတာ ေလးလုိ႔ ေတာ္ပါေတာ႔လုိ႔ ေတာင္းပန္လုိ႔။ မဟုတ္လုိ႔မ်ားေတာ႔လား တစ္လကုိးသတင္းကုိ အကတုိက္ေနရမွာ။ ဒါနဲ႔ ေျပာရဦးမယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ေကာင္ေတြကလည္း ေခသူေတြေတာ႔မဟုတ္ဘူး။ ျမန္မာမႈ႔ ျမန္မာ႔ဟန္အျပင္ အေနာက္တုိင္းလည္းပါေအာင္ ဘရိတ္ဒန္႔ ဆုိလား ဘာလား။ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက ေခတ္စားတဲ႔ အကေရာ ႏွစ္မ်ဳိးကမယ္ဆုိၿပီး ေပြလီလုိက္ၾကေသးတယ္။ တီးတဲ႔ေကာင္ေတြကလည္း ဟန္းမားဆုိၿပီး ဒရမ္တီးသလုိ ဒုိးပတ္နဲ႔ လင္ကြင္းကို တြဲၿပီးတီးပါတယ္။ ျမန္မာလုိတီးၿပီဲး ျမန္မာလုိ ကလုိက္ ဟန္းမားဆုိတာၾကီးတီးၿပီး ဘရိတ္ဒန္႔ ကလုိက္နဲ႔ ဟုတ္ေနၾကတာပဲ။ ဒီလုိနဲ႔ ဘံုကထိန္လွည္႔ဖုိ႔ ႏွစ္ရက္သံုးရက္ေလာက္ အလုိလည္းေရာက္ေရာ ဝတ္စံုျပည္႔ အစမ္းေလးက်င္႔မယ္ဆုိၿပီး သူ႔အေဖ ေသခ်ာစီစဥ္ဖန္တီးေပးထားတဲ႔ ဝတ္စံုေတြကို ယူလာေလရဲ႕။ သူက ေခါင္းေဆာင္ဆုိေတာ႔ မင္းညီမင္းသား အဝတ္အစားနဲ႔။ ေခါင္းမွာကလည္း အေလာင္းဘုရားေဆာင္းတဲ႔ ဦးထုတ္လုိလုိ က်န္စစ္သားေဆာင္းတဲ႔ ဦးထုတ္လုိလုိလည္း ေဆာင္းထားပါေသးတယ္။ ရင္ဘတ္မွာက ျမင္းေခါင္းၾကီးကုိ ခ်ိတ္ထားၿပီး ဖင္မွာက ျမင္းအျမီးႀကီးနဲ႔ရယ္။ သေဘာကေတာ႔ ျမင္းစီးထားတဲ႔ မင္းသားငယ္ေလးေပါ႔ဗ်ာ။ လက္ထဲမွာကလည္း ႏွင္တံႀကီးက တဝင္႔ဝင္႔။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ က်န္တဲ႔ေလးေယာက္ကေတာ႔ သူငယ္ေတာ္ ဝတ္စံုနဲ႔ သူငယ္ေတာ္ ေခါင္းစြတ္မ်က္ႏွာဖံုးႀကီးကုိ ဝတ္ထားရပါတယ္။ လက္ထဲမွာကလည္း လက္ဆြဲေသတၱာ တစ္လုံးစီနဲ႔ေပါ႔။ အဲဒီႏွစ္က ၁၉၉၆ခုႏွစ္ဆုိေတာ႔ ျမန္မာ႔ခရီးသြားႏွစ္ကုိ ႀကိဳဆုိတဲ႔ အထိန္းအမွတ္နဲ႔ စီစဥ္ထားတဲ႔ သူ႔အေဖရဲ႕ အုိင္ဒီယာေလးပါ။ အဲလုိနဲ႔ တီးၾက ကၾက ခုန္ၾက ေပါ႔ဗ်ာ။ သူကေရွ႕က ခုန္ေပါက္ခုန္ေပါက္နဲ႔ ေျပး။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ေလးေယာက္ကလည္း ေကြးေကာက္ေနေအာင္ကရင္း ခုန္ေပါက္ၿပီး သူ႔ေနာက္ကလုိက္။ ဘာေျပာေကာင္းမလဲ။ ဝူးဝါးၾကဲေနၾကတာေပါ႔ဗ်ာ။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္က တခုသတိရၿပီး သူ႔ကုိ အလန္႔တၾကားသတိေပးလုိက္မိတယ္။ ဘာလဲဆုိေတာ႔ ငါတုိ႔ေတြအကတုိက္တုန္းက ငါတုိ႔လက္ထဲမွာ ဘာမွ မပါဘူး။ အခု လက္ထဲမွာက ေသတၲာေတြနဲ႔ဆုိေတာ႔ ကရတာသိပ္အဆင္မေျပဘူး။ ဒါေၾကာင္႔ ေနာက္ႏွစ္ရက္ေလာက္ေတာ႔ အကထပ္တုိက္သင္႔တယ္ ေပါ႔။ တကယ္က တစ္ရက္ႏွစ္ရက္ေလာက္ပုိၿပီး စာသင္ခန္းမဝင္ခ်င္လုိ႔ ရမယ္ရွာတာပါ။ ေတြးၾကည္႔ေလ။ တီးခ်င္သလုိတီးၿပီး ကခ်င္သလုိကေနၾကတာ။ လက္ထဲမွာ ေသတၲာတစ္လုံးပုိလာေတာ႔ေရာ ဘာထူးမွာမုိ႔လဲ။ ေသခ်ာ ညီေနေအာင္ ကခ်ဳိး ကကြက္နဲ႔ တုိက္ထားတာတဲ႔ ကိစၥမွမဟုတ္တာ။ သူကလည္း မိန္႔မိန္႔ႀကီးေတြးၿပီး ေလးေလးနက္နက္ႀကီး ဆုံးျဖတ္ခ်က္ ခ်လုိက္ပါတယ္။ ဟုတ္တယ္။ ေလက်င္႔ၾကရမယ္။ ဆုိၿပီးေတာ႔ေလ။ ဒီလုိနဲ႔ပဲ ဗရုတ္သုတ္ခနဲ႔ ေနာက္တစ္ရက္ထပ္ၿပီး အကတုိက္ၾကပါတယ္။ ဒီလုိနဲ႔ ဘံုကထိန္လည္႔လည္တဲ႔ ပြဲေန႔ရက္ကုိ ေရာက္ရွိလာပါတယ္။
အဲဒီေန႔မွာေပါ႔။ အလြန္အင္မတန္ ခန္႔ထည္ဝင္႔ၾကြားလွတဲ႔ ပေဒသပင္ႀကီးေနာက္မွာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ေပါတိေပါခ်ာ ဂေဂ်ာင္တစ္သုိက္ ၿမဳိင္ၿမဳိင္ႀကီး ကၿပီးလုိက္ပါတယ္။ ရင္ဘတ္ေတြမွာလည္း ေငြေတြကုိ တြယ္ခ်ိတ္နဲ႔ခ်ိတ္ၿပီး ဆုခ်ထားၾကတာ နည္းတာမဟုတ္ဘူး။ တျခားလူေတြေတာ႔မဟုတ္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ အမ်ဳိးေတြခ်ည္႔ပဲ ဆုခ်ထားၾကတာပါ။ ဒါကလည္း သူတုိ႔ ဂုဏ္သိကၡာကုိ မ်က္ႏွာဖံုးစြတ္ထားၿပီး ကာကြယ္ေပးလုိ႔ လိမၼာတယ္ဆုိၿပီး ဆုခ်တဲ႔သေဘာပါ။ မဟုတ္လုိ႔ကေတာ႔ ကၽြန္ေတာ႔တုိ႔မ်က္ႏွာေတြ ျမင္လုိက္တာနဲ႔ လူတုိင္းက ဟယ္….. ဘယ္႔သူ တူေလး၊ သားေလးေတြကေတာ႔ ကေနလုိက္ၾကတာမ်ား။ ရွိတာမွ ငါးေယာက္ကေလးကုိ။ တစ္ေယာက္တစ္ေပါက္နဲ႔ ေကြးေကာက္ေနေအာင္ ထင္ရာျမင္ရာေတြ ေလွ်ာက္ကေနလုိက္ၾကတာ။ ကတဲ႔ပံုကလည္းၾကည္႔ပါဦး။ ေမ်ာက္ေတာင္ၾကည္႔ေနရင္းကေန မ်က္စိေနာက္ၿပီး မူးလဲသြားေလာက္ေအာင္ ထြန္႔ထြန္႔လူးေနၾကတာ။ ကတာနဲ႔မတူဘူး။ အရူးေတြ လြတ္လာတဲ႔အတုိင္းပါပဲလား။ ဘာလား။ ညာလားေပါ႔ဗ်ာ။ ေျပာၾကဆုိၾကမွာ ေျမႀကီးလက္ခတ္မလြဲပဲ။ ေနာက္ဆံုး ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ေတာင္ တစ္ေယာက္ကုိ တစ္ေယာက္ၾကည္႔မရဘူးျဖစ္လာတယ္။ ဘာပဲေျပာေျပာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ကေတာ႔ ဆုေငြေတြရတယ္ဆုိေတာ႔ ေပ်ာ္တၿပံဳးၿပဳံး မုိးသို႔ခ်ဳန္းေနၾကတာေပါ႔။ ပုိက္ဆံေတြကလည္း ရင္ဘတ္မွာ အမ်ားႀကီးခ်ိတ္ထားတာဆုိေတာ႔ ဘာရယ္ညာရယ္ေတာ႔ မဟုတ္ဘူး။ လူရိုန္တာေပါ႔ဗ်ာ။ ဒီလုိနဲ႔ ကၿပီး ျမဳိ႕ကုိပတ္လုိက္တာ ေနအေတာ္ျမင္႔ေတာ႔ အလယ္တန္းေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းေရွ႕ကုိ ေရာက္လာတယ္ဆုိပါေတာ႔ဗ်ာ။ အဲဒီမွာ ေက်ာင္းသားေတြက ထြက္ၾကည္႔ၾကတာေပါ႔ဗ်ာ။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ေခါင္းေဆာင္ႀကီး လွစ္ခနဲ႔ေပ်ာက္သြားလုိ႔ ရွာၾကည္႔လုိက္ေတာ႔ သေကာင္႔သားက ထြက္ၾကည္႔ေနတဲ႔ ေက်ာင္းသားေတြနဲ႔ ကြဳိင္တက္ေနတာဗ်။ အဲဒါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔လည္း သူ႔ကုိ ထိန္းၿပီး ျပန္ေခၚမလုိ႔ သူ႔ဆီလုိက္အသြားမွာ သူက ဟုိေကာင္ေတြကုိ ရင္ဘတ္ႀကီးကိုေကာ႔၊ ေခါင္းႀကီးကုိေမာ႔ၿပီး ေလသံမာမာနဲ႔ မင္းတုိ႔ေတာင္ ငါ႔တုိ႔ေတြလုိ ကတတ္ၾကလုိ႔လား ေျပာလုိက္ပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ သူေျပာလုိက္တဲ႔ စကားတစ္ခြန္းေၾကာင္႔ ကၽြန္ေတာ႔္ရင္ဘတ္ထဲကုိ အေတြးေလးတစ္ခု ေရာက္လာၿပီး ဂုဏ္ယူဝင္႔ၾကြားစြာနဲ႔ မိန္႔မိန္႔ႀကီး ၿပံဳးလုိက္မိပါေတာ႔တယ္။ ဘာမ်ားေတြးမိလုိက္တယ္ထင္လဲ။ "ငါတုိ႔နဲ႔ ရြယ္တူတန္းတူေတြေတာင္ မကႏုိင္ၾကတဲ႔ ယိန္းအကတစ္ခုကုိ ပုိင္ပုိင္ႏုိင္ႏုိင္ႀကီး ကႏုိင္တဲ႔ အႏုပညာရွင္ႀကီးတစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနပါေပါ႔လား" ဟု ျဖစ္ပါေလေတာ႔သတည္း။ ။
6 comments:
အကဆရာ ေတာ္ေတာ္ေကာင္းပဲ ေက်ာင္းပ်င္းၾကီးလုိ႕ ေခၚမယ္ အေဟးေဟးးးးးးးးး
ေလးစားလ်က္
ေတာင္ေပၚသား
အဟတ္ဟတ္... ေနာက္ဆံုး အႏွစ္ခ်ဳပ္ကေလးဆြဲလိုက္တာမ်ား .... ေတာ္လိုက္တာေနာ္...
ပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏိုင္ကႏိုင္တဲ့ အႏုပညာရွင္ႀကီးးး =)
ဟဟ
ဆိုကေရးတီး ၀င္ျပိဳင္ပါ့လား :D
ငခ်မ္းေကာင္အိမ္ကုိ ခုမွလာလည္ဖူးတယ္ ... ေရးထားတာ ရွည္ေပမယ္႔ မပ်င္းဘူး ဖတ္လို႔ေကာင္းတယ္ ... စာဖတ္ရင္း မ်က္စိေတြေတာင္ေနာက္လာပါေရာလား ... ကလိုက္ၾကတာလဲေကြးလို႔ ေကာက္လို႔ရယ္ .. ေနာက္ အစ္မရဲ႔ တူ၀မ္းကြဲေလးနဲ႔တူတာတစ္ခ်က္သြားေတြ႔တယ္ .... အဲ႔ကေလးက စာမလုပ္လို႔ သူ႔အဘြားက ဟုိမွာအဘိုးႀကီးေတြ႔လား ... သူ႔လိုသစ္သားေတြထမ္းရမယ္ဆိုေတာ႔ အဲ႔ကေလးကေလ ... စာတတ္ပံုမ်ား ... အဘိုႀကီးပဲေတြ႔တယ္ ... ဘာမွထမ္းထားတာမေတြ႔ဘူးတဲ႔ ..... စာကုိလဲ တခါထက္ပုိက်က္ခိုင္းလို႔မရဘူး ... ေနာက္တခါျပန္က်က္ခိုင္းရင္ ခုနက က်က္ၿပီးသားႀကီးျပန္လုပ္ခိုင္းတယ္ဆိုၿပီး လွိမ္႔ငိုေတာ႔တာပဲ ... ဘယ္သူကပုိသာမလဲေတာ႔မသိဘူး ... း)
အုိ..ဘာတဲ့..
ဆုိတဲ့ အကေလးမ်ား ၾကည့္ခ်င္လုိက္တာ..
:)
ကုိယ္ေတြတုန္းက ဘင္ခရာ၀ိုင္းၾကီးေတာင္ သတိရသြားတယ္ ေက်ာင္းသားမွန္ရင္ အတန္းတတ္ပ်င္းမွ စစ္တာေနာ့ (ဘ၀တူမုိ႕ အားေပးတာေနာ္ )
Post a Comment